ตอนที่ 87 : ศึก ณ ช่องเขาไร้นาม (1)

ตอนที่ 87 : ศึก ณ ช่องเขาไร้นาม (1)

จากนั้นกองพันของเยี่ยซือก็เริ่มเดินทัพเข้าสู่สมรภูมิอย่างเกรียงไกร

ในเวลาเดียวกัน เล่ยเซียวก็รับรู้รายละเอียดของกองทัพนี้ได้ในไม่ช้า

แนวหน้าคือหน่วยทหารม้าเกราะหนักระดับสองที่มีรองหัวหน้าคาร่าเป็นผู้นำ

ส่วนทางปีกซ้ายและขวาก็เป็นหน่วยทหารม้าเกราะเบา

ตรงกลางคือหน่วยนักเวทสามหน่วยที่มีหัวหน้าเยี่ยซือเป็นผู้นำ ส่วนหน่วยรักษาที่เป็นส่วนผสมของนักบวช ทหารราบเกราะหนัก และทหารราบเกราะเบาก็ประจำการอยู่ในแนวหลัง

“การจัดขบวนทัพดูเป็นระบบมาก เมื่อพวกเราพบเจอกับศัตรูอย่างกะทันหัน หน่วยอัศวินทั้งห้าที่ประกอบไปด้วยหน่วยอัศวินเกราะหนักหนึ่งหน่วยและหน่วยอัศวินเกราะเบาอีกสี่หน่วยก็จะใช้ความคล่องตัวที่สูงเพื่อทำลายรูปแบบขบวนทัพของศัตรูได้อย่างรวดเร็ว”

เล่ยเซียวพยักหน้าและครุ่นคิดต่อ “จากนั้นหน่วยนักเวทที่อยู่ตรงกลางก็จะเปิดฉากโจมตีจากระยะไกล และถ้าพวกเขาได้สำแดงพลังอย่างเต็มที่ แม้ว่าจะเป็นกองทหารราบเกราะหนักที่มีพลังป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดก็คงจะไม่สามารถยันไว้ได้นาน”

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กองพันผสมที่มีเล่ยเซียวเป็นผู้นำก็เริ่มเดินทัพด้วย

ในส่วนของตำแหน่งของเล่ยเซียวและพรรคพวกนั้น พวกเขาก็อยู่ในแนวหน้าถัดมาจากหน่วยป้องกันและได้รับการป้องกันแบบรอบด้าน

“ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้สนใจกองพันชั่วคราวนี้เท่าไร อย่างไรก็ตาม มันก็เข้าใจได้”

ในเวลานี้ เล่ยเซียวที่เริ่มคุ้นชินกับดาบใหญ่แล้วก็สอดส่องไปทางซ้ายและขวา จากนั้นก็ครุ่นคิดต่อ

หลังจากเลื่อนระดับเป็นระดับสองแล้ว เขาก็สามารถกวัดแกว่งดาบใหญ่ที่มีน้ำหนักนับสิบกิโลกรัมได้อย่างง่ายดาย

“ในตอนนี้ ตำแหน่งที่เราอยู่ก็มีการป้องกันจากทหารม้าทางปีกซ้ายและปีกขวา และยังมีการป้องกันจากทหารราบในแนวหลังด้วย มันน่าจะถือว่าเป็นตำแหน่งที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว”

“ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าจะมีการจู่โจมอย่างกะทันหันของกองทัพเหลิ่งเหยียน แต่ฉันก็น่าจะมีเวลาตอบสนองและวางแผนได้ทัน”

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เล่ยเซียวก็ถอนสายตากลับมาอย่างช้าๆ และเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เริ่มมองไปยังหน่วยนักเวทที่เดินอยู่ข้างหน้า และมองต่อไปยังศูนย์กลางกองทัพอย่างผู้บัญชาการเยี่ยซือที่อยู่บนหลังม้า

“สิ่งที่สำคัญที่สุดคือโอกาสการสู้รบจริงที่หายากนี้จะช่วยให้สามารถสังเกตการณ์การวางกำลังและการต่อสู้ระหว่างกองทัพเหลิ่งเหยียนและกองทัพเซิ่งเย่ได้อย่างใกล้ชิดอย่างไม่ต้องสงสัย”

เล่ยเซียวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และรู้สึกได้ถึงเหงื่อเย็นบนฝ่ามือ

เขาคิดกับตัวเอง “ด้วยวิธีนี้ ฉันก็จะสามารถสร้างรากฐานที่มั่นคงสำหรับความขัดแย้งที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตได้ ยิ่งฉันรู้จักคู่ต่อสู้มากเท่าไร โอกาสที่ฉันจะได้รับชัยชนะก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น”

ในขณะที่เล่ยเซียวกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น กองทัพก็หยุดลงในทันใด

ในเวลาเดียวกัน คนส่งสารวัยกลางคนที่อยู่กลางกองทัพก็เริ่มควบม้ามาหากองพันที่อยู่ในแนวหลัง

เขาชูธงสีแดงขึ้นและตะโกนออกมา “มีกองกำลังของศัตรูที่มีขนาดประมาณกองพันอยู่ด้านหน้า ทุกคนปฏิบัติตามการจัดทัพที่กำหนดไว้ล่วงหน้าและเตรียมพร้อมรับศึก!”

“บ้าเอ้ย การต่อสู้เริ่มขึ้นเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เขาก็ส่งสัญญาณให้ผู้ติดตามทั้งห้าที่อยู่รอบๆ ว่าอย่าเพิ่งบุ่มบ่าม จากนั้นเล่ยเซียวก็เริ่มสั่งการหน่วยต่างๆ และทำตามสิ่งที่คนส่งสารกล่าว

ในเวลานี้ หน่วยทหารม้าเกราะเบาทั้งสี่ในบริเวณปีกทั้งสองข้างของกองทัพก็ได้ขยับเข้าไปประจำตำแหน่งอยู่ในแนวหน้าของกองทัพแล้ว

พวกเขาร่วมมือกับทหารม้าเกราะหนักที่ประจำอยู่ในแนวหน้าอยู่แล้วเพื่อก่อตัวขึ้นเป็นขบวนทัพรูปทรงกรวยที่เหมือนกับหัวลูกศร

ด้วยเหตุนี้มันจึงมีหน่วยทหารม้า 5 หน่วยที่มีไพร่พลประมาณหน่วยละ 100 คนเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบพร้อมธงรบสีน้ำเงินเข้มที่โบกสะบัดไปมา

ม้าของพวกเขาเหยียบย่ำพื้นดินออกไปพร้อมกับเสียงร้องทุ้มต่ำ

หอกแวววาวกว่า 500 อันที่ยาวกว่า 2 เมตรได้ชี้ไปที่แนวรบของศัตรูที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเมื่อหอกเหล่าพุ่งออกไป สิ่งเดียวที่ศัตรูจะรู้สึกได้ก็คือความกลัวที่ไม่อาจควบคุมได้และความตายที่คืบคลานเข้ามา

ส่วนกองพันชั่วคราวของเล่ยเซียวนั้น หน่วยทหารราบเกราะหนัก 2 หน่วยก็ถูกมอบหมายให้มาประจำการทางปีกซ้ายของหน่วยนักเวททั้งสามหน่วยที่อยู่กลางกองทัพ และรับผิดชอบเรื่องความปลอดภัยทางฝั่งปีกและแนวหลัง

ส่วนฝั่งตรงข้ามนั้น ณ บริเวณช่องแคบที่ห่างออกไปประมาณ 1,000 เมตร มันก็มีธงสีแดงเพลิงที่กำลังโบกสบัดอยู่

ภายในกองทัพของศัตรูประกอบไปด้วยทหารราบเกราะหนักที่ถือโล่ขนาดใหญ่และเตรียมพร้อมรับศึกอยู่เป็นจำนวนมาก และพวกเขาก็ได้สร้างแนวป้องกันอันแข็งแกร่งขึ้นมาโดยอิงตามภูมิประเทศ

อย่างไรก็ตาม เล่ยเซียวก็ได้ตรวจสอบช่องเขาแห่งนี้ก่อนที่จะไปถึงเมืองหยาเซียงแล้ว

ภูมิประเทศโดยรอบนั้นลาดชันมาก และเป็นทางเดียวที่ผู้คนจากพื้นที่ใกล้เคียงจะไปถึงสนามรบหลักได้

อย่างไรก็ตาม นั่นยังหมายความว่ากองทัพเหลิ่งเหยียนย่อมไม่สามารถซ่อนกองกำลังซุ่มโจมตีบนหน้าผาสูงชันได้

“ดูเหมือนว่าการต่อสู้ ณ ช่องเขาไร้นามแห่งนี้จะหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้วสินะ”

สายตาของเล่ยเซียวมองผ่านช่องว่างบนหมวกเกราะและเลื่อนไปยังป่าเล็กๆ ข้างทางโดยไม่ได้ตั้งใจ จากนั้นเขาก็ครุ่นคิด

ถ้ามีศัตรูคอยซุ่มโจมตีอยู่ มันก็คงจะเป็นป่าแห่งนี้แน่ๆ

“นายท่าน มันมีการเคลื่อนไหวในป่าขอรับ”

ในเวลานั้นเอง เสียงของหู่จางก็ดังขึ้นในหูของเล่ยเซียว

“โอ้? มีการซุ่มโจมตีอยู่จริงๆ เหรอ?”

เล่ยเซียวมองไปยังหน่วยลาดตระเวนที่เพิ่งกลับมาจากการลาดตระเวนไม่ไกลนัก และพูดอย่างใช้ความคิด “เป็นแบบนี้นี่เอง ศัตรูได้แอบเข้าไปในป่าเพื่อซุ่มโจมตีหลังจากที่หน่วยลาดตระเวนของเราได้ออกไปลาดตระเวนเสร็จแล้ว ดูเหมือนว่าผู้บัญชาการของศัตรูจะไม่ธรรมดาจริงๆ”

“นายท่าน นั่นไม่ใช่เรื่องที่สำคัญที่สุดขอรับ”

เสียงของหู่จางดังขึ้นอีกครั้ง “กองกำลังซุ่มโจมตีนี้ถูกปกปิดเอาไว้ด้วยเคล็ดวิชาการพรางตัวระดับสี่ ไม่ต้องพูดถึงผู้บัญชาการระดับสามทั้งสองคนของกองทัพเซิ่งเย่เลย แม้ว่ามันจะเป็นยอดฝีมือระดับสี่ แต่พวกเขาก็คงจะไม่สามารถจับสัมผัสคนพวกนี้ได้เลย”

“ฝ่ายตรงข้ามมียอดฝีมือระดับสี่อยู่ด้วยเหรอ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เล่ยเซียวก็อดเผยความสงสัยออกมาไม่ได้

“ข้ายังสัมผัสไม่ได้ถึงตัวตนของยอดฝีมือระดับสี่ ดังนั้นข้าจึงเดาว่ามันน่าจะเป็นคัมภีร์เวทมนตร์ที่ผนึกทักษะการพรางตัวแบบกลุ่มระดับสี่เอาไว้ขอรับ”

หู่จางตอบกลับด้วยความเคารพในขณะที่เขาตรวจสองทุกการเคลื่อนไหวภายในป่าอย่างละเอียด

“ถ้าเป็นอย่างนั้นข้าก็เกรงว่ากองทัพเซิ่งเย่คงจะเสียหายหนักแน่ ถ้าอีกฝ่ายเปิดฉากโจมตีสวนกลับ ในระยะเวลาสั้นๆ มันก็อาจจะเป็นภัยคุกคามกับฝั่งของเราได้”

เล่ยเซียวเบ้ปากและอดถอนหายใจออกมาไม่ได้

“นายท่าน พวกเราจะเอายังไงกันดี? บอกทุกคนเลยไหมว่ามีกองกำลังซุ่มโจมตีอยู่ภายในป่า?”

เพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ หู่จางจึงขยับเข้ามาใกล้เล่ยเซียวและถาม

“ไม่ หากทำแบบนี้ แม้ว่าพวกเราจะสามารถคลี่คลายวิกฤตนี้ได้ แต่มันก็คงจะทำให้คนอื่นๆ สงสัยพวกเราแน่”

เล่ยเซียวส่ายหัวทันที และหลังจากลังเลอยู่สักพัก เขาก็ถามหู่จาง “มีคนซุ่มโจมตีอยู่เท่าไร?”

“ถ้าข้าเดาไม่ผิด มันน่าจะมีพลธนูประมาณ 2 หน่วย ส่วนใหญ่อยู่ในระดับหนึ่ง และมีอีกเล็กน้อยที่อยู่ในระดับสองขอรับ”

หู่จางดึงเกราะเหล็กที่ไม่พอดีกับตัวของเขาและตอบ

“เข้าใจแล้ว งั้นพวกเราก็ลงมือช่วยพวกเขากำจัดภัยคุกคามพวกนี้กันเถอะ”

เล่ยเซียวพยักหน้าเล็กน้อยและแววตาของเขาก็เริ่มเฉียบคมขึ้นมา