บทที่ 139 เขาช่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก

ตราประทับทองคำก่อกำเนิด—หลี่โม่พอเดาออกว่าคือสิ่งใด

ส่วนคัมภีร์โอสถดวงดารารอบทิศ…แม้ยังไม่รู้ว่าจัดอยู่ในสายวิชาใด แต่เพียงชื่อก็ชัดแล้วว่าไม่ใช่ของสามัญ

ของตอบแทนที่มากับยัยก้อนน้ำแข็ง ย่อมไม่มีทางต่ำค่าแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น—ยังเกี่ยวพันกับ ‘โอสถลึกลับ’ พอดิบพอดี…ซึ่งเขาเองก็ใกล้จะถึงขอบเขตนั้นแล้ว

“กลับไปค่อยศึกษาก็ยังทัน”

หลี่โม่ดึงจิตคืน กินโอสถลวดลายหกอักษรก่อนปรับลมหายใจ

เขามองพื้นที่มิติที่กำลังยุบตัว พลางพยายามจะยืนขึ้นอีกครั้ง

ทว่าเวลานี้…ปราณภายในเหือดแห้ง ร่างกายก็ถูกรีดเร้นจนเกินทน แค่จะยืนทรงตัว โลกก็ยังหมุนคว้างจนเกือบจะล้มก้นจ้ำเบ้า

ทว่า—ปลายนิ้วขาวผ่องกลับประคองไว้ได้ทัน

หลี่โม่เงยหน้าขึ้น—ไม่ใช่ใครอื่น ยัยก้อนน้ำแข็งนั่นเอง

นางเม้มริมฝีปากสีชาดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว

“ยืนให้มั่น เวลานี้—เจ้าไม่ควรล้ม”

หลี่โม่ “…”

บางครา…เขาก็ไม่เข้าใจความคิดของธิดาสวรรค์ผู้นี้เอาเสียเลย

ความจริงเขาก็พอยืนเองไหว…

แต่ช่างเถอะ—ถึงนางจะเย็นชา ทว่าก็นุ่มละมุน หอมละไม…พิงแล้วสบายใจชะมัด

ไกลออกไป—เงาสนามพลังรูป ‘ต้นกวักเงิน’ สะท้อนแสงทองคำกำลังพุ่งใกล้เข้ามา

ผู้อาวุโสเฉียนมาถึงแล้ว

หลี่โม่ค่อยถอนลมหายใจ ผ่อนคลายลงคลายอย่างสมบูรณ์

อิ๋งปิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามเบาๆ

“วิญญาณนักรบที่อยู่เบื้องหลังเจ้า…คือสิ่งใด?”

พลังนั้น มีรูปลักษณ์ของปราณญาณเทพอย่างชัดเจน—หากอาศัยเคล็ดวิชาลับเร่งเร้าขึ้นมา โดยมากย่อมมีค่าตอบแทนมหาศาล

เช่นเดียวกับนาง—ที่เร่งใช้แก่นแท้หงส์โลหิต ถึงแม้จะกินพลังสะสมของมันเอง นางก็ยังต้องรับภาระอย่างหนัก

พลังยิ่งใหญ่ที่มิใช่ของตน—มักแลกมาด้วยราคาที่สูงลิ่วเสมอ

หลี่โม่เลียริมฝีปากนิดๆ

“บังเอิญได้ยันต์มาแผ่นหนึ่ง…เสียดายที่ใช้ได้แค่ครั้งเดียว”

“ตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง?” อิ๋งปิงถามต่อ

“อืม…ไม่สบายตัวเอาเสียเลย” หลี่โม่ตอบทันที—คิ้วเรียวของนางขมวดเล็กน้อย

เขาถอนใจยาว

“เมื่อได้สัมผัสพลังอันยิ่งใหญ่—ยิ่งรู้สึกว่าตนเองนั้นอ่อนแอยิ่งนัก”

“อยากก้าวสู่ปราณญาณเทพโดยเร็วเสียแล้ว”

เมื่อพลังระดับนั้นสลายไปจากกาย จะให้ชินในทันทีได้อย่างไร—เวลานี้ทั้งร่างก็เหมือนถูกเติมตะกั่วถ่วงไว้

อิ๋งปิงก้มตาลง แววตาสลับซับซ้อน

เขาแทบไม่มีอาการข้างเคียงใดๆ—ชี้ชัดว่ายันต์นั้นวิเศษสล้ำค่ายิ่งนัก หาได้ไม่ง่ายแน่นอน

หากมียันต์แบบนั้นอยู่…ครั้งหน้าที่จัดอันดับ นางคงมิอาจก้าวล้ำหลี่โม่ได้ด้วยซ้ำ

คิดถึงตรงนี้ ภาพที่เขาอาบแสงสุริยันราวเทพบนฟ้าก็วาบขึ้นมาในใจ

บัดนี้ หลี่โม่ไร้ยันต์สวรรค์—ขณะที่นางหลอมแก่นแท้หงส์โลหิตได้สมบูรณ์แล้ว

แต่เหตุใดกัน…นางกลับชื่นชมยินดีไม่ลง

ต้องยอมรับตามตรง—หากไร้เขา อย่าว่าแต่จะหาแก่นแท้ นางเองคงยังยืนอยู่ที่นี่ไม่ได้ด้วยซ้ำ

เสียงสายลมพลิ้ว—ต้นกวักเงินแผ่เงาสนามพลังครอบคลุมทั้งสอง พร้อมฉุดพาถังเสี่ยวเป่ากับเหล่าอัจฉริยะหลายขึ้นไปด้วย

“ยังไม่มีเวลาชี้แจง” ผู้อาวุโสเฉียนยืนบนกิ่งทองคำ เอ่ยอย่างฉับไว

“คนของพรรคอสูรปลุกวิญญาณบุกมาถึงภายนอกแล้ว—กำลังปะทะกันหนักหน่วง ข้าจะพาพวกเจ้าไปยังที่ปลอดภัยก่อน”

เงาไม้ทองคำคลุมห่อหุ้มก่อนทะยานขึ้นฟ้า

เบื้องหน้า— พื้นที่ว่างเปล่าของมิติทรุดตัวลงอย่างรวดเร็ว

ผู้อาวุโสเฉียนทำหน้าปวดใจ—ควักทองคำบริสุทธิ์ก้อนหนึ่งโยนให้ต้นกวักเงิน

กลิ่นอำนาจของเขาพลันพุ่งสูงขึ้นทันควัน

เสียงระเบิดคำรามดังขึ้น—ต้นกวักเงินพุ่งชนทะลุขอบมิติออกไปได้

หลี่โม่ ‘อืม… เติมเงินแล้วเก่งขึ้นงั้นรึ?’

ชักอยากเลียนแบบผู้อาวุโสเฉียนอยู่เหมือนกันแฮะ

ขณะเดียวกัน ผู้ทรงพลังขอบเขตภูมิทัศน์ภายในรายอื่นก็งัดวิชาประจำตัวออกมาช่วย—เช่น ผู้อาวุโสชุดบัณฑิตแห่งหุบเขาหยกเพลิง แผ่สนามพลังเป็นภูผานทีที่เขียนด้วยหมึก

ส่วนผู้อาวุโสเมืองกระบี่หงเหวินนั้นเรียบง่ายแต่ดุดัน—แปรสนามพลังเป็นกระบี่ยักษ์ ผ่ามิติและกวาดล้างทุกสิ่งบนเส้นทาง

ในที่สุด—ทุกคนก็ฝ่ารอยแยกออกมาจากมิติได้สำเร็จ

ผู้อาวุโสเฉียนว่าไว้ไม่ผิด…ภายนอกกำลังสู้กันอย่างดุเดือด!

สถานการณ์สับสนวุ่นวาย—พรรคอสูรปลุกวิญญาณที่มารับตัวคน กำลังปะทะกับยอดฝีมือจากทั่วทุกสารทิศ จนยากจะตัดสินว่าฝ่ายใดเหนือกว่า

“อินหัวเซวียน ไอ้หมาเฒ่า—ข้าอยากอัดเจ้ามานานแล้ว!”

เสียงหนึ่งแหลมคมดุดันแต่ก็หวานฉ่ำดังสะท้อนฟ้า

ดอกบัวสีเพลิงบานสะพรั่ง—

สตรีในชุดวังพุ่งหมัดใส่กะโหลกของอสูรกึ่งคน—ซัดจนเขางาแตกกระจุย ก่อนลากอินหัวเซวียนพุ่งทะลุภูผาไปทั้งลูก

“ซางอู่! เจ้าอย่าบีบให้ข้าได้เอาจริง…” อินหัวเซวียนคำรามข่มขู่

“เจ้าคนทรยศ ยังกล้าเห่าอีก”

“ฮึ! เทียบกับข้า—เจ้าต่างหากคือคนที่ทรยศ…!”

ดวงตากลมโตของซางอู่หรี่ลง หมัดสีชมพูอ่อนกำแน่นจนดังกรอบแกรบ

“ข้า—ซางอู่ เป็นเพียงผู้อาวุโสที่ครองยอดเขาหยกงามเท่านั้น!”

ปัง—!

จากนั้น…ก็เป็นการกระหน่ำตีแบบไร้เมตตา

ร่างครึ่งคนครึ่งอสูรของอินหัวเซวียนถูกนางจับเหวี่ยงเป็นท่อนกระบอง ฟาดซ้ายทีกวาดขวาที จนเหล่าผู้คุ้มกฎของพรรคอสูรปลุกวิญญาณกระอักเลือดปลิวกระเด็นไปกันเป็นแถว

ใต้เงาต้นกวักเงิน—ทุกคนล้วนขนลุกซู่ หัวใจเต้นโครมคราม

“นางเป็นผู้อาวุโสสำนักใดกัน?”

“แม่เจ้า… โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!!”

“ซางอู่หรือ? ข้าเคยได้ยินข่าวลือมาบ้าง—ตอนนั้นยังคิดว่าพูดเกินจริง แต่ตอนนี้ดูแล้ว… น่าจะน้อยไปเสียด้วยซ้ำ!”

คนทั้งหลายรีบก้มหน้าหลบสายตา

ไป๋จิงหงไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบมอง กลัวโดนหางเลขไปด้วย

ว่าง่าย เรียบร้อยไว้ก่อน…

“เอ่อ… นางคือผู้อาวุโสของสำนักชิงเยวียน—และ…”

“อาจารย์ของศิษย์น้องหลี่” โอวหยางกล่าวขัดก่อนยิ้มแห้ง ๆ

ทุกคนถึงบางอ้อ—

อ๋อ อย่างนี้นี่เอง…

“พี่โอวหยาง—”

หลี่โม่ได้แต่ยกมือกุมขมับ

เขาคิดจะแก้ภาพลักษณ์ จึงรีบยิ้มอ่อนก่อนหันไปบอกชาวบ้านที่อยู่รอบข้างทั้งหลาย

“ที่จริงวิชาของข้าน่ะ ส่วนใหญ่ล้วนเรียนรู้ด้วยตนเอง อาจารย์ไม่ค่อยได้ชี้แนะ…”

“แล้วก็… กระบี่ต่างหาก—ที่เป็นทางหลักของ…”

ตุบ—

ค้อนสะบั้นดารากลิ้งหลุดจากแขนเสื้อ หล่นแหมะลงกลางสนามพลัง

ทุกคน “……”

“ซวยล่ะ ลืมเก็บ!”

หลี่โม่รีบเก็บค้อนขึ้นมา แกว่งสองทีอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันไปยิ้มสวยอีกครั้ง

“เอ่อ… ก็อย่างที่ว่า—หืม? ศิษย์พี่โอวหยาง ทำไมถึงท่านถึงหมอบลงล่ะ?”

“ข้าเชื่อ!” เทียนฉีพยักหน้าหงึก ๆ

“ข้าก็เชื่อ! พี่หลี่สมกับเป็นจอมกระบี่โดยแท้ มากพรสวรรค์แต่กำเนิด”

ดูจากค้อนที่แวววับในมือ—เหมือนพร้อมจะทิ่มกบาลใครสักคนได้ทุกเมื่อ

“ใช่ ๆ ใครไม่เชื่อข้าพร้อมท้าชน!”

โอวหยางยืนจังก้าพูดเสียงดังอย่างกล้าหาญ—คาดว่าอินหัวเฉิงคงไม่เชื่อ สุดท้ายเป็นเช่นไรเล่า?

ไป๋จิงหงกำมือแน่น

โดยส่วนตัวเขามองว่าจอมยุทธ์ที่ไม่ใช้กระบี่นั้น…ล้วนหยาบกระด้าง

ยิ่งใช้ ‘ค้อน’ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง—ในยุทธภพมีใครใช้ค้อนกันเล่า?

บังเอิญเสียจริง—ลั่วอวี่ก็เคยคิดแบบนั้น

แต่พอนึกถึงเรื่องที่น้องสาวพูดถึง ‘ราชันค้อนแห่งบูรพา’ บวกกับภาพที่อินหัวเฉิงตายตาไม่หลับ และมิติที่โดนทุบแตกด้วยค้อนเพียงหนเดียว…

“ข้า—ไป๋จิงหง ยอมรับว่า ‘วิถีกระบี่’ ของเจ้า… อยู่เหนือข้านิดหน่อย”

“สหายหลี่—ข้าคุ้นเคยกับสำนักข่าวเก้าฟ้าสิบพิภพ–เดี๋ยวข้าจะร่างต้นฉบับ ให้พวกเขาช่วยกระจายข่าวให้เจ้า!”

“ข้าช่วยวาดภาพประกอบ—รับรองเจ้ารูปงามที่สุดในปฐพี!”

“ใจเย็น ๆ กันก่อนนะขอรับ—ชื่อเสียงเหล่านั้นก็แค่อากาศธาตุ…”

…ข้างนอกสู้กันฟ้าถล่มดินทลาย—แต่ตรงนี้กลับคุยเล่นกันสนุกปาก

อิ๋งปิงมองเด็กหนุ่มผู้ติดนิสัย ‘ชอบแสดง’ ปากก็พูดถ่อมตน แต่รอยยิ้มเผยออกราวกับหมูได้รำก็มิปาน

นางเองก็สับสนอยู่ไม่น้อย

ในศาลาชิวสุ่ย—ผู้ที่คอยดูแลครัวทุกวันก็คือเขา

ในวันนั้น—ผู้ที่กระโจนหน้าผาพร้อมนางก็คือเขา

เมื่อครู่—ผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าดั่งเทพสงคราม ใช้ร่างรับพายุ และบอกให้นางหลอมแก่นแท้หงส์โลหิตให้ได้—ก็ยังเป็นเขา

ตลอดมา—เขาไม่เคยคิดแม้แต่จะชิงแก่นแท้หงส์โลหิตอันล้ำค่าจากนาง

เขาช่าง…น่าประหลาดใจยิ่งนัก

ชาติที่แล้ว—อิ๋งปิงไม่เคยมองใครไม่ออกเช่นเขามาก่อน