บทที่ 2 เหมือนกันทุกระเบียดนิ้ว

เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้ ผู้จัดการร้านเองก็อับจนหนทาง

เหล้าถูกยกมาวางเรียงราย ใบหน้าของอาเยว่ซีดเผือด สองมือกำหมัดแน่น

เสียงจุกก๊อกถูกดึงออกดัง 'ป๊อก' เด็กหนุ่มผมแดงเปิดขวดไวน์ด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย "ตรงนี้มีสิบขวด จะดื่มให้หมดหรือจะจ่ายมาห้าแสน เลือกเอา"

ห้าแสน...

"ผม... ผมจะดื่ม"

อาเยว่ขอบตาแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครือ มือที่ซีดเซียวหยิบขวดไวน์ขึ้นมา เขาหลับตาลงเตรียมจะกระดกเข้าปาก แต่ทว่ามือเล็กขาวผ่องข้างหนึ่งกลับยื่นมาคว้าขวดไวน์ไปเสียก่อน ทำให้อาเยว่ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

เขาลืมตาขึ้น ก็พบว่าเป็นเด็กสาวตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้างกาย "เสี่ยวชา!"

ภายใต้แสงไฟ เด็กสาวดูเรียบร้อยและบอบบาง ผิวพรรณขาวเนียนละเอียด เครื่องหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรา บุคลิกสะอาดสะอ้านราวกับดอกทูซือที่ต้องอิงอาศัยต้นไม้ใหญ่จึงจะเติบโตได้

ทว่าในเวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นท่าทางที่ดูว่านอนสอนง่าย กลิ่นอายบริสุทธิ์ดุจหิมะขาว หรือเสื้อผ้าเรียบง่ายไร้เครื่องประดับ ทำให้เธอดูเหมือนนักเรียนที่หลงทางเข้ามาในสถานที่แห่งนี้โดยบังเอิญ

น่าเสียดาย เธอยังเด็กนัก

นี่คือความคิดของคนส่วนใหญ่ในที่นั้น

และโชคดีที่เธอยังเป็นแค่เด็ก ไม่อย่างนั้นด้วยหน้าตาแบบนี้ ไม่รู้ว่าจะมีสักกี่คนที่จ้องจะงาบเธอ

"พวกเขารังแกพี่เหรอ?"

น้ำเสียงของเด็กสาวนุ่มนวลแผ่วเบาราวกับเสียงร้องของนกขมิ้นตัวน้อย เหมือนกับตัวของเธอไม่มีผิด

"เสี่ยวชา เธอมาทำอะไรตรงนี้ รีบกลับเข้าไปเร็ว"

อาเยว่ร้อนใจพยายามดันตัวเด็กน้อยออกไป เขาออกแรงผลักเต็มที่ แต่ร่างเล็กที่ดูบอบบางกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

ไม่มีใครสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นี้

ดวงตากลมโตดำขลับของลู่เสี่ยวชาจ้องมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะฉกขวดไวน์จากมือเขามาถือเล่น

อาเยว่แย่งคืนจากเธอไม่ได้เลย

"พวกเขารังแกพี่ใช่ไหม?"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เป็นประโยคบอกเล่า ไม่ใช่คำถาม

จากนั้นเธอก็หันขวับ ดวงตาสีดำสนิทดุจนิลกาฬจ้องมองไปยังกลุ่มวัยรุ่นพวกนั้น

"ขอโทษซะ"

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเสริมว่า "จ่ายค่าเสียหายมาด้วย!"

เด็กๆ ในบ้านเด็กกำพร้ายากจนมากนะจะบอกให้

ท่าทีขี้เล่นของเธอเหมือนเด็กไร้เดียงสาที่กำลังซุกซน โดยไม่รู้ตัวเลยว่าได้ไปกระตุกหนวดเสือเข้าให้แล้ว

"เฮือก..."

เสียงสูดลมหายใจเย็นยะเยือกดังมาจากรอบข้าง นังหนูคนนี้ใจกล้าชะมัด กล้าพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง!

ผู้จัดการเหงื่อแตกพลั่ก รีบดึงแขนอาเยว่ยิกๆ "รีบพาน้องสาวนายออกไปเร็วเข้า"

จะพาซวยกันหมดหรือไง!

อาเยว่น้ำตาแทบไหล พูดยางเสียงอ่อนแรง "ผมก็อยากพาไปเหมือนกันครับ!"

"ฮะๆ!"

พวกคุณชายไฮโซรุ่นสองระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก เด็กเปรตคนหนึ่งกล้ามาสั่งสอนพวกเขาเนี่ยนะ

"นังหนู อยากตายหรือไงฮะ!"

ลู่เสี่ยวชาแก้มป่องด้วยความไม่พอใจ

เด็กหนุ่มผมแดงถามอย่างวางก้าม "แกเป็นอะไรกับมัน"

ลู่เสี่ยวชาเหลือบมองอาเยว่ แล้วประกาศกร้าวด้วยความชอบธรรม "หนูเป็นเจ้านายเขา"

ทุกคน: "..."

นึกว่าจะบอกว่าเป็นน้องสาวซะอีก

ทุกคนคิดว่าลู่เสี่ยวชากำลังล้อเล่น มีเพียงอาเยว่ที่มีสีหน้าซับซ้อน เพราะเธอพูดความจริง!

เด็กหนุ่มผมแดงสะอึกไปเล็กน้อยกับคำตอบของลู่เสี่ยวชา "เออ จะเป็นใครฉันไม่สน วันนี้มันต้องดื่มไวน์นี่ ไม่เต็มใจก็ต้องดื่ม! ไม่งั้นเธอก็ดื่มแทนมันซะ ฮึๆ..."

พูดจบเขาก็คว้าขวดไวน์ขึ้นมา สั่งให้พรรคพวกเข้าไปจับตัวอาเยว่ไว้

"วันนี้ฉันจะรังแกคน ใครจะทำไม... ผัวะ!..."

ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มผมแดงจะพูดจบประโยค เสียงตบฉาดใหญ่ก็ดังสนั่นก้อง ทุกคนเบิกตากว้างมองร่างของเด็กหนุ่มผมแดงลอยละลิ่วกระเด็นกลับหลังไป ในเสี้ยววินาทีนั้น ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว ฟันซี่หนึ่งหลุดกระเด็น เลือดสีสดสาดกระจายวาดเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ

"โครม!!!"

ร่างของเด็กหนุ่มผมแดงร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง ขวดไวน์ในมือตกแตกกระจาย น้ำเมาสาดกระเซ็นไปทั่ว

วินาทีนี้ ทุกการเคลื่อนไหวของทุกคนราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา ปากของพวกเขาอ้ากว้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ จ้องมองคนที่ถูกตบกระเด็นด้วยความตกตะลึง

ลู่เสี่ยวชาพึมพำขณะชักมือกลับ "ถ้าอยากกินนักก็กินเองสิ"

ไทยมุงรอบด้านรีบถอยกรูด มองเด็กสาวที่ดู 'บอบบางน่าทะนุถนอม' ด้วยสายตาหวาดผวา พวกสอพลอที่เตรียมจะเข้าไปจับอาเยว่ต่างมองเธอราวกับเห็นผี แล้วถอยหนีอย่างลนลาน

เหลือเพียงลู่เสี่ยวชากับอาเยว่ยืนเด่นอยู่กลางวง

อาเยว่: "..."

เขาน้ำตาตกในจริงๆ แล้วนะ

ผู้จัดการเองก็อยากจะร้องไห้เหมือนกัน... เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงเนี่ย!

"แก... แกกล้าตบฉัน!"

เด็กหนุ่มผมแดงที่ถูกตบจนปลิว มึนงงไปพักใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ ใบหน้าแสบร้อนจนน้ำตาเล็ด ฟันหลุดจนพูดไม่ชัด

"แกตบฉัน!"

ลู่เสี่ยวชาร้อง "อ๋อ" แล้วมองกลับไปตาแป๋วด้วยสีหน้าไร้เดียงสา "ก็ตบไปแล้วนี่นา นายอยากตบคืนไหมล่ะ?"

เด็กหนุ่มผมแดงจ้องเธอตาเขม็ง สายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

ลู่เสี่ยวชาเชิดคางมนขึ้นเล็กน้อย "ฉันอนุญาตให้นายตีคืนได้ แต่ต้องชนะฉันให้ได้ก่อนนะ แต่ดูท่าทางอ่อนปวกเปียกของนายแล้ว โดนตบทีเดียวก็ปลิวไปขนาดนั้น สงสัยจะไม่มีน้ำยา"

ทุกคน: "..."

เด็กหนุ่มผมแดง: "..."

'ไม่มีน้ำยา...' คำคำนี้ดังก้องอยู่ในหัวของทุกคนอย่างน่าอัศจรรย์ สายตาของคนรอบข้างที่มองมายังเด็กหนุ่มผมแดงเริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างประหลาด แม้กระทั่งเพื่อนฝูงของเขาเอง... ก็แหม... เด็กผู้หญิงตัวแค่นั้นดูไม่น่าจะมีแรงเยอะขนาดนั้น การที่เขาโดนตบทีเดียวปลิว มันก็ดูเหมือน 'ไร้น้ำยา' จริงๆ นั่นแหละ

เด็กหนุ่มผมแดงแทบจะกระอักเลือดเก่าออกมา หยามกันเกินไปแล้ว! โดนตบแล้วยังมาด่าว่าไม่มีน้ำยาอีก!

เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้น เตรียมจะเข้าไปแลกชีวิตกับลู่เสี่ยวชา

"เกิดอะไรขึ้น?"

เสียงทุ้มใสของเด็กหนุ่มดังขึ้น ฝูงชนแหวกทางออก ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาโดยมีคนห้อมล้อมอยู่

ชายหนุ่มที่เดินนำหน้าดูอายุไม่มาก รูปร่างสูงโปร่ง สวมเครื่องแบบของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งประจำเมือง ดูสง่างามและภูมิฐาน

เครื่องหน้าของเขาสะอาดสะอ้านหล่อเหลาราวกับเทพบุตรที่เดินออกมาจากหนังสือการ์ตูน ไม่มีที่ติจนดูเหมือนไม่มีอยู่จริง ดวงตาสวยใสเหมือนตาแมวกวาดมองไปรอบๆ คิ้วเรียวขมวดมุ่นเล็กน้อย

ชายหนุ่มรูปงามเช่นนี้ควรจะเป็นจุดสนใจของทุกคน แต่ทว่าในขณะนี้ เมื่อทุกคนเห็นเขา บรรยากาศรอบข้างกลับเงียบกริบไปสองวินาทีอย่างน่าขนลุก จากนั้นสายตาของทุกคนก็เลื่อนสลับไปมาระหว่างชายหนุ่มผู้มาใหม่กับลู่เสี่ยวชาอย่างบ้าคลั่ง

"เฮ้ย..."

ลู่เสี่ยวชาหันไปมอง จังหวะเดียวกันนั้นชายหนุ่มก็มองมาพอดี ทันทีที่สบตากัน ทั้งคู่ต่างก็เบิกตากว้าง

ลู่เสี่ยวชา: "ว้าว~"

"เชี่ยเอ๊ย!"

ใครบางคนด้านหลังชายหนุ่มสบถออกมา "พี่เป่ยเฉิน ตรงนั้นมีคนหน้าเหมือนพี่แต่งหญิงด้วย!"

ลู่เป่ยเฉินหันขวับไปมองตาเขียวปัด เมื่อเห็นเด็กสาวที่นอกจากผมจะยาวกว่าและเตี้ยกว่าเขาหน่อยแล้ว อย่างอื่นก็ดูเหมือนเขาไปเสียทุกอย่าง เขารู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที

ลู่เสี่ยวชากะพริบตาปริบๆ จ้องมองเขาอยู่นาน

เหมือนส่องกระจกเลยแฮะ!

จะว่าไปก็แปลก ร่างนี้หน้าตาเหมือนเธอในชาติก่อนไม่มีผิดเพี้ยน นี่จึงเป็นเหตุผลที่ลู่เสี่ยวชายอมรับตัวตนใหม่ได้อย่างรวดเร็ว

"นายเป็นใคร?"

"เธอเป็นใคร?"

ในวินาทีนี้ คนสองคนที่หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบแต่ต่างเพศ พูดขึ้นมาพร้อมกันราวกับฝาแฝดที่มีจิตสื่อถึงกัน

สิ้นเสียง ทั้งคู่ก็เงียบกริบไปอีกครั้ง บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบงันอย่างน่าประหลาด

อาเยว่มึนงงไปหมดแล้ว มองลู่เสี่ยวชาที มองชายหนุ่มคนนั้นที

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?