บทที่ 12 - รอบ 16 ทีมสุดท้าย (Sweet 16) ชื่อเสียงเริ่มขจรขจาย

บทที่ 12 - รอบ 16 ทีมสุดท้าย (Sweet 16) ชื่อเสียงเริ่มขจรขจาย

ด้วยฟอร์มการเล่นของเวดและหวังฉง มหาวิทยาลัยมาร์แก็ตสร้างระยะห่างของคะแนนได้อย่างรวดเร็ว รูปเกมข่มมหาวิทยาลัยเซเวียร์จนโงหัวไม่ขึ้น

แม้หวังฉงจะหยุดดาราประจำทีมอย่างเดวิด เวสต์ ในเกมรับไม่ได้ทั้งหมด แต่เขาก็ถือเป็นหนึ่งในสามผู้เล่นในสนามที่มีฝีมือระดับ NBA เวสต์ต้องเจอกับงานหินเมื่อต้องดวลกับหวังฉง ทุกการบุกต้องระมัดระวังตัวแจ ทุ่มสมาธิเกินร้อย

เมื่อเทียบกับแรงกดดันในเกมรุก จริงๆ แล้วแรงกดดันในเกมรับต่างหากที่ทำให้เวสต์และทีมเซเวียร์ปวดหัวที่สุด

เดิมทีพวกเขาคิดว่าแค่หาวิธีหยุดเวดได้ก็พอ แต่ดันมีหวังฉงโผล่มาอีกคน แผนการป้องกันพังไม่เป็นท่า ทำเอาไปไม่เป็นกันเลยทีเดียว

ผ่านไปไม่กี่นาที มหาวิทยาลัยเซเวียร์ต้องขอเวลานอก โค้ชถือกระดานวางแผน ติวเข้มลูกทีมว่าจะรับมือลูกสูตร 'พิกแอนด์โรล' ระหว่างเวดกับหวังฉงอย่างไร

แต่การประสานงานของสองผู้เล่นระดับ NBA หากโค้ชระดับ NCAA สามารถแก้เกมสอนเด็กให้รับมือได้ภายในเวลาไม่กี่สิบวินาที ผู้เล่น NBA ก็คงไม่มีอะไรวิเศษวิโสแล้ว

หลังหมดเวลานอก สถานการณ์ไม่ได้ดีขึ้นเลย กลับยิ่งเลวร้ายลงสำหรับเซเวียร์

เวดนั้นแข็งแกร่งเกินไป แม้เดวิด เวสต์ จะเป็นสตาร์ที่ทำเฉลี่ย 20 แต้ม 11 รีบาวน์ ในเขตการแข่งขันของตัวเอง แต่ความรู้สึกที่สัมผัสได้ในสนามของทั้งคู่นั้นต่างกันอย่างสิ้นเชิง

สายตาของเหล่าแมวมองจับจ้องไปที่เวดเป็นตาเดียว ทึ่งในพลังการทะลวงที่ดุดันของการ์ดผู้นี้

ท้ายที่สุด เกมนี้ก็จบลงแบบไร้ความกดดัน

มหาวิทยาลัยมาร์แก็ต 85 : 68 มหาวิทยาลัยเซเวียร์ ชนะขาดลอย 17 แต้ม ถือเป็นชัยชนะที่งดงาม

ตลอดทั้งเกม มาร์แก็ตคุมสถานการณ์ได้ตั้งแต่ต้นจนจบ และรักษาระยะห่างของคะแนนไว้ได้จนหมดเวลา

เวดทำคะแนนสูงสุดในทีม 28 แต้ม 6 รีบาวน์ 8 แอสซิสต์ การบุกตะลุยเข้าหาห่วงซ้ำแล้วซ้ำเล่าฉีกกระชากแนวรับของเซเวียร์จนขาดวิ่น

ส่วนเดวิด เวสต์ แม้จะแพ้ แต่ฟอร์มส่วนตัวไม่ได้แย่ ทำไป 19 แต้ม 12 รีบาวน์ แสดงศักยภาพของเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ดชั้นดีออกมาได้ครบถ้วน แต่น่าเสียดายที่เกมนี้เขาต้องมาเจอกับก้างชิ้นโตอย่างหวังฉง ทำให้ไม่สามารถช่วยทีมคว้าชัยชนะได้มากกว่านี้

ด้านหวังฉง เกมนี้ทำไป 16 แต้ม 8 รีบาวน์ แม้ตัวเลขจะไม่หวือหวาเท่าเวดหรือเวสต์ แต่ฟอร์มในสนามที่โดดเด่นก็ทำให้แมวมองหลายคนเริ่มสังเกตเห็นตัวตนของเขา และจดชื่อ 'หวังฉง' ลงในสมุดบันทึก

"นักกีฬาสรีระระดับท็อป แถมยังมีลูกยิงระยะกลางที่แม่นยำ เป็นคนเอเชียด้วย น่าสนใจให้ติดตามต่อ"

คนตัวใหญ่ที่ยิงแม่น แม้ในลีกจะมีกระแสวิจารณ์อยู่บ้าง แต่ก็เป็นที่ต้องการตัวอย่างมาก โดยเฉพาะในฤดูกาล 2002-03 นี้ ที่ 'เดิร์ก โนวิตซ์กี' จอมแม่นร่างยักษ์จากเยอรมนีระเบิดฟอร์มเก่งที่สุดในอาชีพ ทำเฉลี่ย 25 แต้ม 10 รีบาวน์ 3 แอสซิสต์

ดัลลัส แมฟเวอริกส์ ในขณะนี้มีสถิติชนะสูงถึง 73% รั้งอันดับสองของลีกอย่างเหนียวแน่น และกำลังขับเคี่ยวแย่งอันดับหนึ่งกับเพื่อนร่วมโซนตะวันตกอย่างสเปอร์สอย่างดุเดือด

นอกจากนี้ หวังฉงยังมีจุดเด่นอีกอย่าง คือผิวเหลือง ผมดำ ซึ่งไม่ว่าจะในอนาคตหรือในยุคนี้ ก็ถือว่าเป็นของหายากในวงการบาสเกตบอลระดับสูง

เมื่อฤดูร้อนปีที่แล้ว 'เหยาหมิง' เพิ่งจะเข้าร่วมทีมฮิวสตัน ร็อกเก็ตส์ ในฐานะดราฟต์อันดับ 1 สร้างกระแสความนิยมใน NBA ได้อย่างมหาศาล ดังนั้นใบหน้าเอเชียที่หาได้ยากยิ่งใน NCAA อย่างหวังฉง จึงดึงดูดสายตาแมวมองได้ไม่น้อย

แน่นอนว่ารัศมีเหล่านี้ เพียงแค่ทำให้ชื่อและจุดเด่นของหวังฉงผ่านเข้าไปในสมองของแมวมองบ้างเล็กน้อยเท่านั้น เกมเดียวคงไม่พอให้พวกเขารู้จักหวังฉงได้ทะลุปรุโปร่ง แต่โชคดีที่มหาวิทยาลัยมาร์แก็ตผ่านเข้ารอบ 32 ทีมสุดท้ายได้สำเร็จ ยังมีโอกาสให้พิสูจน์ตัวเองอีกมากในเกมถัดไป

สำหรับชัยชนะของมาร์แก็ตเหนือเซเวียร์ เพื่อเข้าสู่รอบ 32 ทีมสุดท้ายนั้น เปรียบเสมือนการโยนหินก้อนเล็กๆ ลงในทะเลสาบ เกิดระลอกคลื่นเพียงแผ่วเบา มีคนให้ความสนใจน้อยมาก

เพราะทั้งสองมหาวิทยาลัยไม่ใช่ทีมเต็งแชมป์ ไม่ว่าฝ่ายไหนชนะก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

NCAA คือสวรรค์ของม้ามืด แทบทุกปีจะมีละครฉากเด็ดที่ม้ามืดล้มยักษ์ให้เห็น ปีนี้ก็เช่นกัน แค่รอบแรก 64 ทีมคัดเหลือ 32 ทีม ก็มีเหตุการณ์พลิกล็อกเกิดขึ้นหลายคู่ ชัยชนะของมาร์แก็ตจึงกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยในภาพรวม

แต่สำหรับผู้เล่นทีมมาร์แก็ต ชัยชนะครั้งนี้เหมือนกับการได้ฉลองปีใหม่ ในช่วง 'มาร์ช แมดเนส' การผ่านเข้ารอบได้แต่ละครั้งคือความก้าวหน้าอันล้ำค่า

คู่ต่อสู้ในรอบ 32 ทีมตัดเชือกเข้าสู่ 16 ทีมของมาร์แก็ตในอีกไม่กี่วันถัดมา ก็ยังไม่ใช่ทีมเต็งที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ ในรายชื่อผู้เล่นของทีมนั้น หวังฉงไม่เห็นชื่อของใครที่คุ้นตาว่าเป็นนักบาส NBA เลยแม้แต่คนเดียว

ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ไม่ใช่ทุกทีมที่เข้าสู่ NCAA รอบทัวร์นาเมนต์จะมีผู้เล่นศักยภาพระดับ NBA หลายทีมอาศัยความเก๋าของรุ่นพี่ปี 3 ปี 4 ที่ร่างกายเติบโตเต็มที่ ผสานกับระบบทีมที่ลงตัวและดวงอีกนิดหน่อย ก็สามารถผ่านเข้ามาในสังเวียนเลือดเดือดนี้ได้

คู่แข่งรอบต่อไปของมาร์แก็ตก็เป็นเช่นนั้น แม้จะไม่มีอัจฉริยะที่โดดเด่น แต่ด้วยความเป็นทีมเวิร์กและแท็กติกที่ดี ทำให้พวกเขามีโอกาสมาถึงรอบน็อกเอาต์ หรืออาจจะทะลุเข้ารอบสองได้

เพียงแต่ทีมประเภทนี้ มักจะไปได้ไม่ถึงฝั่งฝัน เพราะกีฬามักจะเป็นเวทีที่พระเจ้าลำเอียงเข้าข้างอัจฉริยะเสมอ ไม่ว่าจะเป็นบาสเกตบอล ฟุตบอล กรีฑา หรือกีฬาประเภทอื่น คนที่มีพรสวรรค์เหนือมนุษย์เท่านั้นที่จะเจิดจรัสที่สุด

คนธรรมดาต่อให้พยายามแค่ไหน ก็เป็นได้แค่ตัวประกอบ

'อดีต' อย่าง อัลเลน ไอเวอร์สัน ด้วยส่วนสูงเพียง 183 เซนติเมตร แต่กลับโลดแล่นในลีกจนแฟนบอลคลั่งไคล้ ก็เพราะเขามีความเร็ว ความคล่องตัว และทักษะการคอนโทรลบอลระดับประวัติศาสตร์ NBA ที่หาใครเทียบยาก

หรือ 'บุรุษผู้แข็งแกร่งที่สุดในปฐพีที่ความสูง 175 ซม.' อย่าง ไอไซยาห์ โทมัส จริงๆ แล้วก็เป็นจอมพลังที่ดัรค์ได้ และมีความเร็วกับพละกำลังที่คนทั่วไปไม่อาจเอื้อมถึง

เกมรอบสองของมาร์แก็ตสะท้อนความจริงข้อนี้ออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เวดระเบิดฟอร์มกดไป 31 แต้ม แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญที่สุด ประเด็นคือในเกมนี้ หวังฉงก็ได้แสดงพรสวรรค์ของเขาออกมาอย่างหมดจดเช่นกัน

ส่วนสูง 208 ซม. ช่วงแขน 224 ซม. บวกกับลูกยิงระยะกลางที่แม่นราวจับวาง ทำให้เมื่อหวังฉงขึ้นยิง คู่ต่อสู้แทบจะหมดสิทธิ์ป้องกัน

ผลจบเกม หวังฉงทำ 'ดับเบิล-ดับเบิล' 24 แต้ม 11 รีบาวน์ แถมเปอร์เซ็นต์การยิงยังสูงกว่าเวดเสียอีก!

คราวนี้ไม่ใช่แค่แมวมอง แต่สื่อมวลชนก็เริ่มหันมาสนใจตัวตนของหวังฉงกันแล้ว

ความสนใจในรอบ 32 ทีมสุดท้ายย่อมมากกว่ารอบ 64 ทีม และเอกลักษณ์ผมดำผิวเหลืองของหวังฉงก็สะดุดตาจริงๆ ยิ่งมากดสถิติ 24+11 ในเกมชี้ชะตาเข้ารอบ 16 ทีมแบบนี้ จะไม่ให้ถูกจับตามองก็คงยาก

"มหาวิทยาลัยมาร์แก็ตพิชิตมหาวิทยาลัยโอไฮโอ ทะลุเข้าสู่รอบ 16 ทีมสุดท้าย (Sweet 16)!"

"เซ็นเตอร์เอเชียลึกลับสำแดงเดช ผู้ช่วยที่แข็งแกร่งที่สุดข้างกายเวด หรือเขาจะเป็นอาวุธลับของมาร์แก็ต?"

ชื่อเสียงของหวังฉงเริ่มขจรขจายออกไปทีละน้อย

(จบแล้ว)