ตอนที่ 77 : อาณาจักรเหลิ่งเหยียนและอาณาจักรเซิ่งเย่

ตอนที่ 77 : อาณาจักรเหลิ่งเหยียนและอาณาจักรเซิ่งเย่

ท่ามกลางท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงจันทร์สองดวงก็ปรากฏขึ้นมา

ภายในห้องรับร้อง ณ ที่พักของลอร์ด ห้องทั้งห้องสว่างไสวไปด้วยศิลาคริสตัลที่ไม่ต่างจากไฟ LED เลย

เล่ยเซียวนั่งอยู่บนเก้าอี้ และเหลือบมองไปข้างๆ

ทางด้านซ้ายของเขาประกอบไปด้วยหู่จาง เย่ชาง หนานซิง หนานเยว่ และเฉาเหยียน

ส่วนทางขวาก็คือหัวหน้ากลุ่มทั้งสี่ รวมถึงครึ่งเอลฟ์ไป่จื่อและกังซ่งด้วย

เพื่อฟังความเห็นของคนอื่นๆ เล่ยเซียวยังได้เปิดใช้งานการสื่อสารทางจิตเพื่อเชื่อมต่อไปหาหัวหน้าเผ่าครึ่งเอลฟ์ชวนกู่ด้วย

“นักสู้ระดับห้า 1 คน นักสู้ระดับสี่ 1 คน นักสู้ระดับสาม 3 คน และเรนเจอร์ครึ่งเอลฟ์ระดับสองเจ็ดดาวอีก 1 คนงั้นเหรอ? ดูเหมือนว่าเพื่อเป็นการเสริมกำลังรบของพวกเรา พวกเราคงจะต้องเร่งฝึกฝนไป่จื่อให้กลายเป็นยอดฝีมือระดับสามซะแล้ว”

เล่ยเซียวพยักหน้าอย่างใช้ความคิดและเรียกสติของตัวเองกลับมา จากนั้นเขาก็พูดออกมาอย่างจริงจังว่า “เอาล่ะ อย่ามัวมากพิธีกันเลย ตรงเข้าประเด็นกันดีกว่า”

“สถานการณ์ที่ดินแดนของพวกเรากำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้คือ…”

จากนั้นเล่ยเซียวก็เล่ารายละเอียดของเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนที่เขาไปที่เมืองคงชิงให้ทุกคนฟัง รวมถึงข้อมูลเกี่ยวกับเมืองคงชิง และการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายในตอนนี้ด้วย

หลังจากได้ฟังข้อมูลจากเล่ยเซียวแล้ว ผู้ติดตามทุกคนก็เผยสีหน้าจริงจังออกมา

มันสามารถจินตนาการได้เลยว่าถ้าเจ้าเมืองผู้มีนิสัยโหดเหี้ยมผู้นั้นได้บุกมาที่นี่พร้อมกับกองทัพทั้งหมด แม้ว่าพวกเขาจะสามารถจัดการกับศัตรูได้ แต่พวกเขาเองก็คงจะเสียหายไม่น้อยเลย

เพราะถ้านับรวมกองกำลังทหารรับจ้างในเมืองด้วย อีกฝ่ายก็จะมียอดฝีมือระดับสามไม่ต่ำกว่า 5 คน ทหารระดับสองเกือบ 200 คน และทหารระดับหนึ่งอีกกว่า 3,000 คน

และนี่ก็เป็นกรณีที่ยอดฝีมือระดับสามทั้งสองคนจากสมาคมการค้าซางลู่ยังไม่ลงมือด้วย

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเนื่องจากเวลามีจำกัด และฝ่ายของพวกเขาก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะมีไพ่ตายอะไรซ่อนอยู่ด้วยไหม

ถ้าอีกฝ่ายสามารถขอกำลังเสริมจากเมืองอื่นได้ล่ะ? หรือถ้ามียอดฝีมือระดับห้าที่คอยปกป้องอาณาจักรอยู่แถวๆ นี้?

สงครามย่อมไม่ใช่เรื่องล้อเล่น และเมื่อมันเริ่มขึ้นแล้ว มันก็จะมาพร้อมกับการนองเลือดเสมอ

จากสิ่งนี้ มันก็ไม่ยากเลยที่จะเห็นได้ว่าเมื่อดินแดนที่อยู่ระหว่างการพัฒนาอย่างดินแดนของพวกเขาต้องทำสงครามกับอีกฝ่าย มันก็ย่อมจะต้องประสบกับความสูญเสียอย่างไม่อาจรับไหวหรืออาจถึงขั้นเป็นหายนะร้ายแรงเลยก็ได้

“สถานการณ์ร้ายแรงมากจริงๆ”

ในขณะที่ทุกคนกำลังขมวดคิ้ว น้ำเสียงของชวนกู่ก็ดังออกมาจากที่ไหนก็ไม่ทราบ

“สิ่งเดียวที่ขวางกั้นดินแดนของพวกเรากับศัตรูในตอนนี้ก็คือแม่น้ำที่เชี่ยวกรากเท่านั้น”

“และถ้าอีกฝ่ายมีนักเวทปฐพีระดับสามที่ทรงพลังซึ่งสามารถสร้างสะพานได้ หรือนักเวทปฐพีระดับสองอยู่หลายๆ คน แม่น้ำนี้ก็จะไม่สามารถขัดขวางอีกฝ่ายได้อีกต่อไป”

“สิ่งที่สำคัญที่สุดคือในฐานะฝ่ายท้องถิ่น ดังนั้นพวกมันก็ย่อมคุ้นเคยกับชัยภูมิโดยรอบเป็นอย่างดี ดังนั้นดูเหมือนว่าสถานการณ์ที่เรากำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้จะร้ายแรงมากจริงๆ”

เมื่อชวนกู่พูดจบ บรรยากาศภายในห้องก็ทวีความตึงเครียดมากยิ่งขึ้น

ชวนกู่เว้นจังหวะไปเล็กน้อย จากนั้นก็พูดต่อ “อย่างไรก็ตาม จากสิ่งที่นายท่านพูดออกมาก่อนหน้านี้ มันก็ไม่ยากเลยที่จะบอกว่านายท่านคงจะมีแผนการอยู่ภายในใจแล้วใช่ไหมขอรับ?”

“ข้าคงจะปิดบังอะไรคนอย่างเจ้าไม่ได้เลยสินะ”

เมื่อเห็นว่าทุกคนตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหาได้เลย เล่ยเซียวก็แกว่งแก้วน้ำในมือและยิ้มออกมาบางๆ

ทันใดนั้นเขาก็ได้เล่าให้ทุกคนฟังถึงแผนการที่ได้หารือกับหู่จาง ซึ่งประกอบไปด้วยแผนการทำลายล้างอำนาจของฝ่ายตรงข้ามจากภายในและปฏิบัติการตัดหัวตัวหัวหน้า รวมถึงความกังวลของเขาเกี่ยวกับวิธีปกป้องเมืองในอนาคต

“นายท่านช่างไม่ธรรมดาจริงๆ! สองแผนการนั้นถือว่าเป็นแผนการที่ดีที่สุดในตอนนี้จริงๆ!”

หลังจากใช้โอกาสนี้เพื่อประจบเล่ยเซียวแล้ว ชวนกู่ก็พูดออกมาอีกครั้ง “เรียนตามตรงนะขอรับ ตอนที่ข้ายังเด็ก ข้าเคยพเนจรและผจญภัยอยู่ภายในอาณาจักรของเผ่าพันธุ์มนุษย์ทั้งสองอาณาจักรนี้มาก่อน”

“อาณาจักรที่เมืองคงชิงสังกัดอยู่นั้นตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของป่า มันมีชื่อว่าอาณาจักรเหลิ่งเหยียน ในขณะที่อาณาจักรที่เมืองเย่เหอซึ่งอยู่ไกลออกไปทางทิศตะวันออกสังกัดอยู่นั้นคืออาณาจักรเซิ่งเย่”

“ผู้ปกครองของทั้งสองอาณาจักรนี้แทบจะไม่เข้าไปยุ่งเรื่องของเมืองอื่นๆ ยกเว้นก็แค่เมืองหลวงและเมืองที่อยู่ใกล้ๆ เท่านั้น เป็นผลทำให้เจ้าเมืองทั้งหลายมีอำนาจชี้เป็นชี้ตาย และชาวเมืองเป็นจำนวนมากต่างก็ประสบกับเคราะห์ภัยเพราะเหตุนี้”

“แต่ตราบใดที่ขุนนางและเจ้าเมืองเหล่านี้เลือกที่จะเชื่อฟังราชวงศ์ จ่ายภาษี และปฏิบัติตามภาระหน้าที่บางประการ เช่น การระดมพล พวกเขาก็จะได้รับการคุ้มครองจากราชวงศ์อยู่ดี”

“ดังนั้นเพื่อเป็นการรักษาอำนาจของราชวงศ์ แม้ว่าทั้งสองอาณาจักรจะกำลังทำสงครามกันอย่างดุเดือด แต่เมื่อพวกเราเข้ายึดเมืองคงชิง มันก็มีเพียงผลลัพธ์เดียวเท่านั้น”

“นั่นคืออาณาจักรเหลิ่งเหยียนจะโกรธมาก พวกเขาจะระดมกองทัพเพื่อโจมตีพวกเราและจะไม่หยุดจนกว่าจะจัดการกับพวกเราได้”

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงของชวนกู่ก็ดูจริงจังมากยิ่งขึ้น และเขาก็พูดต่อ “ดังนั้นที่นายท่านเป็นกังวลถึงเรื่องการป้องกันเมืองก็สมเหตุสมผลแล้ว”

“เข้าใจแล้ว”

เย่ชางดันกรอบแว่นสีทองและพยักหน้าอย่างใช้ความคิด

“หากเราไม่สามารถแก้ไขปัญหาเรื่องอาณาจักรเหลิ่งเหยียนได้ แม้ว่านายท่านจะสามารถกำจัดภัยคุกคามในตอนนี้ได้ แต่มันก็น่าจะทำให้เกิดพายุที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิมตามมา”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้ติดตามทุกคนก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิโดยรอบดูจะต่ำลงไปมาก

“ดังนั้นเรื่องสำคัญในตอนนี้ก็มีอยู่สองเรื่อง”

“เรื่องแรกคือการเอาชนะใจประธานสาขาร้านซางลู่และใช้ชื่อเสียงของเธอเพื่อสลายขั้วอำนาจภายในเมืองและดำเนินการสร้างเสถียรภาพภายในเมืองต่อไป”

“เรื่องที่สองคือการแก้ปัญหาเรื่องกองทัพของอาณาจักรเหลิ่งเหยียนที่อาจจะตามมาได้”

เสียงอันแหบพร่าของชวนกู่ดังขึ้นอีกครั้ง

“ตามที่คาดไว้จากผู้นำเฒ่า การวิเคราะห์ของเจ้าช่างแม่นยำจริงๆ”

เล่ยเซียววางแก้วในมือลง จากนั้นเขาก็ยืนขึ้นและกล่าวว่า “ใช่แล้ว พวกเราต้องเตรียมการทั้งสองเรื่องนี้เอาไว้”

“นายท่านมีแผนการยังไงเหรอ?”

เฉาเหยียนที่อยู่ในอาการมึนงงยกหางม้าขึ้นและพูดด้วยสีหน้าสับสน

“ง่ายมาก นั่นก็คือการใช้สถานการณ์นี้เป็นเครื่องมือคลี่คลายทางตัน”

เล่ยเซียวเดินไปหาเหล่าผู้ติดตามของเขาและยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ใช้สถานการณ์นี้เป็นเครื่องมือคลี่คลายทางตันงั้นเหรอ?”

หลังจากได้ยินคำตอบของเล่ยเซียว ผู้ติดตามทุกคนก็พากันครุ่นคิดและเริ่มคิดตามสิ่งที่เล่ยเซียวพูด

“ด้วยความแข็งแกร่งของดินแดนของพวกเราในตอนนี้ มันย่อมไม่สามารถต่อกรกับกำลังรบของอาณาจักรได้เลย ดังนั้นมันจึงมีสิ่งเดียวเท่านั้นที่พวกเราทำได้ ซึ่งก็คือการใช้พลังที่ทัดเทียมกับอาณาจักรเหลิ่งเหยียนเพื่อทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถหันมาสนใจดินแดนของพวกเราได้”

เล่ยเซียวมองไปที่ทุกคนและพูดต่อ “ไม่ใช่ว่าคำตอบก็ชัดเจนแล้วเหรอ?”

“นายท่านหมายความว่าเราจะใช้ประโยชน์จากการที่อาณาจักรเหลิ่งเหยียนและอาณาจักรเซิ่งเย่กำลังทำสงครามกันอยู่เพื่อทำให้อาณาจักรเหลิ่งเหยียนไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนี้ได้งั้นเหรอขอรับ?!”

หู่จางขมวดคิ้วและคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นในที่สุดเขาก็คิดอะไรบางอย่างออกมาได้

“ใช่แล้ว”

เล่ยเซียวยิ้มออกมาบางๆ ด้วยแววตาที่เป็นประกาย