บทที่ 112 เตาหลอมระเบิด, ข้านี่มันอัจฉริยะจริงๆ
บทที่ 112 เตาหลอมระเบิด, ข้านี่มันอัจฉริยะจริงๆ
เปลวเพลิงในเตาหลอมมังกรพยัคฆ์ลุกโชนรุนแรงกว่าคราที่หลอมโอสถโลหิตงูเขียวอย่างเห็นได้ชัด
เตาหลอมขนาดมหึมาในยามนี้ เปรียบดั่งภูเขาไฟที่แผ่ไอร้อนระอุจนน่าตกตะลึง
“ลมแห่งมังกร เมฆาแห่งเสือ” เซวี่ยจิงควบคุมเปลวเพลิงในเตาหลอมให้พวยพุ่ง ดุจดั่งมังกรและเสือที่กำลังโลดแล่น
สภาวะอากาศโดยรอบพลันแปรปรวนอย่างรุนแรง พิธีกรรมการหลอมโอสถในครานี้ ช่างดูยิ่งใหญ่และศักดิ์สิทธิ์อย่างแท้จริง
ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้น คือถังเสี่ยวเป่าที่นั่งอยู่ภายในเตาหลอมกลับไม่ได้รับอันตรายใดๆ
ด้วยอุณหภูมิของเปลวเพลิงเช่นนี้ หากยอดฝีมือระดับปราณภายในกระโดดลงไป จะต้องถูกมอดไหม้จนกลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา แต่ทั่วร่างของถังเสี่ยวเป่ากลับเปล่งแสงประกายออกมา และเมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น แสงประกายนี้ก็ยิ่งเจิดจ้า
“อาจารย์ ใกล้ได้เวลาแล้วขอรับ ถึงเวลาใส่ส่วนผสมแล้ว…” เสียงของถังเสี่ยวเป่าลอยออกมาจากในเตาหลอม
“อืม” เซวี่ยจิงตอบรับ
“ครั้งนี้ข้าก็เตรียมตัวมาอย่างดีเช่นกัน!”
เซวี่ยจิงซึ่งเป็นยอดฝีมือระดับภูมิทัศน์ภายใน ถึงตอนนี้ก็ยังมีหยาดเหงื่อซึมออกมาที่หน้าผาก
หลังจากเวลาล่วงเลยมานานกว่าสี่พันปี ศิษย์พี่เป่าจึงได้ถือกำเนิดขึ้นในยุคสมัยนี้
จากจิตวิญญาณโอสถ ในที่สุดก็ได้กำเนิดเป็นร่างมนุษย์
จากร่างมนุษย์ ก็มีโอกาสที่จะถูกหลอมใหม่อีกครั้ง ให้กลายเป็นยาเม็ดมังกรพยัคฆ์เก้าประตูที่สมบูรณ์
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงโอกาสอันริบหรี่ ยอดเขาโอสถมิได้มีปรมาจารย์หลอมโอสถมานานหลายปีแล้ว รวมถึงตัวเขาเองก็ยังห่างไกลจากขั้นนั้นมาก
ยิ่งไปกว่านั้น ยาเม็ดมังกรพยัคฆ์เก้าประตู คือสิ่งที่ราชวงศ์ต้าซางเคยทุ่มเงินในคลังทั้งหมดเพื่อหลอมมันขึ้น ยอดเขาโอสถในตอนนี้ ไม่มีพื้นฐานที่แข็งแกร่งขนาดนั้น…
แต่เขาก็จะลองดู!
หลี่โม่ก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเบาๆ เขารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ด้านข้างมีกล่องไม้ที่เตรียมไว้ มันถูกเปิดออกทีละกล่อง เผยให้เห็นสมุนไพรล้ำค่าหายาก ซึ่งแต่ละอย่างก็แผ่ปราณที่บริสุทธิ์ออกมา
“มา!” เซวี่ยจิงยื่นฝ่ามือออกไป สมุนไพรประหลาดชนิดหนึ่งตกลงในฝ่ามือ
ในไม่ช้า ก็เริ่มเตรียมการในขั้นต้น สมุนไพรต้นแรกถูกสกัดออกมา ตามด้วยต้นที่สอง ต้นที่สาม
ในชั่วพริบตา สมุนไพรล้ำค่าหลายสิบต้นก็ถูกสกัดจนเสร็จสิ้น ถูกโยนลงในเตาหลอม พร้อมกันนั้นก็ถูกชำระให้บริสุทธิ์อย่างรวดเร็ว
นี่คือข้อจำกัดด้านเวลาของการหลอมยาเม็ดมังกรพยัคฆ์เก้าประตู หากพลาดช่วงเวลาที่ดีที่สุด กระบวนการนี้ก็จะยากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า
“อาจารย์ขอรับ ข้าจะช่วยท่านด้วย!” เสียงของถังเสี่ยวเป่าดังขึ้น
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
เกิดแรงสั่นสะเทือนประหลาด เสียงหนึ่งดังขึ้นราวกับมาจากหัวใจในทรวงอก
หลี่โม่มองเห็นได้อย่างชัดเจน ที่หน้าอกของถังเสี่ยวเป่า มี‘หัวใจ’ดวงหนึ่งกำลังเต้นอยู่จริงๆ แต่เมื่อเปลวเพลิงพลันลุกโชน ก็ทำให้เห็นได้ไม่ชัดเจนอีก ปรากฏเป็นภาพลางๆของแสงสีทองที่กระโดดไปมาเท่านั้น
“ถึงช่วงเวลาสำคัญแล้ว”
หลี่โม่ตัดสินตามประสบการณ์ของตนเอง
ประสบการณ์จากการผัดผัก…
แต่เขาก็ทายถูกจริงๆ การรวมฤทธิ์ยาต่างๆเข้าด้วยกันเป็นช่วงเวลาที่ยากที่สุด สิ่งนี้ทำให้เซวี่ยจิงต้องตั้งสมาธิกับหลายสิบสิ่งในเวลาเดียวกัน การควบคุมอุณหภูมิ ความต้านทาน และคุณสมบัติของส่วนผสมทั้งหมด รวมพวกมันเข้าด้วยกันในเวลาที่เหมาะสม
ตัวเขาคนเดียวไม่สามารถทำได้อย่างแน่นอน โชคดีที่‘ยาเม็ด’ในเตาหลอมก็ทำงานร่วมกับเขาจากภายใน เมื่อเสียงหัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ของเหลวสมุนไพรจำนวนมากก็เกาะติดกับร่างกายของถังเสี่ยวเป่า ค่อยๆผสานรวมเข้าไป แสงบนร่างกายของเขายิ่งสว่างขึ้นเรื่อยๆ
กลิ่นหอมประหลาดพลันฟุ้งกระจายออกมา
“ที่แท้ก็เป็นกลิ่นของศิษย์พี่เสี่ยวเป่า”
ในที่สุดหลี่โม่ก็รู้แล้วว่ากลิ่นที่อบอวลไปทั่วยอดเขาโอสถคือกลิ่นอะไร
เมื่อสูดดมกลิ่นนี้แล้ว กลับทำให้คนรู้สึกเหมือนหนุ่มขึ้นหลายปี เซวี่ยจิงมีประกายแห่งความดีใจในดวงตา
หรือว่าจะสำเร็จแล้้ว... หลี่โม่กลั้นหายใจด้วยความตื่นเต้น...
เป็นไปได้จริงหรือ? ความคิดของเซวี่ยจิงยังไม่ทันประมวลผล…
ตูม!—
ในวินาทีถัดมา พลันเกิดการระเบิดอย่างรุนแรงจากร่างของถังเสี่ยวเป่า เปลวไฟที่ควบคุมไม่ได้ก็ปะทุขึ้น
เตาหลอมลอยขึ้นจากพื้นสามฟุต แล้วก็ตกลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว
พื้นดินแตกเป็นเสี่ยงๆ และยุบตัวลงในทันที ฝาเตาหลอมถูกแรงอัดอากาศอันทรงพลังผลักขึ้นไปบนท้องฟ้า บินสูงขึ้นไปมากจนมองไม่เห็น
เตาหลอมระเบิดแล้ว…!
“ศิษย์พี่เสี่ยวเป่า!” หลี่โม่ใจหายวาบ
เสียงดังขนาดนี้ ร่างกายเล็กๆของเขาก็อยู่ในจุดศูนย์กลางของการระเบิดด้วย จะไม่เป็นอะไรไปใช่ไหม?
เซวี่ยจิงถึงกับเหงื่อแตกพลั่ก รีบใช้สนามพลังเพื่อไล่ควันดำออกไป
ฟู่—
ร่างน้อยที่ยังติดประกายไฟ ร่วงตกลงมาบนพื้นที่ว่าง
ถังเสี่ยวเป่าหลับตาสนิท ตัวของเขาดำปี๋ราวกับถูกขุดขึ้นมาจากกองถ่าน
“เสี่ยวเป่า เสี่ยวเป่า?!” เซวี่ยจิงเรียกอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ
“ท่านผู้อาวุโสเซวี่ย อย่าเพิ่งตกใจ…”
หลี่โม่เตรียมใช้เนตรทิพย์ลิขิตฟ้าเพื่อประเมินสถานการณ์ก่อน แล้วค่อยดูว่าจะใช้ยาเม็ดอะไรในการรักษา แต่เมื่อเนตรทิพย์ลิขิตฟ้าทำงาน เขาก็ตกตะลึงไปชั่วครู่
“ฮิฮิ” ถังเสี่ยวเป่าพลันลืมตาขึ้นแล้วยิ้มจนเห็นฟันขาว
“ตกใจใช่หรือไม่? ข้าแกล้งทำน่ะ”
เซวี่ยจิง “...”
หลี่โม่ “...”
เสี่ยวเป่าเอ๊ย นอกจากเจ้าจะขาดสติแล้ว ยังขาดสามัญสำนึกอีกต่างหาก
เซวี่ยจิงที่เดิมทีรู้สึกหดหู่ เมื่อถูกเขาเล่นตลกแบบนี้ ก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้
“ฮ่ะๆ ๆ…”
เขาชำเลืองมองถังเสี่ยวเป่าอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วก็ถอนหายใจ
“พวกเราได้ทุ่มเททุกอย่างแล้ว แต่ก็ยังล้มเหลวอีกครั้ง”
“ดูเหมือนว่าศิษย์น้องเป่าในมือของข้า คงจะไปไม่ถึงจุดสูงสุด น่าเสียดายที่ความสามารถของข้านั้นมีจำกัด...”
หลังจากที่เซวี่ยจิงถอนหายใจเสร็จ เขาก็ดูเหนื่อยล้าอย่างมาก
“ก็ช่วยไม่ได้นี่ขอรับ” ถังเสี่ยวเป่าเลียริมฝีปาก
ตอนที่อาจารย์อยู่ในขั้นปราณญาณเทพ สิ่งที่ท่านสังเกตก็คือเขา ถ้ายังไม่สำเร็จอีก แล้วจะทำอย่างไรได้
“แฮ่ม…! พวกเราลองอีกสักคราดีหรือไม่?”
หลี่โม่ที่กำลังครุ่นคิดอยู่พูดขึ้น
ศิษย์และอาจารย์มองมาที่เขาพร้อมกัน เซวี่ยจิงส่ายหน้า
“ข้าไม่มีของหายากมากพอแล้ว การฝึกวิชาของเสี่ยวเป่าต้องใช้...”
เพล้ง! ฟุบ! ฟุบ! ฟุบ!
จากแขนเสื้อของหลี่โม่ กล่องและขวดที่ทำจากไม้และหยกนับร้อยร่วงหล่นลงมาเป็นสายน้ำ กองสุมเป็นภูเขาเล็ก ๆ
“ท่านดูของพวกนี้สิขอรับ มีอันไหนที่ใช้ได้บ้างไหม?”
เขากล่าวอย่างกระดากอาย
“หญ้าซู่หมิง... ยอดเขาเจ็ดจิต... น้ำนมวิญญาณปฐพี... หืม? แถมยังมีสมุนไพรหมื่นปีอีก!” ถังเสี่ยวเป่าไม่จำเป็นต้องเปิดดูก็รู้ว่าข้างในบรรจุอะไรอยู่
เซวี่ยจิง “?”
เขายืนนิ่งไปนาน ก่อนจะหายใจเข้าลึก ๆ และพูดอย่างจริงจัง
“เสี่ยวโม่… เจ้าไม่ได้ไปปล้นคลังสมบัติของสำนักอื่นมาใช่ไหม?! อย่าได้กระทำการอันใดที่ผิดกฎหมายบ้านเมืองเลย”
อืม... ตอนที่แฝงตัวอยู่ในหอละอองฝนก็มีความเป็นไปได้...
“เข้าใจผิดแล้ว ท่านก็น่าจะรู้จักข้าดี” หลี่โม่ยิ้มอย่างขวยเขิน
“ผู้ที่อ่อนน้อมถ่อมตนและสุภาพเรียบร้อยเช่นข้า จะไปทำเรื่องผิดกฎหมายได้อย่างไร? พวกนี้เป็นของที่ได้มาโดยบังเอิญเท่านั้น”
เซวี่ยจิงเชื่อในคำพูดนี้ เขาลูบเคราอย่างครุ่นคิด แต่ก็ยังส่ายหน้า
“แม้จะมีส่วนผสม แต่ถ้าข้ากับเสี่ยวเป่าลองทำอีกพันครั้ง หรือหมื่นครั้ง ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างกัน พวกเราสองคนทำเต็มที่แล้ว”
การหลอมโอสถมีความผันผวน แต่ก็อยู่ในขอบเขตความสามารถ
“หาก... เพิ่มข้าเข้าไปด้วยเล่า?” หลี่โม่ลองพูดดู
“เพิ่มเจ้าเข้าไป?” เซวี่ยจิงรู้สึกสับสนจริง ๆ
“ศิษย์น้องหลี่… แม้ปราณภายในของเจ้าจะแข็งแกร่ง แต่เจ้าหลอมโอสถไม่เป็นนี่นา” ถังเสี่ยวเป่าก็ไม่เข้าใจ
พ่อครัวหลี่กระแอมไอเบาๆ แล้วพูดอย่างจริงจัง
“ข้ามีความคิดที่บ้าบิ่นอย่างหนึ่ง ให้ข้ากับศิษย์พี่เสี่ยวเป่าเข้าไปในเตาหลอมพร้อมกันเลยมิได้หรือ?”
"ถึงตอนนั้น ปราณภายในของข้าก็จะรวมเข้ากับเตาหลอมมังกรพยัคฆ์นี้ ท่านผู้อาวุโสเซวี่ยก็สามารถใช้มันเพื่อสกัดสิ่งเจือปนออกจากส่วนผสมได้…"
"และในกระบวนการหลอม ข้าเพียงแค่ดูดซับฤทธิ์ยาที่รั่วไหลออกจากร่างของศิษย์พี่เสี่ยวเป่า ก็สามารถป้องกันการระเบิดของเตาหลอมได้แล้ว”
ถือโอกาสฝึกวิชาไปด้วยในตัว ขอบเขตพลังจะได้เพิ่มเร็วขึ้น
เขาเองก็กำลังหาวิธีที่จะหลอมรวมเลือดนกสามขาที่อยู่ในไตอยู่พอดี! เรียกได้ว่าเป็นการยิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัว!
ศิษย์น้องหลี่รู้สึกว่าตนเองนี่มันอัจฉริยะจริงๆ!