บทที่ 161 ท่านจะต่อเวลาหรือไหม?
บทที่ 161 ท่านจะต่อเวลาหรือไหม?
ทั้งสองนั่งเคียงใกล้ จนได้ยินแม้แต่จังหวะหัวใจของกันและกัน
ว่ากันว่า น้ำพุร้อนแห่งไอหมอกนั้นผุดพรายมิรู้จบ ใต้ผิวน้ำมีตาน้ำเดือดพล่าน น้ำส่วนเกินก็ไหลออกทางช่องระบาย
หลี่โม่นั่งพอดีตรงปากช่องระบายน้ำนั่น—น้ำในบ่อที่เคยโอบล้อมเรือนร่างของอิ๋งปิง ไหลสาดซัดกระทบร่างของเขาอยู่ตลอดเวลา เส้นผมสีดำขลับของยัยก้อนน้ำแข็งก็คอยลูบไล้แผ่นหลัง รู้สึกคันยุบยิบอยู่ไม่น้อย
ยิ่งเมื่อก้าวเข้าสู่ขั้นปราณญาณเทพ สัมผัสที่หกก็ยิ่งว่องไว เขาสัมผัสได้ว่าแววตาของนาง กำลังจ้องท้ายทอยของเขาอยู่ไม่วาง
หลี่โม่เป็นคนซื่อสัตย์ใจซื่อตามแบบสุภาพชน—แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ความรู้สึกเสียทีเดียว
ราวกับมีเสียงแผ่วกระซิบที่ข้างหู—‘หันไปมองสักนิดเถิด…แค่ครู่เดียวเอง…’
ทนไม่ไหวแล้ว!
ในขณะที่หัวใจของอิ๋งปิงกำลังตึงเครียดอย่างถึงขีดสุด นางเองก็อดสงสัยไม่ได้—
ไม่เคยมีใครสามารถกดข่มนางได้ในระดับขั้นเดียวกัน…ยิ่งกว่านั้นถึงสองครา
‘เขาทำได้อย่างไร… เขายังมีข้อดีอะไรอีกที่ข้ายังไม่รู้?’
นางบังคับลมหายใจให้เนิบช้า ก่อนเอ่ยถามเสียงเรียบว่า
“เจ้าปะทะกับอินหัวเซวียนอย่างไร”
“ที่จริง เขามิได้ตายเพราะข้า” หลี่โม่เองก็อยากหาเรื่องคุยเพื่อเบนใจ
“ฝูถูควัก ‘เม็ดโอสถ’ ออกจากท้องของมัน หลังจากนั้น ฝูถูพลันพลังพุ่งพรวด—ถึงขั้นรับค้อนข้าทีเดียวไม่ตาย…ช่างชั่วร้ายโดยแท้”
ถ้าอินหัวเซวียนกับฝูถูได้ยินเข้า—คงได้ลุกขึ้นตบฝาโลงกันคนละที ‘เจ้าน่ะสิชั่วร้าย!’
อิ๋งปิงก้มหน้านิ่งครู่หนึ่งก่อนเอ่ยแผ่วเบา
“วิชาของพรรคอสูรปลุกวิญญาณ เน้นเสริมส่วนที่ขาดด้วย ‘รูปนิมิต’
จริง ๆ แล้วมิใช่วิชาชั่วร้ายโดยเนื้อแท้—ใช้ให้ตรงก็เป็นธรรม ใช้ให้คดก็เป็นบาป
ยัยก้อนน้ำแข็งยอมเปิดปากเล่าความ—ดูท่าว่าจะรู้เรื่องพวกนี้ไม่น้อย
หลี่โม่จึงได้ทราบ ว่ารากฐานของพวกมันนั้นคือ ‘คัมภีร์อสูรปลุกวิญญาณ’—เป็นวิชาเทพชั้นสูง
บรรดาวิชามารทั้งหลาย ล้วนแตกหน่อจากคัมภีร์นี้
วิชาระดับเทพทุกแขนง ล้วนเป็นการตีความถึงต้นกำเนิดของวิชายุทธ์ ไม่มีการแบ่งแยกชั่วดี—ดังนั้น ‘คัมภีร์อสูรปลุกวิญญาณ’ จะเรียกเป็น ‘คัมภีร์เทวะปลุกญาณ’ ก็ไม่ผิด
แต่เห็นได้ชัดว่า—พรรคอสูรปลุกวิญญาณไม่ได้นำวิชานี้ไปใช้ในทางที่ถูกต้อง
เช่น ‘วิชาเพ่งพินิจตนเอง’—หนทางที่ถูกต้องคือการบำเพ็ญเพียรอย่างหนักหลายสิบปี ผ่านความยากลำบากนับไม่ถ้วน เพื่อปลุกตนเองให้กลายเป็นเทพได้
แต่หนทางคดโกงคือการดูดซับศรัทธาของผู้อื่น ให้มาหล่อเลี้ยงวิญญาณของตน—ซึ่งเป็นทางลัดที่แพร่หลาย
“พรรคอสูรปลุกวิญญาณ ยังมิรู้ว่ามีแผนการอันใดกับสำนักชิงเยวียน” หลี่โม่ถอนใจเบา ๆ
อินหัวเซวียนกับฝูถูล้วนซ่อนตัวในสำนักมาหลายสิบปี—คงมิใช่เพราะสมัครใจเป็นไส้ศึกแน่
“ย่อมมี… ทว่า—ไม่จำเป็นต้องใส่ใจนัก”
ความหมายของอิ๋งปิงคือ ‘อย่าได้คิดมาก’—การเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้ตนเอง คือหนทางการแก้ปัญหาที่แท้จริง
แต่เมื่อผ่านหูหลี่โม่ ประโยคกลับถูกตีความผิดไปโดยมิรู้ตัว—กลายเป็น ‘เดี๋ยวข้าจะจัดการเอง’
ห้าวหาญ เด็ดขาด—สมกับเป็นเจ้า!
“ก็จริง—สำนักชิงเยวียนมีเจ้า ข้าก็หายห่วง” เขาตอบอย่างเชื่อมั่นโดยไร้ข้อสงสัย
ปลายหูแมวกระดิกเล็กน้อย อิ๋งปิงก้มมองผ่านประกายคลื่น พลันเห็นสภาพ ‘เครื่องแต่งกาย’ ของตนเองในยามนี้
ปลายนิ้วเท้าขาวผ่องค่อย ๆ งุ้มแน่นโดยไม่รู้ตัว
นางเคยรับความคาดหวังของผู้คนนับไม่ถ้วน เคยถูกยกย่องเสมือนเทพ คำสรรเสริญหรือศรัทธาควรเป็นเพียงลมพัดผ่านสำหรับนาง
ทว่า…เมื่อคำเหล่านี้ออกจากปากของเขา ทั้งที่เขาเพิ่งชนะนางไปในตารางจัดอันดับ
นางยังไม่มิด้วยซ้ำว่าเขาทำได้อย่างไร
ความไม่เชื่อเมื่อครู่จึงกลายเป็น—ความใคร่รู้ล้วน ๆ
【ติ๊งต่อง——】
【คำแนะนำฉันท์มิตร】
【การขัดหลังให้กันและกันขณะแช่น้ำพุร้อน เป็นเรื่องที่สบายอย่างยิ่ง】
กระแสน้ำพัดพาเส้นผมข้างแก้มของนางให้ลอยพลิ้ว—แตะแผ่วที่ผิวซอกคอของเขา…
นางชะงักไปชั่วครู่
ขะ…ขัดตัว?
ให้ ‘จักรพรรดินีหงส์สวรรค์’ มาขัดตัวแก่บุรุษสักคนอย่างนั้นหรือ—เรื่องเช่นนี้ ไม่ว่าอย่างไรนางก็...
【ระหว่างกระบวนการแช่น้ำร่วมกัน การกระทำทุกอย่างของเจ้าของระบบจะส่งผลต่อคะแนนประเมินบทลงโทษ】
อิ๋งปิง “…”
ความเงียบขึงพืดอยู่หลายอึดใจ
“หลี่โม่”
“หืม?”
“ส่งผ้าขนหนูมาให้ข้า”
“เอาผ้าขนหนูไปทำไมหรือ?”
“ที่มิติหงส์โลหิต—ข้าอยากขอบใจที่เจ้ายื่นมือช่วย” ครึ่งหนึ่งพูดด้วยใจจริง
“โธ่ เราก็คนกันเอง แค่นี้เรื่องเล็กน้อย…”
หลี่โม่ส่งผ้าขนหนูให้ แต่ยังไม่ทันจบประโยค ร่างก็แข็งค้างไปชั่ววูบ—เพราะยัยก้อนน้ำแข็งมิได้จะใช้เอง
ปลายนิ้วขาวนุ่มจับมือเขา ก่อนลากผ้าขนหนูไล้ผ่านแผ่นหลังของเขาอย่างแผ่วเบา
ขะ-ขัดหลังให้ข้ารึ!?
นางขยับกายเข้ามาอีกสองก้าว
ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่หลังใบหู อุณหภูมิร่างกายของทั้งสองแลกเปลี่ยนกันผ่านระลอกน้ำ สีแดงระเรื่อบนลำคอของอิ๋งปิงมีแนวโน้มที่จะลุกลาม นางจึงกล่าวขึ้นอีกคราว่า
“ว่าแต่ งานชุมนุมจอมยุทธ์แคว้นอวิ๋น—เจ้าพร้อมหรือไม่”
“เอ่อ…ข้า… ต้องไปด้วยรึ?”
“อืม แต่ละยอดเขาจะคัดเลือกไปได้เพียงหนึ่ง”
เพียงเท่านี้หลี่โม่ก็เข้าใจ—ยอดเขาหยกงาม มีเขาเป็น ‘ไม้ค้ำหลัก’ เพียงคนเดียว
แต่จุดสำคัญหาใช่ตรงนั้นไม่… เขาก็เป็นบุรุษมีเลือดเนื้อคนหนึ่งนะ
อาศัยเงาสะท้อนในน้ำ เขาสังเกตเห็นบางอย่างจากหางตา—ยัยก้อนน้ำแข็ง… ดูเหมือนจะไม่ได้สวมชุดอาบน้ำแล้ว
ชุดอาบน้ำย่อมมีแขนเสื้อ—แต่คนที่กำลังขัดหลังให้เขา เห็นชัดว่ามิได้ใส่เสื้อผ้าที่มีแขน
หรือว่า…บ้าน่า!
แบบนี้ใครมันจะต้านทานไหวเล่า!
…
เหมือนมีเงาดำวาบผ่าน—หางตาของอิ๋งปิงเหลือบไปเห็น ‘ด้านล่าง’ โดยมิได้ตั้งใจ
สิ่งที่นาง ‘ไม่มี’ แต่เขา ‘มี’—เวลานี้ชัดเจนเสียยิ่งกว่าชัด…
เป็นภาพที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะรับไหว—แม้แต่จักรพรรดินีหงส์สวรรค์ผู้ยืนอยู่เหนือสรรพชีวิต ก็ยังไม่เคยเห็น ‘ของ’ เช่นนี้มาก่อน!
“เพียะ—”
ฝ่ามือขาวเนียนฟาดเบา ๆ ลงที่ต้นคอชายหนุ่ม
บางที ‘ส่วนต่าง ๆ’ ของหลี่โม่อาจจะคิดเองทำเองได้ —‘มือ’ ของอิ๋งปิงก็เช่นกัน นางขมวดคิ้วแน่น กอดอกตัวเองพลางพูดเสียงเรียบ
“เมื่อครู่…ที่คอเจ้ามียุง”
หลี่โม่ตาพร่า “…”
นี่เจ้าจะกำจัดยุง—หรือกำจัดข้ากันแน่! มีหรือที่ข้าจะไม่รู้ ว่ามียุงหรือไม่มี!
เขารู้ดีว่านางตีเพราะเหตุใด แต่…บางเรื่อง ก็เหมือนกับท่านลุงเฉินที่มาตามนัดตรงเวลานัดทุกวัน—ของแบบนี้เขาจะทำอันใดได้!
“ฮึ…”
หน้าอกของอิ๋งปิงกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย แต่ความเร็วของหัวใจกลับไม่ลดลงเลย นางแทบอยากอันตรธานหายไปเดี๋ยวนั้น
【นับถอยหลัง ห้า…..สี่….สาม….สอง….หนึ่ง….】
ในที่สุด—เวลาอันเชื่องช้าราวชั่วกัปก็สิ้นสุดลง
อิ๋งปิงเปลี่ยนเครื่องแต่งกายกลับอย่างฉับไว ก่อนพลิ้วตัวขึ้นจากขอบบ่อ
ริ้วหมอกสีเรื่อไหลคลุมเรือนกายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“ข้าไปก่อน”
นางมิได้เหลียวมองสีหน้าของหลี่โม่—อยากเพียงรีบออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด…
【ติ๊งต่อง—ท่านต้องการ “ต่อเวลา” หรือไม่？】
【การต่อเวลาจะช่วยเพิ่มคะแนนประเมิน…..】
…