บทที่ 160 เริ่มต้นบทลงโทษ, แช่น้ำพุร้อนสองเค่อดีต่อสุขภาพ

ผืนน้ำกระเพื่อไหว ไอร้อนลอยบางๆ

ในบ่อน้ำพุร้อนแห่งไอหมอกที่มิได้กว้างนัก พลันเกิดความเงียบงัน

ศิษย์น้องหลี่นั่งยองอยู่ในสระ เหม่อลอยจนไออุ่นแตะแก้มโดยไม่รู้สึก

ฝ่ายอิ๋งปิงเอง ก็จ้องมองการแจ้งเตือนของระบบตรงหน้าอย่างเลื่อนลอย

【ทำเนียบผู้กล้าแดนบูรพา อันดับที่ 2: อิ๋งปิง】

【ทำเนียบผู้กล้าแดนบูรพา อันดับที่ 1: หลี่โม่】

นางเกือบคิดว่านี่คือความฝัน—และตนเองยังมิยอมตื่น

ครานี้ ทั้งสองอยู่ในขอบเขตเดียวกัน และเวลานี้ นางแข็งแกร่งกว่าชาติภพก่อนอยู่มากโข—ได้ขนหงส์แห่งสัจจะหล่อเลี้ยงภายใน ได้เคล็ดวิชานานาอันดึงพลังออกมาได้สูงสุด

แม้กระทั่งได้เพ่งพินิจต้นไม้เทพสัมฤทธิ์ และกำลังหล่อหลอมรูปลักษณ์เทพแห่งวิถีถึงสองสาย

ยังไม่พอ—ยังมีรางวัลจากระบบหนุนเสริมอีกชั้น ทว่าทั้งหมดนั่น…นางก็ยังพ่ายแพ้

“เพราะเหตุใดกัน?” อิ๋งปิงงุนงงจนมิอาจเข้าใจ

มิใช่แค่เพียงแดนบูรพา—หากมองทั่วเก้าฟ้าสิบพิภพ ผู้กล้ารุ่นเยาว์ที่เพิ่งเหยียบย่างเข้าสู่ปราณญาณเทพ จะมีผู้ใดเทียบนางได้เล่า?

กลวิธีใดๆ นางล้วนเผชิญมาในมิติหงส์โลหิตหมดสิ้นแล้ว—ผู้ใดเล่าจะเข้าสู่ปราณญาณเทพ ด้วย “รูปลักษณ์เทพแห่งวิถี” ที่พ้องต้องกับภูมิทัศน์ของตนได้อย่างพอดิบพอดี นับหัวได้ในใต้หล้า

นางไม่เคยเห็นเขา ‘พินิจ’ ปราณญาณเทพแม้สักครา… แล้วมิใช่เพราะปรากฏการณ์ฟ้าดินหรอกหรือ? ที่ทำให้เขาเปิดช่องญาณได้โดยบังเอิญ

หากเป็นเช่นนั้น ก็เท่ากับว่าจิตวิญญาณเขาแกร่งขึ้นโดยธรรมชาติ หาได้หล่อหลอมรูปลักษณ์เทพไม่

ไร้รูปลักษณ์เทพ—จะเหนือกว่านางได้อย่างไร?

【ระบบนี้ยึดหลักเที่ยงธรรมแท้จริง การเปรียบเทียบกำลังคำนวณจากศักยภาพสูงสุดปัจจุบันของแต่ละฝ่าย】

【ในการต่อสู้เอาชีวิตสิบครา—ผู้ครอบครองระบบชนะเพียงสามครา】

【หนึ่งในนั้น—เกิดจากอาภรณ์ของท่านฉีกขาด ก่อให้เกิดสถานะ ‘บางอย่าง’ ที่ส่งผลกระทบรุนแรงต่อหลี่โม่ จึงเฉียดชนะไปได้】

อิ๋งปิง “…..” หางตานางเหลือบไปเห็นหลี่โม่ที่ยังหน้าค้างนิ่ง ใบหูแดงจัด

“เจ้าเป็นอะไรไป?”

“เอ่อ… โรคเก่าประจำตัวน่ะ—ข้าความดันสูง” หลี่โม่กระแอมเบาๆ

ใจสั่งให้เบือนสายตา—การจ้องยัยก้อนน้ำแข็งนานนักย่อมไม่ดี… ทว่าแปลกยิ่งนัก ดวงตากลับดูเหมือนจะมีความคิดเป็นของตนเอง

“อืม…” อิ๋งปิงเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนค่อยๆ นั่งลงดังเดิม ความรู้สึกมากมายหลั่งไหลท่วมอก

จากคำวินิจฉัยของระบบ—ก็ดูน่าเชื่อถืออยู่ไม่น้อย

หรือว่าเด็กหนุ่มวัยสิบหก… ผู้มีโรคประจำตัวความดันสูงผู้นี้—จะมีพลังการต่อสู้ที่สูงกว่านางในขอบเขตเดียวกัน?

หากจะคิดเช่นนั้นจริง นี่ย่อมเพี้ยนกว่าการที่บอกว่าระบบมีปัญหาอีกกระมัง?

【ขอแสดงความยินดีต่อเจ้าของระบบ—คว้าอันดับที่ 2 ในการจัดอันดับครั้งนี้】

【กำลังมอบรางวัล……】

【ตรวจพบว่าได้เปิดใช้ ‘บทลงโทษของผู้พ่ายแพ้’ รางวัลทั้งหมดจะเก็บไว้ในมิติของระบบ—และจะส่งมอบภายหลังสิ้นสุดกระบวนการลงทัณฑ์】

【บทลงทัณฑ์ครั้งนี้: แช่น้ำร่วมกับ ‘หลี่โม่’】

【เงื่อนไข: ต้องสวม ‘ชุดวาบหวิว’ ที่ระบบจัดเตรียมไว้ให้】

หากเป็นผู้อื่น—เพียงย่างก้าวเข้าบ่อน้ำพุร้อนแห่งไอหมอกมา คงถูกฟาดด้วยกระบี่จนหัวขาด

แต่เขา…เคยนอนร่วมเตียงเคียงหมอนเดียวกันมาแล้ว—การลงแช่ร่วมสระ มิใช่เรื่องยากที่จะยอมรับ

ทว่า—การให้สวมใส่ชุดนั้น…หากทำได้ นางคงทำลายอาภรณ์อัปยศนั่นไปนานแล้ว!

【ติ๊ง!】

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครา

【ตรวจพบว่าสภาพแวดล้อมตรงตามบทลงโทษ—กระบวนการจะเริ่มในทันที】

【อีกสิบวินาที จะเปลี่ยนอาภรณ์ให้โดยอัตโนมัติ เริ่มนับถอยหลัง 10……】

【9……】

【8……】

เสียงนับเวลาค่อยๆ เคาะหัวใจทีละหยด

บัดนั้น แววตาอิ๋งปิงพลันพร่าเลือน—ความคิดตีรวนสับสนอยู่ภายใน

หลี่โม่ซึ่งไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหน เมื่อเหลือบเห็นอาการของนาง จึงขมวดคิ้วแน่น

นางกำมือแนบขอบสระ—ราวกับใจหลุดจากกายไปชั่วขณะ

“ไม่สบายหรือเปล่า? เจ้าหน้าซีดเชียว…” หลี่โม่ซู่ขึ้นจากน้ำ เดินลุยคลื่นกระเซ็นเพื่อเข้าไปใกล้

เขาเอื้อมมือแตะแผ่วบนหน้าผากของอิ๋งปิง สัมผัสถึงความร้อนผ่าวบนผิวแก้ม…

นางเงยหน้ามองอย่างตะลึง!

【5】

【4】

【3】

ตัวเลขนับถอยหลังยังคงกระพริบอยู่ในสายตา—อยู่เพียงเหนือศีรษะของเด็กหนุ่มตรงหน้า

อิ๋งปิง “!”

หลี่โม่ “(⊙ˍ⊙)”

เห็นได้ด้วยตาเปล่า—ต้นคอของยัยก้อนน้ำแข็งแดงจัดราวกับทับทิมสุก

หลี่โม่อ้าปาก…แต่ยังมิทันพูดอะไรออกมา

อิ๋งปิงก็ลุกขึ้นพรวด ใช้ฝ่ามือปิดดวงตาเขาแน่น ท่าทางรวดเร็วฉับไวพอๆ กับกระบวนท่าฝ่ามือขั้นเชี่ยวชาญ

โลกของหลี่โม่ก็กลายเป็นความมืดสนิท ปลายนิ้วเรียวยาวสั่นเล็กน้อย ขณะกดแนบสองตาของเขาไว้แน่น

“เป็นอะไรไป?”

“หะ—ห้ามมองข้า”

หรือว่ายัยก้อนน้ำแข็งจะไม่สบายจริงๆ?

หลี่โม่ได้ยินความสั่นพร่าในน้ำเสียง—ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล

เมื่อครู่ ด้วยสายตาที่ฉับไว เขาเหมือนจะเห็น ‘ผ้าแพรสีขาวละมุน’ กับ ‘ผ้าไหมสีดำที่ชวนให้หัวใจสั่น’ อยู่บนสัดส่วนอันแสนอันตรายของนาง…

“ถ้า…ไม่สะดวก งั้นข้าออกไปก่อนดีหรือไม่?” เขาลองเอ่ยหยั่งเชิง

“เจ้า… ห้ามไปไหนเช่นกัน” น้ำเสียงใสดุจหยกที่หล่นกระทบพื้น ฝืนความสงบไว้อย่างชัดเจน

หลี่โม่ “??”

เขารู้ดีว่าโดยเนื้อแท้ของอิ๋งปิง นางเป็นคนหยิ่งทระนงไม่ยอมใคร และไม่ต้องการให้ใครเห็นด้านที่อ่อนแอของตนเอง เขาจึงบอกว่าจะออกไปก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเรื่องน่าอึดอัดใจเหมือนครั้งที่แล้ว

แต่นี่มันเรื่องอันใดกัน!—ทั้งไม่ให้ดู ทั้งไม่ให้ไป มีข้อสอบประเภทนี้ด้วย!?

“งั้นพวกเรา…จะยืนกันแบบนี้หรือ?”

“เจ้าหลับตา—แล้วก็นั่งลง”

“…ก็ได้”

เสียงน้ำกระเซ็นดังแผ่ว ฟังออกว่านางกำลังพยายามวกอ้อมไปยังด้านหลังของเขา

ทันใดนั้นเอง

ซ่า——

นางสะดุดเล็กน้อยจนเกือบล้มทิ่ม

“เจ้าไม่เป็นไรนะ?”

“ไม่…แค่ลื่นนิดหน่อย เจ้า…อย่าหันกลับมา”

“…”

ศิษย์น้องหลี่จึงจำใจนั่งแช่น้ำ หันหน้าเข้ากำแพง—คล้ายคนถูกทำโทษให้สำนักผิด

เขารู้ว่านางยังอยู่ใกล้ๆ เพราะลมหายใจที่พรมแผ่วยังคงกระทบบนแผ่นหลัง—

รู้สึกคันยุบยิบนิดหน่อยแหะ…

แผนฝึกปราณของเขาในคืนนี้—พังพินาศเรียบร้อย

ส่วนด้านหลังนั้น—

ชุดอาบน้ำของนางหายไปตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ ผิวน้ำในบ่อส่องประกายระยิบระยับ เผยให้เห็นทิวทัศน์อันลึกลับและงดงามอยู่เป็นระยะ

ชุดนี้...มันน่าอายยิ่งกว่าไม่ใส่เสื้อผ้าเสียอีก...

ปลายนิ้วเรียวยาวของอิ๋งปิงงองุ้ม—แม้อยากแบออกก็ไม่ยอมเชื่อฟัง

เกือบไปแล้ว…เมื่อครู่หากพลาดไปเพียงอีกนิดล่ะก็… แถมระบบยังบังคับ ‘ระยะห่าง’ ระหว่างสองคนอีกด้วย…

ภาพเมื่อครู่ย้อนแล่นในห้วงคิด

นางเคยเริ่มจากเสี้ยวหญ้าไต่ขึ้นจนยืนเหนือเก้าฟ้าสิบพิภพ ทว่า—ไม่เคยผ่านเหตุการณ์เช่นนี้เลยสักครา!

ยามนี้ ทุกลมหายใจยังคงผันผวน แม้นางเองก็ยังประหลาดใจ—ภูผาถล่มยังมิอาจทำให้สีหน้านางเปลี่ยนแท้ๆ

【เริ่มนับเวลาการแช่น้ำ—สองเค่อ】

【การแช่น้ำพุร้อนเพื่อสุขภาพ อย่างน้อยต้องสองเค่อ】

… ‘สองเค่อ’ หรือ!