บทที่ 6 ตระกูลลู่มาเยือน

"บัดซบ!"

ชายหนุ่มที่สวมเครื่องประดับหมุดโลหะออกแรงจนสุดตัว แต่ก็ไม่อาจขยับท่อนไม้ในมือของเด็กสาวตัวน้อยได้เลยแม้แต่นิดเดียว สายตาที่นิ่งสงบและแน่วแน่ของเธอทำให้เขาขนลุกชันไปทั้งศีรษะ

เพื่อกลบเกลื่อนความหวาดกลัว เขาจึงได้แต่ตะโกนด่าทอออกมา

พรรคพวกของเขาที่ไม่รู้สถานการณ์ยังคงหัวเราะเยาะอย่างไม่ไว้หน้า

"ฮ่าๆๆ... นี่จางซาน แกอ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอวะ? อย่าบอกนะว่าแกแกล้งอ่อนข้อให้เพราะเห็นว่าเป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักน่ะ"

"แหม แสดงได้สมจริงซะด้วยนะ"

"เฮ้ย จางซาน ถ้าไม่ไหวก็หลบไป ให้ฉันจัดการเอง"

"ถุย... พวกคนแก่ คนป่วย แล้วก็คนพิการ อุตส่าห์ให้เวลาเตรียมตัวย้ายออกก็ถือว่าให้เกียรติมากแล้วนะ อย่าให้ต้องใช้ไม้แข็ง"

ชายหนุ่มหน้าตอบแก้มลิงถุยน้ำลายลงพื้นแล้วก้าวออกมาทำท่าจะคว้าตัวคน

จังหวะนั้นเอง อาเยว่ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาจากด้านนอก "พวกแกจะทำอะไร?! ฉันแจ้งตำรวจแล้วนะโว้ย!"

"เหอะ... พวกชอบแส่..." คำพูดสองคำสุดท้ายยังไม่ทันหลุดจากปาก

หัวหน้าแก๊งอันธพาลก็รู้สึกเหมือนมีวัตถุบางอย่างพุ่งผ่านข้างกายไป

เวลาดูเหมือนจะเดินช้าลงนับร้อยเท่าในชั่วพริบตานั้น หัวหน้าแก๊งสาบานได้เลยว่าเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนเราจะถูกเตะปลิวได้ไกลขนาดนี้ ร่างของเขาลอยละลิ่วเป็นเส้นโค้งสวยงามก่อนจะกระแทกเข้ากับกำแพงเสียงดังสนั่น

ลู่เสี่ยวชายังคงจับท่อนไม้ของหนุ่มหมุดโลหะไว้ด้วยมือข้างเดียว เธอค่อยๆ ชักเรียวขาที่ไม่ได้ยาวมากนักกลับมา ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของไทยมุงที่อ้าปากกว้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ ลูกตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

แม้ขาข้างนั้นจะดูบอบบางราวกับกิ่งก้านบุปผา แต่กลับแฝงไปด้วยพละกำลังมหาศาล!

ไอ้หน้าลิงตอนนี้ลงไปนอนดิ้นพราดๆ ร้องโอดโอยอยู่บนพื้น แรงกระแทกเมื่อครู่ แค่คนมองยังรู้สึกเจ็บแทน ไม่ต้องพูดถึงเจ้าตัวที่โดนเข้าไปเต็มๆ

"อึก..."

ใครบางคนกลืนน้ำลายดังเอือก ชายหนุ่มหมุดโลหะที่ยังจับปลายอีกด้านของท่อนไม้รับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนนั้นได้ดีที่สุด เมื่อสบเข้ากับสายตาของลู่เสี่ยวชา เขาก็กลัวจนเข่าอ่อน รีบปล่อยมือแล้วถอยกรูดไปสองก้าว ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น

แม่ครูใหญ่และเด็กคนอื่นๆ มองเธอด้วยความงุนงงระคนตกใจ แต่ต่างจากความหวาดกลัวของพวกนักเลง เมื่อตั้งสติได้ ปฏิกิริยาของพวกเขากลับกลายเป็นความดีใจและชื่นชม

"ว้าว..."

เด็กคนหนึ่งอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงเทิดทูน ดวงตาของเด็กคนอื่นๆ เป็นประกายวิบวับยามจ้องมองเด็กสาวผู้มีรูปลักษณ์น่ารักน่าเอ็นดูแต่กลับมีพละกำลังดุจเทพเจ้า

อาเยว่: "..."

เขาลืมไปได้ยังไงนะว่ายัยหนูคนนี้มันปีศาจชัดๆ?

เขาจึงพูดใส่โทรศัพท์ที่ยังไม่ได้วางสายไปตามสัญชาตญาณว่า "เอ่อ... ดูเหมือนทางนี้จะเรียบร้อยดีแล้วครับ"

แล้วเขาก็วางสายไปดื้อๆ

ตำรวจปลายสาย: "..."

แต่ฟังจากเสียงแล้วไม่น่าจะเรียบร้อยเลยนะ

หัวหน้าแก๊งถลึงตาอย่างดุร้าย "บัดซบ กลัวอะไรวะ?! มันก็แค่เด็กเปรตคนเดียว! พวกเรามีตั้งกี่คน จะมาแพ้เด็กได้ยังไง?!"

อาเยว่: ...ฟังดูมีเหตุผลชะมัด โทรกลับไปหาตำรวจตอนนี้ยังทันไหมนะ?

ทันทีที่พวกนักเลงกำลังจะลงมือ ประตูรั้วสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ถูกผลักเปิดออกกว้าง บอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทสีดำหลายคนเดินเรียงแถวเข้ามา

ตอนนั้นเองที่ทุกคนสังเกตเห็นรถหรูราคาหลายสิบล้านหลายคันจอดเรียงรายอยู่ด้านนอก ไม่รู้ว่ามาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่

และทันทีที่บอดี้การ์ดเหล่านี้มาถึง พวกเขาก็เข้าล้อมกรอบพวกนักเลงไว้ สายตาดุร้ายราวกับเสือจ้องตะครุบเหยื่อ

พวกนักเลงในตอนนี้มีสภาพไม่ต่างจากลูกไก่ในกำมือ ดูอ่อนแอและน่าสมเพชสุดขีด

"ตึก ตึก ตึก..."

หญิงสาวในชุดเดรสหรูหราก้าวลงมาจากรถ คำจำกัดความสั้นๆ ที่เหมาะกับเธอก็คือ...

งดงามและสง่าผ่าเผย ดูออกทันทีว่าเป็นคุณนายจากตระกูลผู้ดีมีเงิน

ด้านหลังเธอ ชายวัยกลางคนในชุดสูทเข้ารูปสีดำที่ดูเย็นชาและสูงส่งเดินตามลงมา ท่วงท่าของเขาแตกต่างจากเหล่าบอดี้การ์ดโดยสิ้นเชิง

"เดินช้าๆ หน่อย"

สีหน้าของเขาเย็นชาและแผ่อำนาจกดดันตามธรรมชาติ แต่ยามที่สายตาตกกระทบร่างของหญิงสาว แววตานั้นกลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด

หญิงสาวก้าวเท้าฉับๆ เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังกึกก้อง ดูขัดกับภาพลักษณ์อันสูงส่งของเธออยู่บ้าง แต่เธอกลับไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจสถานที่แห่งนี้เลย ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปที่เด็กสาวซึ่งยืนอยู่กลางลานสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างไม่วางตา ราวกับกลัวว่าถ้ากะพริบตาแล้วเธอจะหายวับไป

"คุณพ่อ คุณแม่ รอผมด้วยสิครับ!"

เด็กหนุ่มคนหนึ่งวิ่งตามออกมาจากด้านหลัง นายน้อยผู้สูงศักดิ์คนนี้ก็คือคนเดียวกับที่พวกเขาเจอที่คลับเมื่อคืน

อาเยว่คิดในใจ 'ว่าแล้วเชียว มีคนตามมาหาเธอจริงๆ ด้วย'

หญิงสาวเดินส้นสูงตึกตักราวกับลมพัด เข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าลู่เสี่ยวชาอย่างรวดเร็ว ขอบตาของเธอแดงระเรื่อ มีหยาดน้ำตาคลอหน่วย เธอยกนิ้วขึ้นเหมือนอยากจะสัมผัสใบหน้าเด็กน้อยแต่กลับลังเล

"หนู... หนูชื่ออะไรจ๊ะ?"

เผยอันหรานถามอย่างระมัดระวัง สายตาจับจ้องเด็กน้อยอย่างหิวกระหาย

ชายร่างสง่าที่ยืนอยู่ข้างกายก็มองเธอเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับความตื่นเต้นของภรรยา เขาดูสุขุมกว่ามาก ใบหน้าเรียบเฉยดูไม่ออกว่ายินดีที่ได้พบลูกสาว แต่หากสังเกตให้ดีจะเห็นว่ามือที่วางอยู่ข้างลำตัวนั้นกำแน่นด้วยความประหม่า

ลู่เสี่ยวชามองดูคู่สามีภรรยาตรงหน้า แล้วเหลือบมองไปทางเด็กหนุ่มที่วิ่งตามมาหยุดยืนอยู่ไม่ไกล เขาดูเหมือนอยากจะเข้ามาหาแต่ก็ลังเลใจอะไรบางอย่างจึงไม่ได้เดินเข้ามา

"หนูชื่อลู่เสี่ยวชา"

ลู่เสี่ยวชาตอบกลับไปตามตรง

คำตอบของเธอทำให้รูม่านตาของผู้ใหญ่ทั้งสองหดเกร็ง แทบจะหลุดปากถามออกมาพร้อมกันว่า "ท... ทำไมถึงชื่อลู่เสี่ยวชาล่ะ?"

ลู่เสี่ยวชาทำหน้างง 'ถามหนูแล้วหนูจะไปถามใคร'

จังหวะนั้นแม่ครูใหญ่ก็ก้าวออกมา "เอ่อ... ชื่อเสี่ยวชาตั้งตามตัวอักษรที่ปักอยู่บนเสื้อของแกน่ะค่ะ"

หลังจากความตื่นเต้นผ่านพ้นไป เมื่อได้เห็นหน้าของลู่เสี่ยวชาชัดๆ ทั้งคู่ก็มั่นใจแล้วว่านี่คือลูกสาวสุดที่รักที่ถูกขโมยไปจากโรงพยาบาล น้องสาวฝาแฝดของลู่เป่ยเฉิน

ลู่จ้านตบไหล่ภรรยาเบาๆ "คุณพาเสี่ยวชากับครูใหญ่เข้าไปคุยข้างในเถอะ ทางนี้ผมจัดการเอง"

เผยอันหรานย่อมเต็มใจอยู่แล้ว แต่เมื่อกี้เธอเห็นเจ้าพวกสวะพวกนี้พยายามจะรังแกลูกสาวสุดที่รักของเธอ

เผยอันหรานตวัดสายตามองกลุ่มนักเลงที่ยืนตัวสั่นงันงก ประกายเย็นเยียบพาดผ่านใบหน้าสวยสะพรั่ง เสียงรองเท้าส้นสูงดังกึกก้องขณะที่เธอเดินตรงเข้าไปแล้วกระทืบพวกมันเต็มแรง

เธอเปลี่ยนจากคุณนายผู้สง่างามและอ่อนหวานเมื่อครู่ กลายเป็นขุนพลหญิงผู้ดุดันในชั่วพริบตา

ทุกคนในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า: "!!!"

พวกเขายืนอ้าปากค้างจนขากรรไกรแทบหลุด

ทว่าสีหน้าของคนตระกูลลู่และเหล่าบอดี้การ์ดยังคงนิ่งสนิท เห็นได้ชัดว่าชินชากับพฤติกรรมนี้แล้ว

ดวงตาของลู่เสี่ยวชาเป็นประกายขึ้นมาทันที ถ้าคนคนนี้เป็นแม่ของร่างนี้ล่ะก็ เธอชอบ!

"กล้าดียังไงมารังแกลูกสาวตระกูลลู่ของฉัน รนหาที่ตายนักนะ!"

พวกนักเลงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดขณะถูกสั่งสอน เผยอันหรานหมุนตัวกลับมาอย่างงดงาม กลายเป็นคุณนายผู้สูงศักดิ์และสง่างามดังเดิม

หลังจากระบายอารมณ์ไปแล้ว เธอก็เริ่มกังวล 'ตายล่ะ ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ซะได้ ถ้าลูกสาวสุดที่รักคิดว่าฉันเป็นคนอารมณ์ร้อนแล้วไม่อยากกลับบ้านด้วยจะทำยังไงดี?'

เธอลอบมองลู่เสี่ยวชาอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่กลับได้สบเข้ากับดวงตาเป็นประกายวิบวับที่มองตอบมา

เผยอันหราน: 'เรียบร้อย!'

'นี่แหละลูกสาวของฉันกับพี่จ้านตัวจริงเสียงจริง!'

ลู่จ้านมองภรรยาด้วยสายตาอ่อนใจ "คุณไม่น่าไปทำให้รองเท้าเปื้อนเลย"

เผยอันหราน: "ถ้าไม่ได้ตีพวกมันฉันคงอกแตกตายแน่"

พูดจบ เธอก็รีบเดินเข้าไปหาลูกสาวสุดที่รัก

'ลูกสาวของเธอทำไมถึงได้สวยและน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้นะ?'