บทที่ 157 ยัยก้อนน้ำแข็งทะลวงด่าน, คนของพรรคอสูรก็เป็นเช่นนี้นี่เอง

ปัง—

ค้อนทุบลงเสียงดัง ราวกับทุบหนังวัวที่ขึงตึง

อินหัวเซวียนกระเด็นปลิวไปด้านหลัง ทว่ากลับบิดกายกลางอากาศได้อย่างประหลาด ตัดทอนแรงปะทะจนสิ้น

เมื่อตกพื้น แรงที่เหลือล้วนถูกถ่ายเทลงดิน จนเศษหินกระจายพร่าง

หลี่โม่เหลือบมองนกอินทรีเขาขาวที่อยู่ไม่ไกลนัก แต่ยังมิได้ยิงลูกศรสัญญาณออกไป

เนตรทิพย์ลิขิตฟ้าไล่กวาดมอง—

【ชื่อ: อินหัวเซวียน】

【อายุ: 70】

【รากฐานกระดูก: กายาฝึกโลหิตร้อยอสูร】

【ขอบเขต: ภูมิทัศน์ภายในขั้นแปด】

【ลิขิตฟ้า: น้ำเงินปนเทา】

【ประเมิน: ผู้พิทักษ์แห่ง ‘พรรคอสูรปลุกวิญญาณ’ สังกัด หอสัตว์ร้อยอสูร’ กระดูกอสูรอัสสราบิ่น ภูมิทัศน์ภายในถูกปิดผนึก อยู่ในสภาพบาดเจ็บหนัก】

【เหตุการณ์ล่าสุด: ใช้แผนล่อเสือออกจากถ้ำ ตั้งใจขี่พาหนะหนีออกจากสำนักชิงเยวียน】

…

【ชื่อ: ฝูถู】

【อายุ: 45】

【รากฐานกระดูก: กายาฝึกโลหิตร้อยอสูร】

【ขอบเขต: ปราณญาณเทพขั้นแปด】

【ลิขิตฟ้า: น้ำเงิน】

【ประเมิน: ผู้รับคนเข้า ‘หอร้อยสัตว์อสูร’ ลูกน้องของอินหัวเซวียน, แฝงตัวอยู่ในสำนักชิงเยวียนมาสามสิบปี, จิตใจลึกล้ำยากหยั่งถึง, รากฐานกระดูกโดยกำเนิดย่ำแย่มาก, หวังว่าจะได้รับตำแหน่งที่สูงขึ้นในพรรคอสูรปลุกวิญญาณ เพื่อพลิกเส้นชีพจรเปลี่ยนชะตา】

【เหตุการณ์ล่าสุด: ช่วยอินหัวเซวียนหลบหนี ได้ทิ้งกลไกบางอย่างไว้ในร่างกายของเขา】

บนใบหน้าของอินหัวเซวียนปรากฏสีเลือดแดงก่ำคล้ายคนป่วย

“ฝูถู! หากชักช้าจะเสียการ หากไม่ร่วมมือกันกำจัดมัน เจ้ากับข้าคงต้องถูกฝังไว้ที่นี่ทั้งคู่!”

คำยังไม่ทันขาด เขากระตุ้นปราณสุดกำลัง เกล็ดผุดขึ้นทั่วกาย ดังอสุรกายกึ่งมังกรวารี

คลื่นอำนาจกวาดวายุซัด ป่าหินธาราสั่นสะท้าน หลักหินหักโค่นเป็นแถบ

ทว่าด้วยเขากลางหน้าผากนั้นแตกบิ่น ทำให้พลังด้อยกว่าเมื่อครั้งยังอยู่ที่อำเภอชิงเหอไม่น้อย

โจทก์เก่าเจือแค้นใหม่ เปิดฉากก็ทุ่มสุดฝีมือ

นกอินทรีเขาขาวพลันโผผินจากเวหา โถมลงพร้อมกัน

“ท่านผู้อาวุโสอินหัว… ห่างกันไม่กี่วัน ตกต่ำลงได้ถึงเพียงนี้เลยรึ?”

หลี่โม่ก้าวรับก่อนพลิกใช้กระบวนท่า มือขวาชักกระบี่เพลิงสีชาด เกิดเป็นประกายแสงเจิดจ้า เงากระบี่ซ้อนทับกันราวกับวงแหวนสุริยัน

ครั้นในกายมีโอสถลึกลับสองดวง ยอดวิชา ‘กระบี่สุริยัน’ ก็เปล่งแสงออร่ายิ่งกว่าครั้งไหนๆ

“ตาย!” ฝูถูพุ่งถึงตัว ดวงตาเยียบเย็นดั่งคมมีด

เสียงคำรามของพยัคฆ์และเสือดาวดังกึกก้อง เงาของมันปรากฏขึ้นด้านหลังเขาราวกับเป็นของจริง แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้ามาดุจคลื่นยักษ์

นี่คือผลแห่ง ‘คัมภีร์รากฐานปราณญาณเทพ’—อาศัยภาพนิมิตปราณญาณเทพสลักรูปลักษณ์ในวิญญาณ เสริมกำลังขณะลงมือให้พุ่งทวี

ภายใต้การบีบล้อมถึงเพียงนี้ ผู้ฝึกยุทธ์ระดับปราณญาณเทพโดยมาก ย่อมมิอาจต้านทานได้นาน

แต่ที่หว่างคิ้วหลี่โม่ ช่องจุดที่เพิ่งเปิดกลับเรืองจ้า

แม้เขาเพิ่งเปิดได้เพียงหนึ่งจุด—กำลังวิญญาณยังมิพอวาด ‘รูปลักษณ์เทพแห่งวิถี’ อันมโหฬารได้

ทว่าหากปล่อย ‘ละอองจันทรา’ ออกมาคุ้มกายเพียงเล็กน้อย ก็ยังนับว่าเพียงพอ

วูม—

ไอจันทราห่อหุ้มร่างราวกับผ้าโปร่งบางเบา

ชั่วพริบตา ทุกสรรพสิ่งรอบกายช้าลง ราวกับหลี่โม่แลเห็นขนปีกของอินทรีเขาขาวที่ฉวัดเฉวียนรวดเร็วปานสายฟ้าทีละเส้น

“ไม่… ไม่ใช่พวกมันช้า… แต่ข้าต่างหากที่เร็วขึ้น” ความแจ่มชัดผุดขึ้นกลางใจ

เร็วหรือช้ามิใช่เพียงความเร็วของกาย

หากแต่คือ— ‘กาลเวลา’

…

ยอดเขาอสูร

ผู้อาวุโสหานเฮ่อเป็นคนแรกที่ทะยานมาถึง เขามองไปยังกลุ่มของโอวหยาง ก่อนกวาดตามองซากสัตว์อสูรที่เกลื่อนพื้น จึงขมวดคิ้วแล้วถาม

“พบร่องรอยอินหัวเซวียนหรือไม่”

สตรีถือกระบี่ชุดรัดกุมโค้งคำนับ

“คารวะผู้อาวุโส—เมื่อครู่สัตว์อสูรเกิดคลุ้มคลั่งโดยไร้เหตุ จึงต้องจุดพลุศรสัญญาณขอแรงหนุนเจ้าค่ะ”

“คลุ้มคลั่ง?”

หานเฮ่อยกคิ้วประหลาดใจ ที่เห็นมีเพียงซากพวกระดับเก้ามิใช่หรือ

โอวหยางปาดเหงื่อ

“แท้จริงเมื่อครู่มีระดับเจ็ดมากโขอยู่ขอรับ…”

“แล้วบัดนี้เล่า?”

“ถูกศิษย์น้องหลี่สังหารสิ้นแล้วเจ้าค่ะ”

หานเฮ่อชะงักกึก

—แล้วซากพวกมันหายไปไหนกัน…

โอวหยางลดเสียงลง “เสี่ยวหลีดูท่าจะมีมิติเก็บของ ฆ่าเสร็จก็เก็บใส่ไปทันที”

หานเฮ่อ “…..”

ศิษย์สายตรงที่ตามมา “…..”

ดูท่ามือไม้จะไม่สะอาดพอควร

หานเฮ่อยกมือกุมขมับอย่างจนใจ

“พอแล้ว พวกเจ้าเล่ารายละเอียดทั้งหมดเมื่อครู่มาให้ชัด”

“ผู้อาวุโส ข้าลงภาพไว้หมดแล้ว ท่านควรดูด้วยตาตนเองเลยจะดีกว่า”

โอวหยางชูสมุดภาพขึ้น

หานเฮ่อเหลือบมองเขาอย่างฉงน—เป็นภาพหลี่โม่สังหารฝูงอสูร แล้วทะยานไล่เหยี่ยวเขาขาวไปบนเวหา

“เกิดความคลุ้มคลั่ง… แต่ไยนกเขาขาวตัวนั้นดูเหมือนมิได้เสียสติ”

หานเฮ่อครุ่นคิด หากไม่เสียสติ เหตุใดจึงปะปนอยู่กับสัตว์อสูรเหล่านี้?

“ตามเหยี่ยวเขาขาวนั่นไปดูกัน”

ว่าแล้วเขาก็เหินฟ้าออกไปอีกครั้ง

—

ขณะเดียวกัน

ที่ศาลาชิวสุ่ย ณ น้ำพุร้อนแห่งไอหมอก

แสงจันทร์นิ่งสงบรินรดลงบนยอดเขาจำลอง ไออุ่นลอยกรุ่น เสียงน้ำกระทบขอบสระดังแผ่วเป็นระยะ อิ๋งปิงสวมชุดอาบน้ำพอดีตัว เมื่อกายจมลงในสระ เสื้อผ้าก็แนบสัดส่วนที่โค้งระหง

ต้องยอมรับ—น้ำพุร้อนนี่สบายอย่างยิ่ง...

พอลงแช่ ก็ราวกับมีปลาตัวน้อยแทะเล็มผิวเบา ๆ การโคจรของแกนโอสถทั้งสองในตันเถียนก็เร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จิตวิญญาณก็เหมือนมีฝ่ามืออ่อนโยนลูบปลอบให้ราบเรียบ

ชั่วขณะนั้น ใจนางนิ่งสงบ—ทั้งลำดับในระบบ เหตุแปรปรวนของสวรรค์ปฐพี และภัยที่สำนักชิงเยวียนต้องเผชิญ… ล้วนถอยห่างออกไปไกล

“สบายล่ะสิ” ซางอู่ยิ้ม

“ข้าเปิดช่องบนยอดหินไว้ เจ้าจะได้เห็นจันทร์จากในนี้ด้วย”

“อืม…”

อิ๋งปิงแหงนมองดวงจันทร์นวลในฟ้า—บัดนี้นางควบคุมพฃัไท่อลังไว้ภายในกายได้ เหตุเพราะสัมผัสถึงต้นกำเนิดแห่งพลังนั้นแล้ว

เปิดจุด!

วูม—

คลื่นพลังประหลาดพลันแผ่ซ่าน ผิวน้ำสั่นระริก ซางอู่ที่กำลังจิบสุราฉีกยิ้ม ดื่มหมดถ้วยภายในอึกเดียว

“เสี่ยวปิงเอ๋อร์ เจ้าไวใช้ได้เลยนะ”

ด้วยพลังของหงส์อมตะเก้าสี กอปรกับการเพ่งพินิจต้นไม้เทพสัมฤทธิ์ อิ๋งปิงก็มาถึงจังหวะทะล่วงด่านแล้ว—แสงหยกพลิ้วไหวค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นตรงหว่างคิ้ว

ซางอู่หาวหนึ่งคำ พลางนั่งคุ้มกันพลังให้ศิษย์สาว

นางเหลียวมองนอกเขาจำลอง “เจ้าศิษย์รักของข้า คืนนี้จะกลับมาหรือไม่หนอ…”

…

ป่าหินธารา

การต่อสู้ได้ดำเนินมาถึงจุดดุเดือด—หลี่โม่มือขวาถือกระบี่เพลิงสีชาด มือซ้ายกำค้อนสะบั้นดารา ฟาดฟันซ้ายขวาสลับกัน

ลมค้อนกับประกายกระบี่คำรามสะเทือนสุญญากาศ โขดหินศิลาแลงทลายไม่ขาดสาย และยิ่งเมื่อแสงจันทร์โอบรอบกาย เขายิ่งพริบพรายและรวดเร็วขึ้น—สามารถเจาะช่องจากการรุมของสองคนหนึ่งอสูรได้ ตีกลับจุดอ่อนฝ่ายตรงข้ามจนตั้งรับไม่ทัน

“เจ้าเด็กนี่! ถึงจะไม่มีวิชาลับแล้ว…กลับประหลาดยิ่งกว่าแต่ก่อนเสียอีก” อินหัวเซวียนกราดเกรี้ยว กำลังคิดจะสู้ถวายหัว

ทันใดนั้น—พลังในกายกลับหายไปอย่างรวดเร็ว เกล็ดมังกรบนผิวสลายหายทีละแผ่น ลมปราณทั้งหมดถูกรั้งไว้ไปรวมกันที่ท้อง!

ฉึก—

มือหนึ่งทะลุผ่านท้องของเขาจากทางด้านหลัง

“อินหัว เจ้าช้าไปแล้ว—ต่อให้ฆ่าหลี่โม่ได้ เจ้าก็หนีไม่รอดอยู่ดี”

เสียงของฝูถูที่แฝงด้วยรอยยิ้มเย็น—เขากระชาก ‘เมล็ดพันธุ์อสูร’ ที่ห่อด้วยโอสถลึกลับของอีกฝ่าย ออกจากท้องอย่างไม่ลังเล

“หากเจ้ายังมีชีวิตอยู่ในสำนักชิงเยวียน แล้วข้าจะหลับลงได้อย่างไร”

หลี่โม่ “…..”

เยี่ยมจริง… คนในพรรคอสูรปลุกวิญญาณเป็นกันอย่างนี้นี่เอง—ต่อให้เป็นพวกเดียวกัน ก็ยัง ‘ควักไส้ควักตับ’ กันได้โดยไม่กระพริบตา