บทที่ 6 ของขวัญ

ทันใดนั้น สตรีผู้แต่งกายงดงามหรูหราก็เดินเข้ามาจากด้านนอก นางดูมีเสน่ห์ยั่วยวนชวนให้ผู้คนนึกสงสาร แม้จะดูมีอายุอยู่บ้างก็ตาม

"พี่หญิงหลิน!"

"ซือฉิน เจ้ามาทำอะไรที่นี่หรือ?"

จ้าฮูหยินแววตาไหววูบเมื่อเห็นหวังซือฉิน แต่นางก็ปรับสีหน้าให้อ่อนลงและเอ่ยถามอย่างนุ่มนวล

วันนี้จ้าฮูหยินได้ส่งคนไปสะกดรอยตามสาวใช้ของหลินเชียนเชียน สายรายงานว่าสาวใช้ผู้นั้นเข้าไปในจวนตระกูลหวัง

ตระกูลหวังเป็นญาติฝั่งมารดาของหลินสงอัน หากจะพูดให้ชัดเจน หวังซือฉินก็คือลูกพี่ลูกน้องของหลินสงอัน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางมักจะแวะเวียนมาอยู่เป็นเพื่อนจ้าฮูหยินที่จวนแม่ทัพอยู่บ่อยครั้ง ในตอนนั้นจ้าฮูหยินจึงคิดว่านางคงเข้าใจผิดไปเอง

แต่ทว่าตอนนี้...

"พี่หญิงหลิน ข้าไม่ได้มาหาท่านหลายวันแล้ว เลยอยากแวะมาอยู่เป็นเพื่อนท่านเสียหน่อย อ้อ จริงสิ ตอนที่ข้าเข้ามา ทำไมถึงรู้สึกว่าบ่าวไพร่ดูบางตาไปเล่าเจ้าคะ?"

หวังซือฉินเดินตรงเข้ามานั่งลงข้างๆ จ้าฮูหยิน เอ่ยถามราวกับเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป

'โอ๊ะโอ! ยายป้านี่คงไม่ใช่เมียน้อยของพ่อสารเลวนั่นหรอกนะ? หลินเชียนเชียนแทบจะถอดแบบมาจากนางเปี๊ยบ! มารยาหญิงสาขาชาเขียวนี่ก็เหมือนกันราวกับแกะ!'

จ้าฮูหยินแววตาสั่นไหวเมื่อได้ยินความคิดนั้น นางเงยหน้าขึ้นพิจารณาหวังซือฉินอย่างจริงจัง หากหลินอวี่ซินไม่ทัก นางก็คงไม่สังเกตว่าหลินเชียนเชียนกับหวังซือฉินนั้นมีส่วนคล้ายคลึงกันมากเพียงใด

จ้าฮูหยินหวนนึกถึงช่วงเวลาที่หวังซือฉินมาเยือนจวนตระกูลหลินตลอดหลายปีที่ผ่านมา... มันมีรูปแบบบางอย่างที่ซ่อนอยู่จริงๆ

ทุกครั้งที่หวังซือฉินมา นางมักจะค้างคืน และแม้จะพักที่เรือนเซียงอวี่ แต่เรือนนั้นก็อยู่ใกล้ห้องหนังสือของหลินสงอันมากที่สุด

มิหนำซ้ำ หวังซือฉินยังดีกับหลินเชียนเชียนเป็นพิเศษ แรกเริ่มจ้าฮูหยินคิดเพียงว่าหวังซือฉินเอ็นดูเด็กผู้หญิงและถูกชะตากับหลินเชียนเชียน แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้...!

แววตาเย้ยหยันพาดผ่านนัยน์ตาของจ้าฮูหยินเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเลือนหายไปกลับสู่ความสงบนิ่งดังเดิม

"อ้อ บ่าวพวกนั้นทำผิด ข้าเลยขายทิ้งไปแล้ว"

จ้าฮูหยินตอบเสียงเรียบ

"ทำผิดอะไรหรือเจ้าคะ?!"

หวังซือฉินซักไซ้ สีหน้าดูร้อนรนขึ้นเล็กน้อย

จ้าฮูหยินปรายตามอง ริมฝีปากยกยิ้มบางเบาพลางเอ่ยเสียงนุ่ม

"อ้อ พอดีจับได้ว่าพวกมันมีเจตนาแอบแฝง คิดคดทรยศผู้เป็นนาย เจ้าคิดว่าคนพรรค์นี้ไม่สมควรถูกขายทิ้งหรือ?"

"เอ่อ... เป็นเช่นนั้นหรือเจ้าคะ งั้น... งั้นบ่าวอกตัญญูพวกนั้นก็สมควรโดนแล้วเจ้าค่ะ"

สีหน้าของหวังซือฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางพยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติพลางหัวเราะแก้เก้อ

'ดูทำหน้าเข้าสิ ร้อนตัวเชียวนะ! หรือว่าบ่าวที่ท่านแม่จัดการไปวันนี้จะเป็นคนที่นางติดสินบนไว้? มือยาวสาวได้ไกลจริงๆ นะยายป้านี่'

'แต่ท่านแม่ก็สุดยอดไปเลย! จัดการบ่าวไพร่แล้วยังฟาดหางเลขไปถึงเมียน้อยได้อีก สะใจชะมัด! แต่ยายป้านี่คงไม่ได้มาแค่ถามเรื่องบ่าวไพร่หรอกมั้ง?'

หลินอวี่ซินมองหวังซือฉินอย่างครุ่นคิด นางรู้สึกสังหรณ์ใจว่าอีกฝ่ายต้องมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง

และก็เป็นไปตามคาด หวังซือฉินเอ่ยขึ้นว่า

"พี่หญิงหลิน ข้าได้ข่าวว่าเมื่อวานเชียนเชียนได้รับบาดเจ็บ แต่ท่านกลับไม่ค่อยสนใจไยดีนางเลย นางเสียใจมากนะเจ้าคะ เมื่อครู่ข้าบังเอิญเจอนาง เห็นสภาพซูบเซียวของนางแล้วข้าปวดใจเหลือเกิน"

"พี่หญิงหลิน อย่างไรเสียท่านก็เห็นเชียนเชียนมาแต่อ้อนแต่ออก ถึงนางจะไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไข แต่ท่านก็เลี้ยงดูนางมาตั้งนาน จะลำเอียงแบบนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ!"

หวังซือฉินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ราวกับหวังดีต่อจ้าฮูหยินเสียเต็มประดา

'นั่นไง มาฟ้องแทนลูกสาวจริงๆ ด้วย!'

หลินอวี่ซินก้มหน้าแอบกรอกตามองบน กลิ่นชาเขียวฉุนกึกจนแทบสำลัก

"ซือฉิน ดูเจ้าจะเป็นห่วงเป็นใยเชียนเชียนจนออกนอกหน้าไปหน่อยกระมัง? ใครไม่รู้คงนึกว่าเชียนเชียนเป็นลูกสาวของเจ้า ถึงได้ถ่อสังขารมาไกลขนาดนี้เพื่อมาเป็นกาวใจและออกหน้าแทนเชียนเชียน"

ท่าทีอ่อนโยนของจ้าฮูหยินเปลี่ยนเป็นเย็นชาในฉับพลัน นางเอ่ยกับหวังซือฉินด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

หวังซือฉินตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินประโยคนั้น นางพยายามข่มใจให้สงบแล้วตอบกลับไปว่า

"พี่หญิงหลิน... พี่หญิงหลิน พูดอะไรออกมาเจ้าคะ? เชียนเชียนจะเป็นลูกสาวข้าได้อย่างไร! ข้าแค่กลัวว่าพอท่านได้ลูกสาวแท้ๆ กลับมา ท่านจะละเลยเชียนเชียน ข้าก็เลยเตือนด้วยความหวังดีเท่านั้นเอง"

"หืม ดูเจ้าทำหน้าเข้าสิ ตื่นเต้นไปได้ ข้าก็แค่ล้อเล่น"

จ้าฮูหยินมองปฏิกิริยาของหวังซือฉิน ยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยขึ้น

หวังซือฉินถอนหายใจโล่งอกทันทีที่ได้ยิน จากนั้นนางก็หันไปมองหลินอวี่ซิน แววตารังเกียจฉายวูบผ่านดวงตาคู่นั้น ก่อนจะแสร้งยิ้มแล้วเอ่ยว่า

"นี่คงเป็นลูกสาวแท้ๆ ของท่านสินะเจ้าคะ? หน้าตาสะสวยใช้ได้เลย แต่ดูจะไร้มารยาทไปสักหน่อย ข้านั่งอยู่ตั้งนานแล้ว นางยังไม่คิดจะทักทายข้าสักคำ"

'ยายชาเขียวพันปีนี่ เล่นงานท่านแม่ไม่ได้ ก็หันมาเล่นงานข้าแทนงั้นรึ ได้! เดี๋ยวแม่จัดให้!'

"อุ๊ย! ท่านแม่ คุณป้าคนนี้คือใครกันหรือเจ้าคะ?! ทำไมแต่งตัวเหมือนนกยูงเลย น่าเกลียดจัง!"

หลินอวี่ซินหันไปถามจ้าฮูหยินด้วยสีหน้าใสซื่อ จ้าฮูหยินมองปราดเดียวก็รู้ถึงความเจ้าเล่ห์ในแววตาลูกสาว จึงไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่คอยช่วยเสริมในจังหวะที่เหมาะสม

"นางคือลูกพี่ลูกน้องของท่านพ่อเจ้า มีศักดิ์เป็นอาหญิง เรียกนางว่าอาฉินสิลูก"

จ้าฮูหยินแนะนำสั้นๆ

"อ๋อ ท่านอาฉินนี่เอง! ตายจริง ข้าเสียมารยาทเสียแล้ว เพิ่งมาถึงจวนตระกูลหลินยังจำใครไม่ได้เลย ต้องขออภัยจริงๆ เจ้าค่ะ แต่ในเมื่อท่านอาฉินเป็นถึงลูกพี่ลูกน้องของท่านพ่อ ก็ถือเป็นแขกผู้มีเกียรติไม่ใช่หรือเจ้าคะ! ไฉนมาเยี่ยมเยียนหลานสาวครั้งแรก ถึงไม่มีของขวัญรับขวัญติดไม้ติดมือมาบ้างเลยล่ะเจ้าคะ?"

ยิ่งพูดยิ่งดูเหมือนหลินอวี่ซินกำลังถูกรังแก

"ท่านแม่ ข้าไม่เป็นที่ต้อนรับหรือเจ้าคะ? ท่านอาฉินรังเกียข้าถึงเพียงนี้ นางนั่งอยู่ตั้งนานก็ไม่สนใจข้า พอเห็นหน้าก็ดุด่า แถมของขวัญรับขวัญสักชิ้นก็ไม่มี ฮือๆๆ... ชีวิตข้าช่างน่าเวทนานัก!! รู้งี้ไม่กลับมาเสียก็ดี!!"

หลินอวี่ซินแอบหยิกต้นขาตัวเองอย่างแรง น้ำตาไหลพรากอาบแก้มทันที ดูน่าสงสารจับใจ

'ซี๊ด! หยิกแรงไปหน่อย เจ็บชะมัด คราวหน้าไม่ทำเองแล้ว พกหัวหอมติดตัวไว้ดีกว่า ได้ผลเร็วเหมือนกัน'

หลินเส้าหยางที่นั่งดูละครฉากใหญ่อยู่ข้างๆ ถึงกับขนลุกซู่ น้องสาวเขานี่มัน... อะไรกันเนี่ย?

"เอาล่ะๆ! อวี่ซิน หยุดร้องไห้เถิดลูก ท่านอาฉินของเจ้าไม่ได้รังเกียจเจ้าเสียหน่อย นางเตรียมของขวัญมาให้อยู่แล้ว ไม่เชื่อลองถามนางดูสิ"

แม้จะรู้ว่าลูกสาวแกล้งทำ แต่จ้าฮูหยินก็อดสงสารไม่ได้ นางรีบดึงตัวลูกสาวเข้ามากอดปลอบโยน แล้วโยนเผือกร้อนไปให้หวังซือฉินที่กำลังนั่งอึ้ง

"ข้า... ข้าเตรียมมาสิ อวี่ซิน อย่าร้องไห้ไปเลย เดี๋ยวอาหยิบให้เจ้าเดี๋ยวนี้แหละ"

หวังซือฉินเห็นว่าภัยมาถึงตัว รู้ดีว่าวันนี้คงต้องเสียทรัพย์แน่ๆ จึงจำใจเออออห่อหมก นางค่อยๆ ดึงปิ่นปักผมออกจากศีรษะอย่างอ้อยอิ่ง แล้วยื่นให้หลินอวี่ซินอย่างเสียดาย แต่ปากยังคงรักษามารยาท

"อวี่ซิน นี่คือของขวัญรับขวัญจากอา เจ้าชอบหรือไม่?"

หลินอวี่ซินแสร้งปาดน้ำตา เดินเข้าไปรับปิ่นทองคำมาถือไว้ พลางเอ่ยอย่างดีใจ

"ชอบเจ้าค่ะ ชอบมาก แต่ว่า... ข้าสังเกตว่าของทุกชิ้นบนตัวท่านอาฉินดูสวยไปหมดเลย ท่านอาฉินยกให้ข้าทั้งหมดเลยได้ไหมเจ้าคะ?"

"นี่มัน...!"

หวังซือฉินสะดุ้งเฮือก ลังเลใจทันที เครื่องประดับพวกนี้พี่อันเป็นคนมอบให้นาง นางรักดั่งดวงใจ แค่ชิ้นเดียวที่เพิ่งให้ยัยเด็กผีนี่ไปก็น่าเจ็บใจจะแย่อยู่แล้ว

"งั้นแสดงว่าท่านอาฉินก็ยังไม่ชอบข้าอยู่ดี ท่านแม่เจ้าคะ ข้าเป็นถึงคุณหนูใหญ่จวนตระกูลหลิน เป็นถึงหลานสาวจวนแม่ทัพ แต่กลับมีคนรังเกียจข้า ข้าจะไปฟ้องท่านตา!"

บทบาทผู้ถูกกระทำของหลินอวี่ซินช่างลื่นไหลไม่มีสะดุด

"อย่านะ อวี่ซิน! อาฉินรักเจ้ามาก เจ้าอยากได้อะไรก็บอกอามาเถิด อาจะยกให้เจ้าทุกอย่าง"

หวังซือฉินพูดลอดไรฟันด้วยความคับแค้นใจ นางจะอดทนไว้ก่อน รอให้พี่อันหย่ากับนังแพศยานั่นแล้วมาแต่งงานกับนางเมื่อไหร่ นางจะจัดการยัยเด็กนรกนี่ให้ตายไร้ที่กลบฝังคอยดู!!!