ตอนที่ 76 : กลับดินแดน

ตอนที่ 76 : กลับดินแดน

“ปฏิกิริยาตอบสนองค่อนข้างเร็วเลย ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะสัมผัสได้ถึงการโจมตีทางจิตที่เย่ชางใช้ที่ประตูเมืองแล้ว”

ท่ามกลางถนนที่พลุกพล่าน เล่ยเซียวก็โบกมือเพื่อส่งสัญญาณให้หู่จางผ่อนคลายลงและพูดผ่านความคิด “บอกรายละเอียดของอีกฝ่ายให้ข้าฟังหน่อย”

“ขอรับ”

ด้วยประสาทการรับรู้ที่ไม่ธรรมดาของยอดฝีมือระดับห้า แววตาของหู่จางก็เปล่งประกายขึ้นมาในขณะที่เขาบอกเล่ารายละเอียดของอีกฝ่ายให้เล่ยเซียวฟัง

“แม้ทุกคนจะปิดบังออร่าของตัวเองเอาไว้ แต่พวกมันก็แบ่งเป็นสามกลุ่ม มีทั้งที่เคลื่อนไหวอย่างลับๆ และเคลื่อนไหวอย่างเปิดเผย…”

เล่ยเซียวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและพยักหน้าอย่างใช้ความคิด “ไม่คิดเลยว่าแม้แต่เจ้าเมืองยังลงมือด้วยตัวเอง”

“พวกเราจะเอายังไงกันดีขอรับ?”

หู่จางเหลือบมองไปยังผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาอย่างใจเย็นและถามพลางขมวดคิ้ว

“งั้นก็ดำเนินการตามแผนได้เลย ไปเก็บของที่โกดังกันก่อนเถอะ”

เล่ยเซียวยิ้มออกมาบางๆ และพูดออกมาอย่างใจเย็น “จากมุมมองในตอนนี้ มันอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้ที่อีกฝ่ายลงมือแบบนี้”

“นายท่านจะบอกว่านี่เป็นเรื่องดีงั้นเหรอ? ทำไมกันขอรับ?” หู่จางขมวดคิ้วมุ่น และใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความสับสน

“จากการกระทำของอีกฝ่ายในตอนนี้ พวกเราก็สามารถสรุปข้อมูลได้สองประการ”

เล่ยเซียวโบกมือเพื่อส่งสัญญาณให้หู่จางเลี้ยวไปยังเส้นทางที่มีคนน้อยลง

เมื่อไม่มีคนเดินผ่านไปผ่านมาแล้ว เขาก็เริ่มอธิบาย “ประการแรก เหตุผลที่อีกฝ่ายไม่ประกาศกฎอัยการศึกทั่วเมืองและปิดประตูเมืองก็เห็นได้ชัดว่าเพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้ศัตรูตื่นตัวและทำให้พวกเราระวังตัวขึ้นมา”

“ประการที่สอง เนื่องจากศัตรูเลือกจะแบ่งกำลังออกเป็นสามส่วน มันก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกมันเชื่อว่าไม่ว่าจะเป็นกองกำลังส่วนไหนก็เพียงพอแล้วที่จะสังหารพวกเรา”

“จากเหตุผลสองประการนี้ พวกเราก็จะเห็นได้แล้วว่าอีกฝ่ายประเมินความแข็งแกร่งของพวกเราต่ำเกินไปมาก”

เล่ยเซียวยักไหล่และพูดต่อด้วยรอยยิ้ม “ข้าเกรงว่าอีกฝ่ายจะคิดว่าพวกเรามียอดฝีมือเพียงเย่ชางคนเดียวที่เป็นผู้ใช้การโจมตีทางจิต และคิดว่าเย่ชางเป็นแค่ยอดฝีมือระดับสามทั่วไปเท่านั้น”

“ดูเหมือนว่าการกระทำก่อนหน้านี้ของพวกเราจะเป็นผลดีอยู่เหมือนกันนะ!”

คิ้วของหู่จางคลายตัวลง และเขาก็พูดออกมาในทันใด “ด้วยความช่วยเหลือจากผ้าคลุมมายา มันคงยากที่อีกฝ่ายจะค้นหาร่องรอยของพวกเราได้”

“อย่างไรก็ตาม เพื่อป้องกันว่าอีกฝ่ายอาจจะมีวิธีการในการระบุตัวตนของพวกเรา มันก็คงจะดีกว่าถ้าจะไม่เข้าไปใกล้กับอีกฝ่าย และถ้าอีกฝ่ายเปลี่ยนแผน เจ้าก็อย่าลืมรายงานให้ข้าทราบทันที”

เล่ยเซียวพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็นำทางหู่จางไปยังทางเดินเล็กๆ และกลับสู่เมืองอันวุ่นวายอีกครั้ง

ไม่นานหลังจากนั้น ทั้งสองก็มาถึงประตูโกดังที่พวกเขาได้เช่าไว้ชั่วคราว

หลังจากหู่จางเปิดประตูโกดังเข้าไป เล่ยเซียวก็พบว่าหนานซิง หนานเยว่ และเย่ชางที่ซื้อของเสร็จแล้วได้มารออยู่ที่นี่แล้ว

นอกจากผู้ติดตามทั้งสองคนนี้ มันก็มีกระสอบขนาดน้อยใหญ่และกล่องไม้วางเรียงกันอยู่ และทำให้โกดังดูเหมือนกับซูเปอร์มาร์เก็ตเลย

‘ว้าว สร้อยข้อมือของฉันน่าจะกลายเป็นร้านสะดวกซื้อไปจริงๆ แล้วสินะ’

เล่ยเซียวเดินไปดูของแบบสุ่มๆ และพบว่าพวกมันมีทั้งเสื้อผ้า เครื่องปรุง เครื่องเทศ ของตกแต่ง และสิ่งจำเป็นในชีวิตประจำวันทุกประเภท

ท่ามกลางกองเสบียงนี้ เล่ยเซียวกระทั่งมองเห็นห่อผ้าที่ดูเหมือนจะมีขอบเป็นลูกไม้ซะด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตาม สองฝาแฝดก็รีบมัดถุงผ้าให้แน่นอย่างรวดเร็วและอธิบายด้วยใบหน้าแดงก่ำว่าเป็นเฉาเหยียนที่ฝากซื้อของสิ่งนี้

เมื่อมองเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหม่าของพวกเธอ เล่ยเซียวก็ยิ้มออกมา และโบกมือเพื่อเก็บของทั้งหมดเข้าไปในสร้อยข้อมือคันฉ่องจันทรา

“นายท่าน น่าเสียดายที่อาหารและอุปกรณ์สวมใส่ที่นายท่านเน้นย้ำต่างก็เป็นสินค้าควบคุมเนื่องจากสงคราม และไม่มีวางขายอยู่ตามตลาดเลยขอรับ”

เย่ชางก้าวออกมาและรายงาน

“ข้ารู้แล้ว ขอบใจเจ้ามาก”

เล่ยเซียวพยักหน้า และบอกให้ทุกคนขยับเข้ามาใกล้ จากนั้นก็กล่าวว่า “ข้ามั่นใจว่าทุกคนน่าจะรับรู้ถึงสถานการณ์ในตอนนี้แล้วใช่ไหม? อีกฝ่ายรับรู้ได้ถึงตัวตนของพวกเราแล้ว ดังนั้นวันนี้ก็พอแค่นี้ก่อนละกัน ไว้พวกเราค่อยวางแผนกันต่อหลังจากกลับไปที่ดินแดนแล้ว”

“ขอรับ/เจ้าค่ะนายท่าน!” ผู้ติดตามทั้งสี่กล่าวโดยพร้อมเพรียงกัน

จากนั้นพวกเขาทั้งห้าที่สวมผ้าคลุมมายาก็ไม่ได้เดินเอ้อระเหยอยู่อีกและออกมาจากเมืองผ่านประตูเมืองที่อยู่ใกล้ที่สุดในทันที

เล่ยเซียวพบว่าพวกเขาสามารถเดินออกมาจากประตูเมืองได้อย่างราบรื่นมาก

และในตอนนี้มันก็เป็นเวลาเย็นแล้ว

บนท้องฟ้ามีสีส้มและแดงผสมกันเพื่อบ่งบอกว่ามันใกล้เวลาแล้วที่ดวงอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้า

ภายใต้ดวงอาทิตย์ทั้งสอง เงาของทุกสิ่งก็ทอดยาวออกไป และมีความงามบังเกิดขึ้น ณ จุดตัดระหว่างแสงและเงา

เมื่อรู้สึกถึงสายลมเย็นสบายยามเย็นที่พัดเข้ามา เล่ยเซียวก็มองกลับไปยังตัวเมืองที่ถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีแดงชาด

จากนั้นเขาและผู้ติดตามทั้งสี่ก็เริ่มเดินไปทางแม่น้ำ

หลังจากยืนยันได้แล้วว่าไม่มีใครตามพวกเขามา พวกเขาก็ใช้ความเร็วเต็มกำลังเพื่อมุ่งหน้ากลับไปยังดินแดนทันที

และมันก็ใช้เวลาไม่นานนักก่อนที่พวกเขาจะมาถึงดินแดน

“คาราวะนายท่าน!”

ครึ่งเอลฟ์หนุ่มบนหอสังเกตการณ์ทักทายเล่ยเซียวในทันที

เล่ยเซียวตรวจสอบดินแดนท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน

กำแพงไม้รอบดินแดนได้รับการเสริมความแข็งแกร่งอย่างสมบูรณ์แล้ว และที่ทางเข้าหลักอีกด้านหนึ่ง มันก็มีเสียงของกังซ่งและพรรคพวกกำลังขุดสนามเพลาะดังออกมา

เห็นได้ชัดว่าทุกสิ่งกำลังดำเนินไปตามแผนการของเล่ยเซียว

“หนานซิง หนานเยว่ พวกเจ้าไปแจ้งให้พวกครึ่งเอลฟ์ที่กำลังสร้างสนามฝึก รวมถึงพวกกังซ่งว่าให้กลับมาพักก่อน พวกเราจะเริ่มทานมื้อเย็นกันในไม่ช้า และจากนั้นก็จะประชุมกันถึงแผนการต่อไป”

เล่ยเซียวตบไหล่ของสองแฝดสาว จากนั้นก็พยักหน้าและสั่งการ “เวลากำลังจะหมดแล้ว เมื่ออีกฝ่ายรู้ตัวว่าพวกเราไม่อยู่ในเมืองแล้ว ข้าก็เกรงว่าพวกมันจะเชื่อมโยงมาถึงดินแดนในป่าของพวกเรา และสถานการณ์ก็น่าจะวุ่นวายขึ้นมา”

ดวงตาของเล่ยเซียวเปรียบเสมือนคบเพลิงในขณะที่เขาพูดออกมาอย่างช้าๆ “ไม่ว่าจะยังไง พวกเราก็ต้องกำจัดภัยคุกคามจากเมืองคงชิงออกไปให้ได้โดยเร็วที่สุด”

“เจ้าค่ะ!”

สองแฝดสาวตอบรับ จากนั้นร่างของพวกเธอก็หายไปในทันที

ในระหว่างที่ผู้ติดตามของเขากำลังประกอบอาหารนั้น เล่ยเซียวก็ใช้เวลานี้เพื่อสร้างบ้านให้กับเย่ชาง ซึ่งอีกฝ่ายก็รู้สึกซาบซึ้งมากจนค่าความจงรักภักดีเพิ่มขึ้นมาเป็น 81 หน่วย

จากนั้นเมื่อถึงเวลาที่พวกเขาทานมื้อเย็นเสร็จ มันก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว

หลังจากนั้นเหล่าผู้ติดตามก็แยกย้ายกันกลับไปทำงานต่อ

ส่วนเล่ยเซียว เขาก็ได้เรียกเหล่าผู้ติดตามระดับสูงรวมถึงหัวหน้ากลุ่มทั้งสี่เข้ามาที่ห้องประชุมภายในที่พักของลอร์ด และเริ่มหารือถึงแผนการขั้นต่อไปของพวกเขา