บทที่ 131 บททดสอบด่านที่สอง, พระราชวังทองสัมฤทธิ์

ชั่วขณะนั้น อิ๋งปิงถึงกับใจลอย

บางความทรงจำที่เคยกวาดซุกไว้ในมุมลึก กลับผุดขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

ถ้าผลการจัดอันดับครั้งนี้… เป็นเหมือนเมื่อคราวก่อนอีกเล่า?

แช่น้ำพุร้อน… ทั้งยังต้องใส่ชุดแบบนั้น…

สีหน้านางนิ่งสนิท ปลายนิ้วเรียวงามกำด้ามกระบี่น้ำค้างสวรรค์แน่น

“นี่… ยัยก้อนน้ำแข็ง?”

หลี่โม่โบกมือผ่านหน้านางเบา ๆ

อิ๋งปิงเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง พลางกล่าวเสียงเรียบ

“ไม่เคยแช่ และจะไม่มีวันแช่”

“??” ศิษย์น้องหลี่ขมวดคิ้วเกาศีรษะเบา ๆ

น้ำเสียง ท่าทาง และอารมณ์… ทำไมยัยก้อนน้ำแข็งถึงเปลี่ยนไปแบบนั้น?

แปลกจริง ๆ…

ภาพในห้วงความคิดนาง—จะไม่มีวันเป็นเช่นนั้นได้อีก

“ฮึ…”

อิ๋งปิงถอนหายใจเบา ๆ พลางแหงนหน้ามองเข้าไปยังส่วนลึกของมิติลับ

กลิ่นอายของหงส์โลหิตเข้มข้นขึ้นทุกที

ตูม!—

แสงสีขาวที่พุ่งสู่ท้องฟ้าจางหายไป เผยให้เห็นประตูมิติบานหนึ่งปรากฏขึ้น

ทะลุผ่านช่องประตูไป สามารถเห็นบันไดสัมฤทธิ์ทอดยาว ราวกับไม่ใช่สิ่งที่มีในยุคสมัยนี้

ปลายบันไดมีพระราชวังห้าตำหนัก ตั้งเรียงลดหลั่นกันไป แต่ละตำหนักล้วนงดงามอลังการในแบบดั้งเดิม

วังเหล่านั้นมิได้ประณีตงดงามละเมียดแบบราชวงศ์ต้าอวี้ แต่กลับเผยความขึงขังและเก่าแก่ แลดูให้เคารพเกรงขาม

สิ่งปลูกสร้างทั้งห้าลอยล่องอยู่กลางอากาศอย่างมั่นคง

ไม่ต้องเดาให้เสียเวลา—ชัดเจนว่ามันไม่ใช่สิ่งของในยุคนี้

“นี่มันโครงสร้างแบบยุคต้าซาง” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากกลุ่มคน

หลี่โม่หันไปมอง

เป็นโอวหยาง ศิษย์พี่ใหญ่แห่งยอดเขาหรูอี้

เมื่อเขากล่าวจบ เหล่าศิษย์ทั้งหลายก็ตกตะลึงและตื่นเต้นไปตามกัน

“ยุคต้าซางเคยบูชาต้นไม้เทพสัมฤทธิ์ ใช้นกเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ หงส์โลหิตถวายตัวรับใช้… ดูเข้ากันกับตำหนักเหล่านี้”

ไม่เพียงแค่หลงเหลืออยู่จนถึงปัจจุบัน หากแต่ยังสมบูรณ์งดงามถึงเพียงนี้

ย่อมหมายความว่า—โชควาสนาในชั้นนี้ ต้องเกินกว่าจินตนาการของใครทั้งหมดแน่นอน!

【บททดสอบชั้นที่สอง: เหยียบเมฆครองนภา】

【ผู้เข้าสู่วังลำดับที่สี่—จะมีโอกพบพานทั้ง “ผู้สร้าง” และ “ความเป็นนิรันดร์”】

บททดสอบดูจะเรียบง่ายเกินไป…

เป็นเพราะตัวบันไดสัมฤทธิ์และวังทั้งสี่หลังนั่น—คือบททดสอบโดยตัวมันเอง

จังหวะนี้ใครบางคนก็พูดขึ้นเสียงเบา

“คล้ายกับบันไดสู่สวรรค์เลยแฮะ…”

ไม่ว่าจะเป็นเช่นนั้นจริงหรือไม่ ตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว—เดินขึ้นไปก็พอ

“ผู้สร้าง” กับ “ความเป็นนิรันดร์”?

ใครบ้างจะกล้าอ้างตนเป็นผู้สร้าง? ใครบ้างจะกล้าพูดถึงการไม่ดับสูญ?

วังลอยฟ้าเหล่านี้ บวกกับข้อความอันสูงส่ง…ทำให้หลายคนเริ่มหลงเชื่ออย่างไม่รู้ตัว

ครั้นเมื่อประตูมิติเปิดออก ทุกคนก็ทยอยเดินเข้าไปช้า ๆ

“แปลกจริง…”

ศิษย์น้องหลี่เริ่มรู้สึกว่าอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง

ทำไมมิติหงส์โลหิตนี้ ถึงมีบททดสอบคล้ายการคัดเลือกศิษย์ มากกว่าการสืบทอดโชควาสนา?

ในชั้นแรก… ทดสอบทั้งพลังฝีมือและความเฉียบแหลม แถมยังชักชวนให้ผู้คนต่อสู้ฟาดฟันกันเองเสียอีก

ส่วนชั้นที่สอง… นี่มันแทบจะลอกแบบบันไดสู่สวรรค์ของสำนักเขามาเสียด้วยซ้ำ

นี่ไม่ใช่ความคิดเลื่อนลอย แต่เป็นสิ่งที่เขามั่นใจ เพราะหลี่โม่เคยเห็นสถานที่สืบทอดมาก่อน

อย่างที่อยู่ใต้หุบเขาชิงเยวียนนั่น ถ้าไม่ผ่านเกณฑ์ ก็ไม่มีวันได้เหยียบแม้กระทั่งธรณีประตูด้วยซ้ำ

หรือเขาคิดมากเกินไป?

…

หลังทุกคนเข้าสู่มิติใหม่ ประตูมิติก็สลายตัวในทันที

เหล่าผู้อยู่แถวหน้าถึงกับชะงักฝีเท้า ไม่มีผู้ใดกล้าที่จะก้าวขึ้นไปคนแรก

ใครเล่าจะอยากเป็นเหยื่อคนแรกกัน?

ไม่รู้ว่าบันไดนี้จะซ่อนอะไรไว้ ทุกคนต่างอยากให้คนอื่นขึ้นไปก่อน เพื่อลองดูผลลัพธ์

“หึ ข้าดูแล้ว พวกเจ้าก็เป็นแค่พวกใช้ป้ายปลอมผ่านเข้ามาเท่านั้นแหละ” เสียงหยิ่งยโสดังขึ้นจากเบื้องหน้า

ไป๋จิงหงเชิดหน้าก้าวขึ้นไปคนแรกอย่างองอาจ

ถึงขั้นแรกแล้วก็แค่ขมวดคิ้วเบา ๆ ไม่มีความผิดปกติใด ๆ

ผู้คนด้านหลังกวาดตามองกันครู่หนึ่ง แล้วก็เริ่มทยอยเดินตาม

เวลานี้ ฝ่ายชิงเยวียนเหลืออยู่ไม่กี่คน นอกเหนือจากหลี่โม่ อิ๋งปิง และเสี่ยวเป่าแล้ว ก็มีเพียงโอวหยาง ศิษย์เอกจากอีกหนึ่งยอดเขา… แล้วก็เทียนฉี?

หลี่โม่กับอิ๋งปิงต่างยืนอยู่ข้างอีกฝ่าย ก้าวขึ้นขั้นบันไดขั้นแรกพร้อมกัน

เพียงเหยียบย่างลงไป เขาก็เข้าใจได้ในทันที

นี่ต่างจากบันไดสู่สวรรค์…

บันไดสู่สวรรค์ในสำนักนั้น ทดสอบ‘รากฐาน’

ยิ่งผู้ฝึกมีรากฐานแข็งแกร่งเท่าไร ความกดดันที่รู้สึกยามก้าวขึ้นยิ่งน้อยลงเท่านั้น

แต่บันไดสัมฤทธิ์นี้… เมื่อย่างเท้าลงไปกลับไม่มีแรงกดดันใด ๆ

“หรือว่านี่จะเป็นแค่ทางเดินขึ้นวังธรรมดา?” คิดได้เท่านั้น หลี่โม่ก็ชะงัก

รู้สึกราวกับมีเสียงกระซิบเลือนรางผุดขึ้นในหู แต่พอเงี่ยหูฟัง กลับไม่มีอะไร

เขาเหลือบมองคนอื่น ๆ รอบตัว ไม่มีใครแสดงท่าทีแปลกประหลาดออกมาเลยสักคน

ดูท่า… บททดสอบที่แท้จริงคงอยู่ในพระราชวัง

…

หลังจากนั้นไม่นาน

“ฮ่า ๆ ๆ เงิน… เงินมากมาย สมบัติล้ำค่า สมบัติวิเศษ!”

เสียงตะโกนด้วยความดีใจลั่นขึ้น

ชายผู้หนึ่งเดินโงนเงนไปยังขอบบันไดด้วยแววตาเป็นประกาย

ก่อนจะเหยียบพลาด—พลัดตกลงไปด้านล่างทันที

เบื้องล่างคือหุบเหวลึก

ไร้เสียงกระทบพื้น ไม่อาจรู้ว่าเขาถูกส่งออกจากมิติ หรือหายไปตลอดกาล

“หา?”

หลี่โม่ยังงุนงงอยู่ แต่แล้วสายตาเขาก็เบิกโพลง

เบื้องหน้า ปรากฏกองธนบัตรสีแดงอยู่เป็นพะเนิน เป็นภาพลวงตาที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด… ก่อนจางหายไปในชั่วพริบตา

เขายืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ใจหนึ่งก็อดบ่นไม่ได้

“ชาติที่แล้วข้าคือตัวหาเงิน ชาตินี้เลยไม่ได้ใช้สักแดง…”

“เมื่อครู่… ข้าเห็นภาพลวงตา เป็นอาวุธวิเศษเล่มหนึ่ง”

“ของข้าก็เหมือนกัน เหมือนถูกหลอกให้หลงใหล…”

“ท่าทางด่านนี้ คงทดสอบใจคน… ว่ามี ‘ความโลภ’ เพียงใด”

…

ผู้ที่ผ่านมาถึงตรงนี้ ย่อมไม่มีใครโง่งม

พอเห็นเหตุการณ์นั้น ทุกคนก็เริ่มเข้าใจเงื่อนไขของบททดสอบ

ดังนั้นจำนวนคนที่พลาดตกลงไป จึงมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

ไม่นานนัก ทุกคนก็เริ่มทยอยไต่ขึ้นไปถึงหน้าวังชั้นแรก

ตูม—!

ประตูวังเปิดออกทันใด

ภายในสว่างจ้า เผยให้เห็นกองขุมทรัพย์นับไม่ถ้วน

สมบัติวิเศษ, ยาวิญญาณ, เม็ดยาหลายอักขระ, พืชหายาก, ไข่มุกขนาดเท่ากำปั้น, ก้อนทองแดง และอีกมากมาย วางซ้อนกันเป็นภูเขาขนาดย่อม

“โอ้แม่เจ้า…”

“แค่สมบัติตรงนี้—มากกว่าคลังของสำนักข้าเป็นสิบเท่า!”

“ก้อนทองแดงพวกนี้—แค่หนึ่งตำลึงก็แลกได้สิบตำลึงทองแล้ว แต่ในนี้กองกันเป็นภูเขา!”

ทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือ มีประสบการณ์โชกโชน

หลายคนอาจกล่าวว่า ‘ข้าไม่สนใจในทรัพย์สิน’ แต่ยามนี้กลับยากที่จะละสายตาจากสมบัติเหล่านั้น

เพราะหนทางแห่งการฝึกฝน—คือทางที่สิ้นเปลืองมหาศาล

ในความจริงแล้ว…‘เงิน’ อาจสำคัญกว่าพรสวรรค์เสียด้วยซ้ำ

【คุกเข่าหน้าประตู—จึงจะสามารถเข้าสู่ภายใน】

แผ่นศิลาหน้าวัง สลักไว้เช่นนั้น

แค่คุกเข่าคารวะ…แลกกับขุมทรัพย์ทั้งหมด แต่ต้องสละสิทธิ์การเข้าร่วมบททดสอบต่อจากนี้

หลายคนเริ่มลังเล

แต่สุดท้าย—บางคนก็ทนไม่ไหว

“ที่ข้าเสี่ยงตายมา… ก็เพื่อวันนี้แหละ!”

“ถ้าคว้ามาได้ จะมีอะไรขาดอีก?”

“ใครจะรู้ ของในวังแรกนี่แหละ อาจจะเป็นของล้ำค่ากว่าทุกสิ่งในมิตินี้ก็ได้!”

…

คนห้าสิบที่มาถึงตรงนี้ มีสิบกว่าคนตัดสินใจคุกเข่าก่อนก้าวเข้าไป อีกสามสิบกว่าคนยืนอยู่กับที่

“ของต่ำไร้ค่าทั้งนั้น”

ไป๋จิงหงปรายตามอง ก่อนก้าวผ่านวังแรกไปอย่างไม่ใยดี

เทียนฉีมองกองทรัพย์แล้วกำหมัดแน่น

ทว่าเมื่อเห็นใครหลายคนไม่แม้แต่จะหันไปสนใจ เขาก็กลั้นใจฝืนหันหลังให้สมบัตินั้น

“ศิษย์น้องหลี่… ท่านไม่สนใจเลยหรือ?”

“สน”

“แล้วทำไม…”

“ก็เพราะมันน้อยไปน่ะสิ”

“………” เทียนฉีแทบจะสำลักลม

ถึงหลี่โม่จะมีมรดกอยู่บ้าง แต่ก็ไม่น่าจะกล้าบอกว่าสิ่งนี้ ‘น้อยไป’

คนอื่นอาจคิดว่าเขาแค่พูดเอาหน้าไปอย่างนั้น แต่ความจริงคือหลี่โม่พูดจากใจ

ส่วนอิ๋งปิง… ไม่จำเป็นต้องพูดถึง นางชอบนับเงินก็จริง แต่ต้องเป็นเงินที่นางหาได้เองเท่านั้น

โอวหยางเองก็ไม่สนใจสมบัติเหล่านั้น

ส่วนศิษย์พี่เสี่ยวเป่า…

ของในวังนั่น ยังน้อยกว่าราคาตัวเขาเสียอีก