ตอนที่ 95 : กองกำลังที่ไม่อาจหยุดยั้งได้

ตอนที่ 95 : กองกำลังที่ไม่อาจหยุดยั้งได้

ณ ที่ไหนสักแห่งในสนามรบ บนสะพานหินโค้งขนาดใหญ่เก่าๆ ที่มีรอยด่าง มันก็มีเสียงตะโกนฆ่าฟันกันดังก้องไปทั่ว และการต่อสู้ครั้งใหญ่เพื่อยึดสะพานก็ดำเนินไปอย่างดุเดือด

“ท่านผู้บัญชาการ หน่วยทหารราบเกราะหนัก 3 หน่วยที่ทำหน้าที่เป็นแนวหน้าถูกจัดการไปอีกแล้ว! หัวหน้าหน่วยทั้งสามต่างก็ถูกสังหารไปจนหมดแล้วขอรับ”

บนสะพานที่กว้างกว่า 20 เมตร คนส่งสารในชุดเกราะลวดลายสีน้ำเงินเดินเซเข้ามาหาผู้บัญชาการกองทัพเซิ่งเย่วัยกลางคนและรายงานเสียงดัง

“บัดซบ วิสเคานต์ฟูสือ กองพันทั้งสองของพวกเราเสียหายหนักเกินไปแล้ว ข้าคิดว่าพวกเราควรจะถอนทัพก่อนจะดีกว่านะ”

ผู้บัญชาการอีกคนที่มีหนวดเครารุงรังเช็ดเลือดออกจากหน้าของเขาและดูไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“อืม เจ้าพูดถูก นี่เป็นทางเดียวที่พวกเราจะทำได้แล้ว พลหน้าไม้หนักของศัตรูแข็งแกร่งมากจริงๆ นอกจากนี้ ผู้บัญชาการของพวกมันยังเป็นพลธนูระดับสามที่ไม่เคยโจมตีพลาดเป้าทั้งสองคนเลยด้วย”

ผู้บัญชาการหนวดสั้นอีกคนที่มีบาดแผลจากลูกศรที่ไหล่ซ้ายถ่มน้ำลายออกมาและพูดออกมาด้วยความไม่เต็มใจ “ถ้าเราถูกทั้งสองคนนี้โจมตีที่จุดสำคัญพร้อมกัน แม้ว่าพวกเราจะเป็นนักรบระดับสาม แต่พวกเราก็อาจจะตายคาที่ได้เลย!”

“แจ้งให้ทุกคนทราบว่าพวกเราจะถอนทัพ!” จากนั้นผู้บัญชาการกองทัพเซิ่งเย่ทั้งสองก็พูดกับคนส่งสารที่อยู่ข้างๆ

“ขอรับ…!” คนส่งสารที่เพิ่งจะยืดร่างขึ้นมาก็ถูกลูกศรอันคมกริบพุ่งทะลุผ่านหมวกเกราะ และตรึงของเขาเอาไว้กับราวสะพานที่อยู่ไม่ไกลกันนัก

ด้วยเหตุนี้มันจึงต้องเป็นผู้บัญชาการทั้งสองที่เป็นคนนำกองทัพที่เหลือล่าถอยไปยังพื้นที่ปลอดภัยชั่วคราว

ในเวลานั้น ณ บริเวณที่อยู่ไม่ไกลกันนักก็มีเศษฝุ่นฟุ้งขึ้นมา

ไม่นานหลังจากนั้น กองทัพใหม่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของคนทั้งคู่

“เป็นบารอนเยี่ยซือนี่เอง”

เมื่อเห็นผู้มาใหม่ ผู้บัญชาการทั้งสองก็ก้าวออกมาทักทาย

“วิสเคาน์ฟูสือ บารอนหงเกิน ขอบคุณมากสำหรับความพยายามของพวกท่าน”

เมื่อมองไปยังสองขุนนางที่เป็นนักรบระดับสามที่มีชื่อเสียงมานานแล้วในอาณาจักรเซิ่งเย่ เยี่ยซือก็ทำความเคารพด้วยความสุภาพและกล่าวว่า “การโจมตีสะพานรอบต่อไปปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกองทัพของข้าเถอะ”

“ผู้อาวุโสทั้งสองไปพักกันก่อนเถอะ ข้าจะทิ้งกลุ่มนักบวชเอาไว้ให้คอยช่วยดูแลไพร่พลของพวกท่านเอง”

หลังจากพูดจบ เยี่ยซือก็ยิ้มออกมาด้วยความมั่นใจ จากนั้นเขาก็นำทัพมุ่งหน้าไปยังสะพานหินโดยไม่หันกลับมามอง

“เดี๋ยว! วิธีการของศัตรูช่างร้ายกาจยิ่งนัก มันคงจะดีกว่าถ้าพวกเราสามกองทัพร่วมมือกัน…”

ก่อนที่ผู้บัญชาการหนวดสั้นจะทันได้พูดจนจบ เยี่ยซือก็ได้หายตัวไปแล้ว

ผู้บัญชาการหนวดสั้นส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และกล่าวว่า “เห้อ หนุ่มสาวทุกวันนี้ช่างไม่รู้จักประมาณตนจริงๆ แม้ว่าจะอยากได้ผลงาน แต่มันก็ควรจะพิจารณาความสามารถของตัวเองหน่อยไหม?”

“เจ้าพูดถูก แม้แต่กองทัพของพวกเรายังไม่อาจยึดสะพานได้เลย แล้วกองทัพของเขาจะทำอะไรได้?”

อีกด้านหนึ่ง ผู้บัญชาการที่ไว้หนวดเครายาวก็แสดงสีหน้าดูถูกออกมาและหัวเราะเยาะ “ฮ่าฮ่า ดูเหมือนว่ามันจะอีกไม่นานแล้วก่อนที่เด็กนั่นจะร้องไห้กลับมาให้ตาลุงสองคนอย่างพวกเราช่วย”

หลังจากพวกเขาพูดจบ ทั้งสองก็เริ่มหัวเราะออกมา

ไม่นานหลังจากนั้น หน่วยสอดแนมในชุดเกราะเบาหลายคนก็วิ่งมาจากทางสะพาน

ผู้นำของพวกเขาลงจากม้าและวิ่งเข้ามาหาผู้บัญชาการทั้งสอง “ท่านผู้บัญชาการ กองทัพของบารอนเยี่ยซือสามารถยึดสะพานและสังหารผู้บัญชาการระดับสามทั้งสองคนของศัตรูได้แล้วขอรับ!”

“อะไรนะ?!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้บัญชาการที่ไว้หนวดเครายาวก็พ่นน้ำที่กำลังดื่มอยู่ออกมาทันที เขาสำลักอย่างรุนแรงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

จากนั้นเขาก็หันไปมองผู้บัญชาการอีกคนที่ตกใจไม่แพ้กัน

…

ตัดกลับมาที่อีกด้าน

ด้วยความช่วยเหลือของเล่ยเซียวกองทัพของเยี่ยซือและคาร่าจึงไม่มีใครสามารถหยุดยั้งได้เลย

ดังที่เล่ยเซียวคาดไว้ในตอนแรก ด้วยการแทรกแซงที่แข็งแกร่งของเขา ความสมดุลอันบอบบางที่รักษาไว้ระหว่างกองทัพทั้งสองก็ค่อยๆ ถูกทำลายลง

บนสมรภูมิใหญ่ ตาชั่งแห่งชัยชนะก็เริ่มเอียงไปทางฝั่งของกองทัพเซิ่งเย่ที่กำลังโจมตีสวนกลับอย่างช้าๆ

…

ณ ที่ไหนสักแห่งในสนามรบ บริเวณฐานทัพหลักของกองทัพเหลิ่งเหยียน ณ เต็นท์กองทัพกลาง

มันมีเต็นท์สีดำอันไม่สะดุดตาจำนวนมากกว่าสิบหลังล้อมรอบเต็นท์ของแม่ทัพใหญ่เอาไว้

ภายในเต็นท์สีดำแต่ละหลังนั้นจะมีนักเวทกลุ่มหนึ่งนั่งหลับตา ตั้งสมาธิ และจ่ายพลังเวทมนตร์ให้กับคริสตัลเวทมนตร์ที่ลอยอยู่กลางอากาศตรงกลางอย่างต่อเนื่อง

เมื่อพิจารณาจากออร่าของพวกเขา ความแข็งแกร่งของนักเวทเหล่านี้ก็ล้วนแล้วแต่อยู่ในระดับสอง และมีบางส่วนที่อยู่ในระดับสองขั้นสุดยอดเลยทีเดียว

เมื่อมองดูใกล้ๆ พื้นดินรอบๆ คริสตัลเวทมนตร์เหล่านี้ก็จะถูกปกคลุมไปด้วยเส้นสีฟ้าแปลกๆ ซึ่งนำไปสู่เต็นท์กลางและเต็นท์สีดำอื่นๆ โดยตรง

โล่ป้องกันขนาดยักษ์ที่ดูเหมือนจะปรากฏขึ้นและหายไปกำลังสั่นไหวอย่างเลือนรางอยู่เหนือเต็นท์ตรงกลางและเต็นท์สีดำอื่นๆ

นี่เป็นวงเวทป้องกันขนาดใหญ่

ภายในเต็นท์ของผู้บัญชาการตรงกลาง มันก็มีชายชราที่มีผมสีขาวและไว้หนวดเครากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ที่ด้านบนสุด

เขาหลับตาอยู่และกำลังตั้งสมาธิ

เขาสวมชุดเกราะหนักสีขาวบริสุทธิ์ซึ่งมีน้ำหนักอย่างน้อยหนึ่งร้อยกิโลกรัม และเมื่อพิจารณาจากสีสันอันแปลกประหลาดที่แผ่ออกมาจากมัน มันก็เห็นได้ชัดว่ามันต้องเป็นชุดเกราะระดับสูงอย่างแน่นอน

ด้านล่างของเขามีกลุ่มนักรบอันทรงพลังที่ติดอาวุธครบมือและแผ่ออร่าอันน่าเกรงขามออกมา

คนที่อ่อนแอที่สุดนั้นอยู่ในระดับสามแล้ว และผู้นำสองคนก็มีระดับสูงถึงระดับสี่ ซึ่งถือว่าเป็นขอบเขตที่คนส่วนใหญ่ไม่อาจไปถึงได้เลยตลอดชั่วชีวิต

แม้ว่าเมื่อเทียบกับคนอื่นๆ แล้ว มันจะไม่มีความผันผวนของพลังงานแผ่ออกมาจากร่างของชายชราเลย

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะมองเห็นจากสายตาอันเคารพนับถือของฝูงชนว่าเขาเป็นผู้นำสูงสุดของที่นี่

“ท่านไป่ สถานการณ์บนสมรภูมิดูเหมือนจะแปลกๆ”

นักรบระดับสามวัยกลางคนที่มีแผลเป็นบนใบหน้าและสวมชุดเกราะหนังยืนขึ้นและพูดออกมา “ข้าเพิ่งได้รับรายงานมาว่ากองกำลังที่ไม่อาจหยุดยั้งได้ของกองทัพเซิ่งเย่ได้สังหารผู้บัญชาการระดับสามของพวกเราไปสองคน ณ ชัยภูมิสะพานหินขอรับ”

“หลังจากชัยภูมินั้นแล้ว กองกำลังของศัตรูก็สามารถยึดฐานที่มั่นสำคัญของพวกเราได้อีก และเหล่าทหารที่คอยรักษาการฐานที่มั่นนั้นก็ถูกสังหารไปจนหมดสิ้นขอรับ!”

“อะไรนะ?”

หลังจากได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็เริ่มกระซิบกระซาบกัน

“งั้นกองกำลังผสมของศัตรูก็สามารถสังหารผู้บัญชาการระดับสามของพวกเราไปได้ถึงเจ็ดคนแล้วใช่ไหม? หนุ่มสาวสองคนที่เพิ่งเลื่อนระดับเป็นระดับสามได้ไม่นานจะมีความแข็งแกร่งเช่นนั้นได้ยังไง?”

“หรือว่า… อีกฝ่ายได้ส่งยอดฝีมือระดับสี่มาเป็นกำลังเสริม?”

“เป็นไปไม่ได้! สายข่าวทุกคนไม่มีรายงานมาเลยว่ามียอดฝีมือระดับสี่ปรากฏตัวขึ้นบนสมรภูมิ!”

“นอกจากนี้ จำนวนยอดฝีมือระดับสี่ของทั้งสองฝ่ายยังเท่าเทียมกันด้วย พวกเรามียอดฝีมือระดับสี่ฝั่งละสามคน และต่างฝ่ายก็ดูเชิงกันอยู่ ตราบใดที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งกล้าส่งยอดฝีมือระดับสี่ออกไปเพียงลำพัง อีกฝ่ายก็จะล้อมสังหารคนผู้นั้นทันที”

“ใช่แล้ว อีกฝ่ายคงจะเหมือนเราที่ไม่กล้าส่งยอดฝีมือระดับสี่ออกไปตามอำเภอใจแน่ๆ!”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นมันเกิดอะไรขึ้น?!”