บทที่ 41 ปากแข็งเป็นเป็ดตาย
บทที่ 41 ปากแข็งเป็นเป็ดตาย
“เสบียงของแกหายไปแล้วจะมาหาว่าฉันขโมยงั้นเหรอ งั้นฉันก็พูดได้เหมือนกันว่าเงินของฉันหายไป!”
จางชิงเซินถูกล้อมไว้ตรงกลาง ถุงเสบียงถูกโยนลงแทบเท้า บนถุงมีชื่อของเขาเขียนไว้ด้วยพู่กันจีนอย่างชัดเจน
เยาวชนปัญญาชนร่างเล็กที่สวมแว่นกรอบดำคนหนึ่งกำลังกระโดดตัวโยนด้วยความโกรธ หากไม่มีคนคอยดึงไว้ เขาคงพุ่งเข้าไปซัดจางชิงเซินไปแล้ว
“แกเลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว จะใช่แกหรือเปล่าทุกคนก็รู้อยู่แก่ใจ ถุงเสบียงของแกเมื่อวานซืนก็เกือบจะว่างเปล่าแล้ว แต่ตอนนี้กลับมีเพิ่มมาครึ่งถุง ถ้าไม่ได้ขโมยมา แล้วแกจะบอกว่าเสบียงพวกนี้มาจากไหน!”
ทุกคนต่างมองจางชิงเซินด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม
ไม่ว่าจะเป็นในชนบทหรือในเมือง พฤติกรรมลักเล็กขโมยน้อยถือเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุด ยิ่งสิ่งที่ขโมยไปคือเสบียงอาหารด้วยแล้ว
ในยุคสมัยนี้ ไม่มีอะไรล้ำค่าไปกว่าเสบียงอาหารอีกแล้ว
โดยเฉพาะพวกเขาสะซึ่งเป็นเยาวชนปัญญาชนที่ลงมาใช้แรงงาน เสบียงที่ได้รับจัดสรรในแต่ละปีก็แทบจะไม่พอกินอยู่แล้ว
หากบ้านไหนฐานะดีหน่อยก็อาจจะส่งมาช่วยได้บ้าง แต่บางบ้านก็ยังต้องลำบากเรื่องปากท้องจนต้องปล่อยให้พวกเขาหาทางเอาตัวรอดกันเอง
ตอนนี้เหลือเวลาอีกตั้งสองเดือนกว่าจะถึงช่วงแบ่งเสบียงตอนสิ้นปี ทุกคนต่างก็ต้องประหยัดมัธยัสถ์กันสุดชีวิต
วันนี้ตอนที่ทำกับข้าว จางเชาอิง เยาวชนปัญญาชนจากหางโจว พบว่าเสบียงของเขาหายไปครึ่งหนึ่ง จึงรีบไปหาเซี่ยเจี้ยนเช่อ หัวหน้ากลุ่มเยาวชนปัญญาชนทันที
เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ย่อมไม่อาจปล่อยผ่านได้ เขาจึงเรียกเยาวชนปัญญาชนทุกคนมารวมตัวกันทันที
ในช่วงแรก เซี่ยเจี้ยนเช่อคิดจะทำให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กกลายเป็นไม่มีเรื่อง ขอเพียงคนที่ขโมยยอมคืนเสบียงออกมา เขาก็จะยอมจบเรื่องและรับรองว่าจะไม่บอกใคร
แต่รออยู่นานก็ไม่มีใครยอมรับ จางเชาอิงเริ่มโวยวายหนักขึ้น คนอื่น ๆ ก็เริ่มกังวลว่าเสบียงของตนจะถูกขโมยไปด้วย จึงมีคนเสนอให้ค้นตัวและสิ่งของทีละคน
จุดรวมตัวเยาวชนปัญญาชนมีพื้นที่เพียงเท่านี้ การจะซ่อนของน่ะมันไม่ง่ายเลย ในที่สุดพวกเขาก็เจอถุงเสบียงซ่อนอยู่ในกระเป๋าเดินทางของจางชิงเซิน
ในเมื่อหลักฐานมัดตัวคาหนังคาเขาขนาดนี้ คนที่ฉลาดควรจะรีบก้มหน้ายอมรับผิด
เพราะอย่างไรเสียทุกคนก็อยู่ด้วยกัน เสบียงของใครเหลือเท่าไหร่ ต่างก็รู้แจ้งเห็นจริงกันหมด
เสบียงของจางชิงเซินน่ะหมดเกลี้ยงไปนานแล้ว เมื่อวานเขายังไปเดินด้อม ๆ มอง ๆ แถวที่ดินส่วนตัวของหมู่บ้าน โชคดีที่มีคนเห็นเข้าเสียก่อน เขาจึงยังไม่ได้ลงมือ
หลังจากนั้น หลี่เสวียชิ่งยังจงใจไปหาเซี่ยเจี้ยนเช่อ เพื่อกำชับให้คอยดูคนของตัวเองให้ดี อย่าให้ไปก่อเรื่องลักเล็กขโมยน้อยอีก
เรื่องนี้ทำเอาเซี่ยเจี้ยนเช่อหน้าแดงด้วยความอับอาย
จะโทษชาวบ้านที่คอยระแวงพวกเขาก็ไม่ได้ เพราะหลายปีมานี้ พวกเยาวชนปัญญาชนไม่ได้สร้างความประทับใจที่ดีให้คนในหมู่บ้านเลยสักนิด
เรื่องลักไก่ขโมยหมาเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง
แต่คราวนี้กลับไม่ขโมยของคนในหมู่บ้าน แต่หันมาขโมยพวกเดียวกันเองแทน
พฤติกรรมนี้ถือว่าชั่วร้ายยิ่งกว่าเดิม
หากจางชิงเซินยอมรับผิด เซี่ยเจี้ยนเช่อยังพอจะช่วยเจรจาไกล่เกลี่ยไม่ให้เรื่องบานปลายได้
ทว่าจางชิงเซินคนนี้กลับปากแข็งเหมือนเป็ดต้ม
“จางชิงเซิน ฉันถามแกอีกรอบ เสบียงของจางเชาอิงน่ะ แกเป็นคนเอาไปใช่ไหม!”
เซี่ยเจี้ยนเช่อใช้คำว่า ‘เอาไป’ แทนคำว่า ‘ขโมย’ เพื่อรักษาหน้า
“ต้องเป็นมันแน่ ๆ วันนี้พวกเราออกไปถางป่าเผาหญ้ากันหมด มีแต่มันที่อ้างว่าไม่สบายไม่ยอมไป แล้วตอนนี้เสบียงมันก็งอกออกมาตั้งเยอะ ถ้าไม่ใช่้มันแล้วจะเป็นใคร!”
“หน้าตาก็ดูเป็นผู้เป็นคน ไม่นึกเลยจะเป็นหัวขโมย!”
“เสียชื่อเยาวชนปัญญาชนหมด!”
จางชิงเซินหน้าแดงก่ำ “บอกแล้วไงว่าวันนี้ไม่ได้มีแค่ฉันที่อยู่ที่นี่ ซ่งเสี่ยวอวี่ก็อยู่ด้วย ทำไมพวกแกถึงปักใจเชื่อว่าเป็นฉันล่ะ?”
เยาวชนปัญญาชนชายจะแยกกันทำกับข้าวเอง ส่วนพวกผู้หญิงจะกินด้วยกัน วันนี้ถึงคิวซ่งเสี่ยวอวี่ทำกับข้าวพอดี เธอจึงกลับมาก่อนเวลา ไม่นึกเลยว่าจะถูกลากเข้ามาพัวพันกับเคราะห์ร้ายที่เธอไม่ได้ก่อ
“ฉันไม่ได้ทำนะ!”
ในยุคนี้ ใครจะอยากถูกตราหน้าว่าเป็นหัวขโมย โดยเฉพาะหญิงสาวอย่างเธอ
ซ่งเสี่ยวอวี่ถูกจางชิงเซินใส่ร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบจะร้องไห้ด้วยความอัดอั้นใจ
“เธอไม่ได้ทำ ฉันก็ไม่ได้ทำเหมือนกัน ตามที่ฉันเห็นนะ พวกแกไม่ควรจะมาสงสัยสหายร่วมรบของตัวเอง!”
จางชิงเซินยังคงทำท่าทางเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายถูก
“ปกติเวลาพวกเราออกไปทำงาน ก็ไม่มีใครเฝ้าจุดรวมตัว ไม่แน่อาจจะเป็นคนในหมู่บ้านเข้ามาขโมยก็ได้!”
ปัง!
สิ้นเสียงของจางชิงเซิน หลี่เทียนหมิงก็ถีบประตูรั้วพังโครมเดินหน้าเหี้ยมเข้ามาทันที
เซี่ยเจี้ยนเช่อเห็นดังนั้นก็รู้ทันทีว่าเรื่องใหญ่กำลังจะเกิด
“เทียนหมิง...”
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ หลี่เทียนหมิงก็พุ่งมาถึงตัวจางชิงเซิน แล้วยันโครมเข้าที่หน้าท้องจนอีกฝ่ายล้มคว่ำลงกับพื้น
“แกนี่มันใจกล้าจริง ๆ ลองพูดประโยคเมื่อกี้ให้ฉันฟังอีกรอบสิ!”
จางชิงเซินกุมท้องนอนงอตัวอยู่บนพื้น สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวนั้นยังแฝงไปด้วยความเคียดแค้น
“ฉัน... ฉันไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย!”
เหอะ! ยังจะปากแข็งอีก!
หลี่เทียนหมิงหันไปมองคนอื่น ๆ สายตาหยุดอยู่ที่ซ่งเสี่ยวอวี่ครู่หนึ่ง
“สิ่งที่มันพูดเมื่อกี้ พวกคุณได้ยินกันหมดแล้วใช่ไหม?”
ทุกคนต่างก้มหน้าเงียบ ไม่พยักหน้าแต่ก็ไม่ปฏิเสธ
หลี่เทียนหมิงหันกลับมามองจางชิงเซินที่ยังนอนพะงาบ ๆ อยู่บนพื้น
“ไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร แกมาที่นี่เพื่อรับการศึกษาจากชาวนาผู้ยากไร้ แต่ตอนนี้แกกลับมาใส่ร้ายป้ายสีพวกเขา พรุ่งนี้ฉันจะไปที่อำเภอ แจ้งเจ้าหน้าที่สำนักงานเยาวชนปัญญาชนให้มาดูสิว่าพวกเขาจะว่ายังไง”
จางชิงเซินเริ่มลนลาน การถูกอัดสักมื้อน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าเรื่องถึงหูสำนักงานเยาวชนปัญญาชนเมื่อไหร่ เขาจบเห่แน่
ถึงตอนนั้นประวัติเขาต้องด่างพร้อย ต่อไปเรื่องการรับเข้าทำงานหรือการเรียนต่อ เขาจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะถูกพิจารณา
“ฉัน... ฉัน... ฉันก็แค่พูดลอย ๆ เท่านั้นเอง!”
“ฉันบอกว่าแม่แกมีชู้ พ่อแกเป็นไอ้หน้าโง่สวมเขา ฉันก็แค่พูดเล่นเหมือนกัน แกจะยอมไหมล่ะ?”
พวกเยาวชนปัญญาชนหญิงได้ยินคำนี้เข้าถึงกับหน้าแดงด้วยความอาย
“แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน?”
หลี่เทียนหมิงใช้เท้าเขี่ยถุงเสบียงใบนั้น
“มันขโมยของผมไปครับ!” จางเชาอิงรีบโพล่งออกมา
จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง
เขาดูออกแล้วว่า เซี่ยเจี้ยนเช่อหัวหน้ากลุ่มคนนี้เก่งแต่เรื่องประนีประนอม สู้พึ่งพาหลี่เทียนหมิงที่เป็นคนกว้างขวางในหมู่บ้านยังจะดีกว่า
“ในเมื่อทุกคนเป็นพยานได้ ก็เอาของคืนไปเถอะ หนาวจะตายหักมามัวยืนบื้ออะไรกันอยู่ตรงนี้ล่ะ?”
จางเชาอิงรับคำแล้วรีบวิ่งกลับห้องไปเอาถุงเสบียงของตัวเองออกมา จัดการเทเสบียงในถุงของจางชิงเซินกลับคืนมาเป็นส่วนใหญ่
“อย่ามาหาว่าฉันไร้น้ำใจนะ ที่เหลือไว้ให้แกนี่ก็มากกว่าของเดิมที่แกมีตั้งเยอะ”
พูดจบเขาก็โยนถุงเสบียงของจางชิงเซินลงบนพื้น
จางชิงเซินอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเจอสายตาคมกริบของหลี่เทียนหมิงจ้องมา เขาก็รีบหุบปากทันที
“ขโมยของเพื่อนเนี่ยนะ แกมันแน่จริง ๆ นี่เหรอที่เขาเรียกเยาวชนปัญญาชน? ความรู้ที่เรียนมาคงเอาไปคืนครูหมดแล้วล่ะสิ แถมยังกล้าใส่ร้ายคนในหมู่บ้านอีก เรื่องนี้จะเอายังไง?”
จางชิงเซินคอตก พูดไม่ออกบอกไม่ถูก เขาเองก็ไม่อยากขโมยหรอก!
แต่ตอนที่มาถึง เสบียงที่หมู่บ้านแจกให้มันไม่พอประทังชีวิตจนถึงสิ้นปี พอเห็นเสบียงในถุงร่อยหรอลงเรื่อย ๆ เขาจึงเขียนจดหมายไปขอเงินที่บ้านตั้งสองฉบับ แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีการตอบกลับ
จะให้เขาอดตายหรือไง!
เขาเลยคิดแผนชั่วขึ้นมา
ตอนลงมือเขาก็คิดไว้แล้วว่าถ้าถูกจับได้ก็จะยืนกรานปฏิเสธ แล้วโยนขี้ไปให้ซ่งเสี่ยวอวี่ หรือไม่ก็คนในหมู่บ้านแทน
ใครจะไปรู้ว่าจะลากเอาหลี่เทียนหมิงมาถึงที่นี่ได้
“ฉัน... จะให้ตีให้ทำโทษยังไงก็ยอมล่ะ แต่ฉันก็เพราะไม่มีทางเลือกจริง ๆ เสบียงที่ให้มามันน้อยเกินไป อยู่ไม่ถึงสิ้นปีหรอก!”
ต่อให้อยู่ถึงสิ้นปี ด้วยนิสัยขี้เกียจตัวเป็นขน ทำงานสามวันหยุดสองวันอย่างแก จะได้ส่วนแบ่งสักเท่าไหร่กันเชียว?
ตั้งแต่วันเริ่มฤดูเกี่ยวข้าวที่แผนแกล้งเจ็บตัวถูกแฉ จางชิงเซินก็ทำตัวเหลวแหลกไม่สนใจใครอีก
นอกจากชั่วโมงเรียนการเมืองแล้ว เขาก็พยายามอู้งานทุกอย่างที่ทำได้
แต่ต่อให้ขี้เกียจแค่ไหน ท้องมันก็ต้องอิ่มไม่ใช่หรือไง!
“เทียนหมิงครับ ยุวปัญญาชนชายสามคนที่มาใหม่ เสบียงพวกเขาไม่พอจริง ๆ ครับ!”
“ไม่มีก็ทำไมไม่ขอยืมหมู่บ้านล่ะ? รอหักคืนตอนแบ่งปันผลสิ้นปีเอาสิ หมู่บ้านจะปล่อยให้พวกคุณอดตายจริง ๆ หรือไง?”
อย่าว่าแต่พวกเยาวชนปัญญาชนเลย แม้แต่ชาวบ้านบางหลังที่มีลูกเยอะจนเสบียงไม่พอกิน ก็ยังต้องแบกหน้ามาขอยืมเสบียงจากที่ทำการหมู่บ้านกันทั้งนั้น
ดูจากปฏิกิริยาของทุกคนแล้ว ชัดเจนว่าพวกเขาไม่ใช่ไม่รู้ว่ายืมได้ แต่เป็นเพราะ...
อยากกินฟรีน่ะสิ!
หึ! นี่มัน...
ฝันกลางวันชัด ๆ!
เสบียงสำรองของหมู่บ้านมีจำนวนจำกัด จ่ายออกไปเท่าไหร่ก็ต้องหาทางมาเติมคืนภายหลัง
จะขอยืมแล้วไม่คืนงั้นเหรอ?
ฝันไปเถอะ!
“เรื่องที่แกใส่ร้ายคนในหมู่บ้านข้าว่าเป็นขโมย ฉันจะจดบัญชีไว้ ต่อไปแกหัดทำตัวให้อยู่ในร่องในรอยซะ ถ้าขืนกล้าทำเรื่องชั่ว ๆ อีกละก็ ระวังฉันจะคิดบัญชีรวบยอดกับแกทีเดียว”
เรื่องเมื่อกี้ หลี่เทียนหมิงอย่างมากก็แค่ลงไม้ลงมือกับจางชิงเซินสักมื้อ แต่พอเห็นท่าทางขี้ขลาดของอีกฝ่าย เขาก็หมดอารมณ์จะใช้กำลัง
เพียงแต่ว่า...
“อย่ามาคิดว่าตัวเองฉลาดที่สุด ไอ้เรื่องระยำที่แกทำไว้ นึกว่าฉันไม่รู้จริง ๆ เหรอ”
พอได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของจางชิงเซินก็ซีดเผือดลงทันที
อาการมันฟ้องชัด ๆ ว่ามีชนักติดหลัง
เห็นปฏิกิริยาของจางชิงเซิน หลี่เทียนหมิงก็มั่นใจว่าเขาทายไม่ผิด
เรื่องที่แอบไปร้องเรียนกรมวัสดุอุปกรณ์ว่าหมู่บ้านแอบขายปลาให้เมืองโดยไม่ขออนุญาต ต้องเป็นฝีมือไอ้เด็กนี่แน่นอน
ตอนนั้นหลี่เสวียหนงเคยเปรยว่าอาจจะเป็นพวกยุวปัญญาชนที่เป็นคนฟ้อง จนชาวบ้านพากันโกรธแค้นจะมาเอาเรื่อง แต่หลี่เทียนหมิงห้ามไว้ก่อน
เพราะตอนนั้นเป็นเพียงการสงสัยแต่ไม่มีหลักฐาน หากบุกมาหาเรื่องตอนนั้นคงได้เถียงกันไม่จบไม่สิ้น
สุดท้ายทางคณะกรรมการปฏิวัติอำเภอก็ไม่ได้ลงมาหาเรื่องหมู่บ้านอีก เรื่องนี้จึงค่อย ๆ เงียบหายไป
แต่ตัวการที่ลอบกัดนั้น หลี่เทียนหมิงยังคงจำแม่น
หลี่เสวียหนงพูดมีเหตุผล พวกยุวปัญญาชนนี่แหละที่มีพิรุธที่สุด และในบรรดาคนกลุ่มนี้ คนที่มีโอกาสทำมากที่สุดก็คือจางชิงเซิน
ลองหลอกถามดูเล่น ๆ ไม่นึกเลยว่าจะจับพิรุธได้จริง ๆ
ดูจากท่าทางของจางชิงเซินในตอนนี้ ถ้าไม่ใช่เขาก็คงไม่มีใครอีกแล้ว
ไอ้สารเลวนี่ มันช่างหาเรื่องเก่งจริง ๆ
จบบท