ตอนที่ 86 : เลื่อนตำแหน่ง

ตอนที่ 86 : เลื่อนตำแหน่ง

จากนั้นแม้ว่าคาร่าจะโต้เถียงอย่างสุดกำลัง แต่เธอก็ยังไม่อาจเอาชนะเยี่ยซือที่เอาแต่บอกว่า ‘มันเป็นคำสั่ง’ ซ้ำๆ ได้

สุดท้าย เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมแพ้และตกลงกับการยอมให้นับรวมเหล่าทหารที่อยู่รอบๆ เข้าร่วมในปฏิบัติการโจมตีสวนกลับด้วย

หลังจากได้ยินคำอธิบายจากหู่จางแล้ว เล่ยเซียวก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

เพราะถ้าอีกฝ่ายไม่ตกลง เขาก็เกรงว่าจะต้องใช้วิธีการอื่นแทน

แต่ถ้าเป็นอย่างนี้มันก็ดี เพราะถ้าเขามีโอกาสชนะใจอีกฝ่ายได้และทำให้เขากลายเป็นไส้ศึกภายในอาณาจักรเซิ่งเย่ได้ล่ะก็ มันก็คงจะดีไม่น้อยเลย

อย่างไรก็ตาม นี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นต้องเก็บมาพิจารณาในตอนนี้

เพราะในตอนนี้เขามีเพียงแค่เป้าหมายเดียวเท่านั้น นั่นก็คือการกำจัดภัยคุกคามที่ใกล้จะเกิดขึ้นจากเจ้าเมืองคงชิงให้ได้โดยเร็วที่สุดหลังจากที่กองทัพเซิ่งเย่ชนะศึกได้

อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่เยี่ยซือและคาร่าสนทนากันเสร็จแล้ว พวกเขาก็กลับมาหาทุกคนอีกครั้ง

คาร่ารวบผมของเธอก่อน จากนั้นเธอก็พูดออกมาด้วยเสียงอันดังก้อง “เหล่าทหารแห่งอาณาจักรเซิ่งเย่ ใครคือคนที่มีตำแหน่งสูงที่สุด ณ ที่แห่งนี้?”

“ท่านอัศวินหลวง พวกเรามีหัวหน้าหน่วยทั้งหมดห้าคน และไม่มีผู้บัญชาการที่มีระดับสูงกว่าระดับหัวหน้าหน่วยเลยขอรับ”

อ้าวเฟิงที่อยู่ข้างๆ เล่ยเซียวก้าวออกมาและตอบ

ด้วยนิสัยที่เข้ากับคนได้ง่ายของเขา เขาจึงคุ้นเคยกับทหารที่อยู่ที่นี่แล้วในระหว่างที่รับการรักษา

จากนั้นอ้าวเฟิงก็เว้นจังหวะไปเล็กน้อย จากนั้นก็ผลักเล่ยเซียวออกไป และแนะนำตัวเล่ยเซียว “อย่างไรก็ตาม คนที่ทรงพลังที่สุดก็คือหัวหน้าเฉินซาที่มาจากกองพลดาบที่หนึ่งขอรับ”

“เมื่อครู่ ไม่เพียงแต่หัวหน้าเฉินซาผู้นี้และผู้ติดตามอีกสองคนจะได้ช่วยชีวิตของพวกเราเอาไว้เท่านั้น แต่พวกเขายังได้สังหารหัวหน้าหน่วยของกองทัพเหลิ่งเหยียนและสังหารพลธนูของอีกฝ่ายไปกว่า 20 คนขอรับ!”

“สุดยอด?!”

เหล่าทหารของกองทัพเซิ่งเย่และนักบวชที่กำลังทำการรักษาอยู่ต่างก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจและมองมาที่เล่ยเซียวด้วยความทึ่งและความเคารพ

“หัวหน้าเฉินซา ให้ข้าได้ตอบแทนท่านด้วยเถอะ”

“หัวหน้าหน่วยผู้นี้น่าจะอยู่ในระดับสองใช่ไหม? ไม่คิดเลยว่าจะมีคนที่มีพรสวรรค์เช่นนี้ซ่อนตัวอยู่ภายในอาณาจักรเซิ่งเย่ของพวกเรา! มันช่างน่าทึ่งจริงๆ!”

“หัวหน้าเฉินซาผู้นี้ทั้งหนุ่มทั้งหล่อเหลา เขาช่างสุดยอดจริงๆ!”

“อะแฮ่ม ข้าเป็นทหารมาสามสิบปีแล้ว ข้าไม่เคยเห็นหัวหน้าหน่วยที่ยังหนุ่มยังแน่นและเก่งกาจขนาดนี้มาก่อนเลย ชายหนุ่มผู้นี้อาจจะกลายเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่ในอนาคตก็ได้!”

“ขอบคุณที่ช่วยเมืองหยาเซียงของพวกเราเอาไว้จริงๆ!”

…

“ชักจะวุ่นวายซะแล้วสิ”

เล่ยเซียวยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้และได้กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนในทันที

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้าวออกมาและพูดด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณสำหรับคำชมนะ ข้าก็แค่พยายามช่วยเหลืออาณาจักรเซิ่งเย่อย่างสุดความสามารถเท่านั้นเอง”

เมื่อพูดจบ เล่ยเซียวก็ยกดาบสองมือขึ้นอย่างจริงจังและกล่าวว่า “ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าเองก็สามารถทำได้ดีกว่าข้า วันนี้พวกเราทุกคนจะเป็นผู้กล้าแห่งอาณาจักรเซิ่งเย่กัน และชัยชนะก็จะตกเป็นของอาณาจักรเซิ่งเย่อย่างแน่นอน!”

“ชัยชนะจะต้องเป็นของอาณาจักรเซิ่งเย่!” เหล่าทหารที่เหลือรอดต่างเต็มไปด้วยความฮึกเหิมและขวัญกำลังใจของพวกเขาก็พุ่งทะยานขึ้นมาทันที

เมื่อเห็นเช่นนี้ คาร่าก็อดมองไปยังเยี่ยซือไม่ได้ และทั้งคู่ก็มองเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมของกันและกัน

“แต่ความแข็งแกร่งของหัวหน้าหน่วยผู้น่าก็น่าจะเพิ่งทะลวงระดับสองมาได้ไม่นาน เขาจะสามารถสังหารหัวหน้าหน่วยของกองทัพเหลิ่งเหยียนที่อยู่ในระดับสองห้าดาวได้ยังไงกัน?”

เมื่อคิดได้เช่นนี้ แววตาของคาร่าก็ปรากฏความสงสัยขึ้นมา และเธอก็มองไปยังหู่จางและเย่ชางที่ตามหลังของเล่ยเซียวมาติดๆ

“ออร่าของสองคนนี้ก็อยู่ในระดับหนึ่งเท่านั้น… ดูเหมือนจะแค่โชคดีใช่ไหม?”

คาร่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและไม่ลังเลอีกต่อไปหลังจากได้รับคำอนุญาตจากเยี่ยซือ

จากนั้นเธอก็เดินออกมาและประกาศว่า “เอาล่ะ เหล่าทหารที่ได้รับบาดเจ็บหนักให้รออยู่ที่นี่ ส่วนคนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บหรือได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยก็ให้ตั้งทัพกันโดยมีหัวหน้าเฉินซาเป็นผู้บัญชาการ!”

“ขอรับ!” ทหารทุกคนกล่าวออกมาโดยพร้อมเพรียงกัน

“ดีเหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าเราจะได้กลายมาเป็นผู้บัญชาการทหารเช่นนี้”

เล่ยเซียวเม้มปากและครุ่นคิดอยู่สักพัก จากนั้นก็เรียกอ้าวเฟิงเข้ามา “อ้าวเฟิง ข้าขอแต่งตั้งให้เจ้าเป็นรองหัวหน้าของกองพันผสมนี้ เอาล่ะ รองหัวหน้าอ้าวเฟิง ไปเรียกทุกคนมาจัดแถวเดี๋ยวนี้”

“เข้าใจแล้วครับ! ขอบคุณหัวหน้าที่เลื่อนระดับให้ข้า!”

หลังจากได้ยินคำสั่งของเล่ยเซียว อ้าวเฟิงที่เคยเป็นหัวหน้าหน่วยมานับสิบปีก็ดูดีใจมาก เขาก้มหัวแสดงความเคารพต่อเล่ยเซียวก่อน จากนั้นก็รีบไปจัดการตามคำสั่งทันที

ไม่นานหลังจากนั้น กองพันผสมชั่วคราวที่มีกำลังพลประมาณ 100 คนก็เรียงแถวอยู่ตรงหน้าของเล่ยเซียว

เพราะมันมีหัวหน้าหน่วยและบุคลากรสำคัญจากหลายกองพันอยู่ที่นี่แล้ว ดังนั้นกองพันผสมจึงสามารถจัดระเบียบได้อย่างรวดเร็ว

“ทหารราบเกราะหนักหนึ่งหน่วย นักธนูสามหน่วย และทหารเกราะเบาห้าหน่วย…”

เมื่อเห็นเช่นนี้ เล่ยเซียวก็มองไปยังหู่จางและหน่วยของเขา

ภายในหน่วยนี้ นอกเหนือไปจากหู่จางและเย่ชางแล้ว มันก็ยังมีนักเวทอีกสามคน นักบวชที่สวมชุดสีขาวเปื้อนโคลน และทหารม้าเบาสามคนที่สูญเสียม้าของตนไปแล้ว

แน่นอนว่ามันก็ยังมีหนานเยว่ หนานซิง และเฉาเหยียนที่กำลังล่องหนอยู่ด้วย

“เหล่าทหารแห่งอาณาจักรเซิ่งเย่ ภายในบ้านเกิดของข้า มันมีคำกล่าวที่โด่งดังว่าชาวประมงจะไม่กลับไปแบบมือเปล่า ซึ่งหมายความว่า…”

เล่ยเซียวเริ่มพูดปลุกใจ และด้วยการสนับสนุนจากลูกน้องผู้ซื่อสัตย์อย่างอ้าวเฟิง ผลลัพธ์ที่ได้ก็น่าทึ่งมาก

นี่ทำให้ขวัญกำลังใจของกองพันผสมนี้สูงยิ่งขึ้นกว่าเดิม

“ข้าเกรงว่าทหารพวกนี้จะไม่มีทางคิดเลยว่ากองพันของพวกเราที่มีคนแค่ร้อยคนจะมียอดฝีมือระดับห้าอยู่ด้วย นอกจากนี้ยังมียอดฝีมือระดับสี่ และยอดฝีมือระดับสามที่ซ่อนตัวอยู่อีกสามคน”

ในขณะที่เล่ยเซียวกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น กองพันผสมอื่นๆ ก็กรูกันเข้ามาจากทุกทิศทาง

ทันใดนั้น จัตุรัสกลางเมืองเล็กๆ ก็เต็มไปด้วยผู้คนนับพัน ก่อให้เกิดภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก

หลังจากทหารทุกคนตั้งแถวกันแล้ว เยี่ยซือก็ขึ้นไปบนหลังม้าอีกครั้งและพยักหน้าให้กับคาร่า

ทันใดนั้นคาร่าก็ชูหอกที่ยาวกว่าสองเมตรขึ้นมาและประกาศก้อง “ไปกันเถอะพี่น้อง! ไปทวงดินแดนของพวกเรากลับคืนมาและแก้แค้นให้กับเหล่าทหารที่ต้องล้มตายกัน!”