บทที่ 177 จอมกระบี่ผู้สร้างความตกตะลึงไปทั่วทุกสารทิศ!
บทที่ 177 จอมกระบี่ผู้สร้างความตกตะลึงไปทั่วทุกสารทิศ!
“เอ่อ…ที่บอกว่าถ้าชนะจะได้ทองหมื่นตำลึง นี่เรื่องจริงหรือไม่?” เขาชะงักมือที่กำลังจะยกทวนใหญ่ ก่อนจะเกาศีรษะอย่างกระอักกระอ่วน
“แน่นอน” หลี่โม่พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มอันถ่อมตน
“เรื่องเงินไม่ต้องกังวล ทองหมื่นตำลึงข้ามีจ่าย”
“ดี! เช่นนั้นรางวัลนี้ ข้าขอรับเอาไว้เอง!” ชายร่างกำยำมีสีหน้าเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น
เขาเพิ่งบรรลุปราณญาณเทพขั้นหนึ่งประตูเช่นกัน—ศิษย์สำนักกังโต่วเหมินฝึกฝนวิชาสายกายา ที่ขึ้นชื่อเรื่องการพัฒนาได้อย่างเชื่องช้า แต่ร่างกายก็จะแข็งแกร่งทนทานอย่างยิ่ง เป็นที่เลื่องลือในด้านการต่อสู้ไปทั่วหล้า
“ข้าจะดูชั้นเชิงของเขาก่อน” อู๋ฉู่ซูจ้องมองเด็กหนุ่มผู้ชักกระบี่ออกมาพร้อมรอยยิ้ม
เดิมทีเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับศิษย์จากสำนักระดับกลางเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อมีหยกงามอยู่เบื้องหน้า เขาก็มิอาจเมินเฉยได้อีกต่อไป จึงตั้งใจจะเฝ้าสังเกตกระบวนท่าของหลี่โม่ให้ดี
ในที่สุดเวทีประลองแห่งนี้ก็เริ่มเข้าสู่บรรยากาศการต่อสู้อย่างแท้จริง เหล่าชาวยุทธและผู้มุงดูที่รักสนุก ต่างก็หันเหความสนใจมาที่เวทีของหลี่โม่
“ในหนังสือภาพ—ตอนที่เจียงเฉินตกอยู่ในอันตราย ก็เป็นหลิ่วอู๋เอียนที่มาช่วยทุกที”
“เจ้าหนุ่มคนนี้หน้าตาก็ไม่เลว แต่มิรู้ว่าจะฝีมือสักกี่มากน้อยกันเชียว”
“เรื่องนั้นไม่ต้องกังวล พี่หลี่ยังถือกระบี่อยู่ในมือ”
“เขาถือกระบี่…แล้วมีปัญหาอันใดรึ?”
“สหาย—พวกเจ้าคงมิเคยไปมิติหงส์โลหิตกันสินะ”
หลังจากคนทั้งสองบนเวทีประสานมือคารวะกันแล้ว หลี่โม่ค่อยๆ ชักกระบี่เพลิงสีชาดออกมา
ร่างมนุษย์น้อยในตันเถียนส่องประกายเรืองรอง อักขระเทวะเปล่งแสง
เขาเพียงแค่กระตุ้นจิตรับรู้ของตนเองเท่านั้น ส่วนกระบวนท่าอื่นๆ ล้วนยังมิได้ใช้—รอบกายเขาพลันมีวงแสงจางๆ ลอยเลือนรางอยู่รอบตัว
กระบี่เพลิงสีชาดสั่นไหวเล็กน้อย ร่างของหลี่โม่ราวกับคนเมาที่ถือกิ่งไม้ เขาแทงกระบี่ออกไปอย่างไร้รูปแบบ ชวนให้ผู้คนมากมายต้องขมวดคิ้ว
'เจ้าหนุ่มก็หน้าตาดีถึงเพียงนี้ แต่เคล็ดกระบี่กลับไร้ระเบียบเกินไปแล้ว—หากมิใช่ว่าใช้ ‘อาวุธลี้ลับ’ อยู่ เกรงว่าจะมองเขาเป็นผู้ฝึกกระบี่มิได้เลย
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงความคิดในใจของคนส่วนหนึ่งเท่านั้น… แต่ที่นี่คือเมืองกระบี่หงเหวิน ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถีกระบี่ในอดีต ย่อมมีผู้ที่มีสายตาแหลมคมอยู่ไม่น้อย
“หากเป็นข้าที่ต้องเผชิญหน้ากับกระบี่นี้...” อู๋ฉู่ซูรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกประหลาด เขาเริ่มนำภาพตนเองเข้าไปแทนที่
“มีกลิ่นอายคล้ายกับตอนที่ข้าเพ่งพินิจไข่มุกสะท้อนเงาอยู่หลายส่วน...” หวงตงไหลผู้มีใบหน้าธรรมดาสามัญ กำลังลูบลูกแก้วในอกเสื้อ—แววตาฉายความสงสัยไม่แน่นอน
จงเจิ้นเยว่และเหล่าผู้อาวุโสบนแท่นสูงต่างก็มีสายตาที่เคร่งขรึมขึ้น แต่ความรู้สึกของพวกเขา—มิมีผู้ใดเทียบได้กับชายร่างกำยำตรงหน้าหลี่โม่เลย
ตอนนี้เขารู้สึกเพียงว่ามึนงงไปหมด เพราะกระบี่ที่ดูเหมือนจะสับสนและเรียบง่ายเกินไปนั้น…กลับชี้ไปที่ช่องโหว่ของเขาอย่างพอดี!—กระทั่งตัวเขาเองก่อนหน้านี้ ก็ยังมิทราบว่ากระบวนท่าตั้งต้นของตนมีช่องโหว่ตั้งแต่เมื่อใด
เรื่องที่พิสดารยิ่งกว่าก็คือ…แม้เขาจะเปลี่ยนกระบวนท่า แต่กระบี่นั้นก็มุ่งไปยังช่องโหว่ที่เพิ่งปรากฏใหม่ของเขาทันที
“ช่างมัน...ข้าไม่สนแล้ว!” ชายร่างกำยำตัดสินใจอย่างไม่ลังเล—มีช่องโหว่ก็ช่างมันปะไร! แค่ใช้พลังทำลายความพิสดารทั้งหมดก็สิ้นเรื่อง!
ทวนใหญ่บิดหมุน พลังปราณรวมตัวกัน นำพาจิตสังหารอันเข้มข้นแทงออกไป—นี่คือหนึ่งในกระบวนท่าจากวิชายุทธ์ขั้นสูงของสำนักกังโต่วเหมิน ที่เขาฝึกฝนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นพันครั้งทุกวัน—รวดเร็วรุนแรง แม้ลูกเล่นไม่มาก แต่กระชับอัดแน่น นี่คือสิ่งที่เขาเรียนรู้มาจากพี่เทียนฉี
เพราะหลังจากที่พี่ใหญ่เทียนฉีกลับมาจากมิติหงส์โลหิต เขาก็ได้ถ่ายทอดความเข้าใจอันลึกซึ้ง—ที่ได้จากการเพ่งพินิจค้อนที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งยวดให้แก่เขาด้วย
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา…เป็นเคล็ดทวนที่ดุดันยิ่งนัก!
“ไม่เลว! มีพลังของสายฟ้ากำจัดมารอยู่หลายส่วน ทั้งยังหลอมรวมกับวิชาศาสตราสังหารของสำนักกังโต่วเหมินอีก” เสียงของเด็กหนุ่มทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย
พลันเคล็ดกระบี่กลับยิ่งพิสดาร—กระบี่เพลิงสีชาดเคลื่อนไหวราวกับไม่มีร่องรอย พุ่งจี้ไปยังจุดที่อ่อนแอที่สุดของทวนใหญ่อย่างรวดเร็ว
เคร้ง—!
พลังทวนที่หนักหน่วงรวดเร็วพลันหยุดชะงักลง—ราวกับเมฆดำที่สั่งสมมวลมาเนิ่นนาน แต่สุดท้ายฝนกลับไม่ตก
ตามที่ตกลงกันไว้ว่าจะประลองกันพอเป็นพิธี…และเมื่อกระบวนท่าถูกทำลายแล้ว หลี่โม่จึงมิได้ไล่ตามโจมตีต่อ
“เจ้ามีช่องโหว่เจ็ดแห่ง”
“ขออีกรอบ!” ชายร่างกำยำปรับลมหายใจ พลันสีหน้าก็จริงจังขึ้น
เขากวัดแกว่งอาวุธเข้าใส่อีกครั้ง แต่ก็ลดพลังลงเช่นกัน จดจ่ออยู่กับกระบวนท่าและวิชายุทธ์แทน
“เคล็ดทวนของเจ้า มีพลังแต่ไร้น้ำหนัก”
“สายฟ้ากำจัดมารที่แท้จริง ถึงแม้จะดูรวดเร็ว แต่ก็ยังคงเป็นวิถีแห่งความหนักหน่วงและเชื่องช้าอยู่” เด็กหนุ่มถือกระบี่ในท่วงท่าสบายๆ
ทุกครั้งที่ออกกระบี่ ก็ชี้ให้เห็นถึงข้อบกพร่องของอีกฝ่าย—แม้ยังคงเป็นกระบี่ที่ไร้รูปแบบ…แต่กลับถูกเขาร่ายรำออกมาได้อย่างองอาจเหนือสามัญ
ผู้คนที่อยู่ด้านล่างเวทีต่างตกอยู่ในภวังค์—นี่ไหนเลยจะเป็นการประลอง…เห็นได้ชัดว่าเป็นการชี้แนะ
เมื่อครู่…พวกเขารู้สึกว่าเคล็ดกระบี่ของเด็กหนุ่มนั้นธรรมดาเกินไป ที่เป็นเช่นนั้นเพราะเส้นทางกระบี่นี้ คือการ ‘หวนคืนสู่สามัญ’—สายตาของพวกเขายังไม่ถึงขั้น จึงมิอาจเข้าใจความลึกล้ำนั้นได้
หากนับในงานชุมนุมแห่งนี้ ระดับฝีมือของชายร่างกำยำ ก็ถือว่าอยู่ในระดับกลางแล้ว—ทว่าเมื่อมาอยู่เบื้องหน้าหลี่โม่…กลับไม่มีพลังที่จะต่อกรได้เลยแม้แต่น้อย
“ท่านพี่หลี่...เก่ง...เก่งจริงๆ เจ้าค่ะ” เจียงชูหลงกอดกิ่งท้อ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว
หัวใจสำคัญของเคล็ดกระบี่นี้ แม้แต่นางก็ยังอดทึ่งมิได้ คล้ายกับความรู้สึกที่ท่านอาจารย์ชี้แนะเคล็ดวิชากระบี่วัชพืชให้...
“ไท่อิน…” อิ๋งปิงมองดูร่างเงาที่กวัดแกว่งกระบี่ของเด็กหนุ่ม แววตานางเผลอเหม่อลอยอยู่เล็กน้อย
เคล็ดกระบี่นี้นางรู้จักดีอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้นางเหม่อลอย…คือกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่อยู่ในนั้น
ในปราณญาณเทพของเขา เหตุใดถึงได้มีพลังของไท่อินอยู่ด้วย?
ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันมานาน นางรู้จักเขาเป็นอย่างดี ยกเว้นก็แต่เรื่องรูปลักษณ์เทพที่เขาเพ่งพินิจ—หรือว่าระบบจะชั่งน้ำหนักถึงเรื่องนี้ จึงได้ตัดสินว่าพลังต่อสู้ของนางอยู่ต่ำกว่าหลี่โม่?
แต่เช่นนี้ก็ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่!
เหตุใดหลี่โม่ถึงสามารถเพ่งพินิจไท่อินได้เล่า?!
…
บนแท่นพิธี
“นั่นมัน…ศาสตร์กระบี่หมากล้อมของสำนักกระบี่เทียนซานรึ?”
“มิใช่ ศาสตร์กระบี่หมากล้อมข้าผู้เฒ่าเคยสัมผัสมาแล้ว มิใช่เช่นนี้แน่นอน”
“หรือเขากำลังเดินอยู่บนเส้นทางมรรควิถีแห่งเซียน?”
“ถ้าเป็นเช่นนั้น.....”
ครั้งนี้เหล่าผู้อาวุโสมิได้ทุบโต๊ะหรือลุกขึ้นยืน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเปลี่ยนโต๊ะใหม่มาแล้วก็ตาม…
นอกเหนือจากความประหลาดใจแล้ว ส่วนใหญ่กลับเป็นความรู้สึกซับซ้อนเกี่ยวกับหลักการแห่งวิถีกระบี่—ผู้อาวุโสในที่นี้…มีผู้ใดบ้างที่มิเคยเป็นอัจฉริยะ หรือมีผู้ใดบ้างที่มิเคยมีความสามารถเป็นเลิศ
ทว่าเส้นทางสายนี้ ยิ่งเป็นอัจฉริยะก็ยิ่งสิ้นหวัง…ยิ่งรู้มาก…ก็ยิ่งรู้ว่าตนเองนั้นช่างโง่เขลาเพียงใด—คำว่า ‘เซียน’ ถึงแม้จะฟังดูเลื่อนลอย แต่ในเก้าฟ้าสิบพิภพก็เคยมีผู้สำเร็จอยู่จริง
แต่ในเส้นทางมรรควิถีแห่งเซียนนั้น…มิเคยมีผู้ใดไปได้จนสุดเส้นทางมาก่อน
“ว่าแต่…”
“หืม?”
“สำนักชิงเยวียนนี่ไปไหว้บรรพชนแล้วได้ของวิเศษมาหรืออย่างไร…เหตุใดจึงเจริญก้าวหน้าไวนัก?”
...
การประลอง หรืออาจจะเรียกว่าการชี้แนะบนเวที บัดนี้ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว—ชายร่างกำยำเก็บทวนใหญ่กลับ ประสานมือคารวะอย่างจริงจัง
“ขอบคุณที่ชี้แนะ ข้าได้รับประโยชน์อย่างยิ่ง!”
“เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ข้าก็มิได้ขาดทุนอันใด” หลี่โม่ประสานกระบี่ไว้ในอ้อมแขนก่อนยิ้มอย่างถ่อมตน
ขณะที่ชี้แนะ—เขาก็ได้หลอมรวมกระบวนท่าของอีกฝ่ายเข้าไปในเก้ากระบี่เดียวดาย ก่อนแปรเปลี่ยนมันเป็นของของตนเช่นกัน
'อืม...ขั้นตอนนี้ก็ใช้ความเข้าใจในวิถียุทธ์ไปไม่น้อย…เมื่อหลอมรวมไปถึงระดับหนึ่ง ก็จะถึงจุดที่เข้าใจอย่างท่องแท้ได้
‘แต่ผู้ใดได้ประโยชน์มากกว่ากัน…ยังยากที่จะกล่าวได้จริงๆ'
“รับไปเถิด” หลี่โม่หยิบตั๋วทองคำใบหนึ่งออกมาตามสัญญา
“มิได้ๆ ข้าได้รับการสั่งสอนแล้ว หากยังรับ...”
“เรื่องที่กล่าวไปแล้ว ข้าย่อมต้องทำ เงินเพียงเท่านี้มิได้นับเป็นอันใดสำหรับข้าหรอก”
“คือ.....” ชายร่างกำยำมองดูรอยยิ้มของเด็กหนุ่ม—กิริยาท่าทีของเขา ทำให้หวนนึกถึงคำบรรยายที่ศิษย์พี่ใหญ่กล่าวถึงคนผู้หนึ่งเอาไว้
'หน้าตาหล่อเหลาองอาจ มองเงินทองดุจกองดิน ช่วยเหลือผู้อื่นอย่างมิรู้จักเหน็ดเหนื่อย...'
“หรือว่าท่าน…คือผู้ที่อยู่ในมิติหงส์โลหิต...!”
“ชู่!… ตอนนี้ข้าอยากเป็นจอมกระบี่”
“พี่ใหญ่! โปรดรับการคารวะจากข้าด้วย!”
…
ไม่ไกลออกไป…
อู๋ฉู่ซูเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เขามองไปยังไป๋จิงหงและเฉามู่อีกครั้ง