ตอนที่ 73 : สถานการณ์ภายในเมือง
ตอนที่ 73 : สถานการณ์ภายในเมือง
ตอนที่ 73 : สถานการณ์ภายในเมือง
เมื่อได้ยินคำถามของเล่ยเซียว มืออ้วนๆ ของคุนปู้ที่ถือถ้วยชาอยู่ก็ชะงักไปในทันที
มันต้องรู้ว่าภายในเมืองนี้ สำหรับชาวเมืองอย่างพวกเขา เจ้าเมืองก็คือผู้ถือครองอำนาจแบบเบ็ดเสร็จ
ในขณะที่รู้สึกตื่นตัวขึ้นมา คุนปู้ก็มองไปยังเล่ยเซียวที่มีสีหน้าไม่กังวลอะไรเลย ดังนั้นหัวใจที่เต้นแรงของเขาก็อดสงบลงเล็กน้อยไม่ได้ และมีแววชื่นชมที่ไม่อาจระงับได้ในดวงตาของเขาอีกครั้ง
‘ดูเหมือนว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าของข้าจะมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดาจริงๆ’
เมื่อคิดได้เช่นนี้ คุนปู้ก็ใจเย็นลง จากนั้นเขาก็กัดฟันและเล่าทุกสิ่งที่รู้ให้เล่ยเซียวฟัง
“ใช่แล้วขอรับ อย่างที่ท่านคิด ชื่อเสียงของเจ้าเมืองคงชิงนั้นไม่ดีเอาซะเลย เรียกได้ว่าเลวร้ายมากด้วย ซึ่งจุดเริ่มต้นก็เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ปีก่อน…”
เล่ยเซียวได้ทราบข้อมูลของเรื่องเหล่านี้ผ่านข้อมูลของคุนปู้
กลายเป็นว่าเมื่อไม่กี่ปีก่อน เมืองคงชิงเป็นแค่เมืองเล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จักเท่านั้นและยังไม่ได้มีขนาดใหญ่โตอย่างทุกวันนี้เลย
เหตุผลว่าทำไมมันถึงสามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้ก็เพราะว่าเจ้าเมืองคนปัจจุบันไม่เพียงแต่ปรับปรุงถนนที่เชื่อมต่อพื้นที่โดยรอบเท่านั้น แต่ยังใช้มาตรการส่งเสริมการลงทุนที่ให้สิทธิพิเศษมากเกินไปจนเรียกว่าตัวเมืองแทบจะไม่ได้รับอะไรเลย
ในช่วงเวลาสั้นๆ มันก็สามารถดึงดูดพ่อค้าแม่ค้าจำนวนมากจากพื้นที่โดยรอบให้มาเปิดร้านค้าและทำการค้าขายที่นี่ได้อย่างรวดเร็ว
จนกระทั่งเมืองได้ขยายตัวไปถึงระยะหนึ่ง เจ้าเมืองคนปัจจุบันก็กลับสู่นิสัยเดิมและเริ่มเอาเปรียบผู้คนอย่างรุนแรง
เนื่องจากเครือข่ายการค้าในบริเวณโดยรอบได้ก่อกำเนิดขึ้นแล้ว พ่อค้าจำนวนมากมายจึงได้ย้ายมาตั้งรกรากอยู่ที่นี่พร้อมกับครอบครัวของพวกเขา
ดังนั้นแม้ว่ารายได้จะลดน้อยลงกว่าเดิมมาก แต่มันก็ยังมีเสถียรภาพและความปลอดภัยอยู่
ดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะอยู่ที่เมืองคงชิงต่อไป
เมื่อได้ยินสิ่งที่คุนปู้กล่าว เล่ยเซียวก็อดเม้มปากไม่ได้และคิดกับตัวเอง ‘เจ้าเมืองผู้นี้ช่างไม่ธรรมดาซะจริงๆ’
ส่วนคุนปู้ก็กลืนน้ำลายและพูดต่อ “พูดตามตรงนะครับ การกระทำดังกล่าวทำให้เกิดความขุ่นเคืองอย่างมากในหมู่พวกเราเหล่าพ่อค้า ก่อนหน้าข้า ประธานหอการค้าประจำเมืองคนก่อนๆ ก็ได้เข้าหารือกับเจ้าเมืองหลายต่อหลายครั้งแล้วเพราะเรื่องนี้”
“สุดท้าย ไม่เพียงแต่เรื่องนี้จะถูกทิ้งไว้โดยไม่ได้รับการแก้ไขเท่านั้น แต่ประธานหอการค้าประจำเมืองคนก่อนๆ และครอบครัวของพวกเขายังได้หายตัวไปอย่างลึกลับ และหายไปจากเมืองนี้ตลอดกาลด้วย”
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ ความกลัวที่ไม่อาจควบคุมได้ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคุนปู้ในขณะที่เขาพูดต่อ “ทุกครั้งก่อนที่พวกเขาจะหายไป มันจะมีคนเห็นว่ามีกลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องโลหิตอยู่แถวๆ นั้นด้วย”
“ดูเหมือนว่าเจ้าเมืองผู้นี้จะเป็นคนโหดเหี้ยมและป่าเถื่อนจริงๆ และเหตุผลว่าทำไมกลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องโลหิตถึงได้อาละวาดอยู่ในเมืองนี้ได้ก็ชัดเจนแล้ว”
หลังจากได้ฟังคำพูดของคุนปู้ เล่ยเซียวก็ครุ่นคิดและพยักหน้า
หลังจากผ่านไปสักพัก เล่ยเซียวก็ถามออกมาอีก “งั้นในตอนนี้พวกพ่อค้าภายในเมืองนี้ก็ล้วนแล้วแต่ไม่พอใจเจ้าเมืองผู้นี้น่ะสิ?”
“โอ้พระเจ้า นี่ไม่ใช่เรื่องที่ท่านจะพูดออกมาแบบสุ่มสี่สุ่มห้าเช่นนี้ได้นะครับ ถ้าท่านไม่ระวัง ท่านก็อาจจะเจอ…”
คุนปู้กลอกตาแล้วทำท่าเชือดคอของตัวเอง
จากนั้นเขาก็ขยับเข้ามาใกล้ๆ และกระซิบกับเล่ยเซียว “อันที่จริง มันก็ไม่ใช่แค่พวกพ่อค้าเท่านั้น แต่ชาวเมืองก็ยังบ่นกันระงมเกี่ยวกับเจ้าเมืองด้วยเหมือนกัน”
“ประการแรก มันก็เป็นเพราะสิ่งที่ข้าได้กล่าวไป รวมถึงพฤติกรรมการกดขี่ข่มเหงผู้อื่นของพวกทหารรับจ้างแมงป่องโลหิตด้วย”
“ประการที่สอง เมื่อเทียบกับเมืองอื่นๆ เจ้าเมืองผู้นี้ก็ชอบใช้ข้ออ้างเพื่อจุดประสงค์ในการเสริมความแข็งแกร่งของตัวเองและปกป้องเมืองเพื่อกดขี่ชาวเมือง”
คุนปู้ที่มีสีหน้าขมขื่นส่ายหัวและถอนหายใจออกมา “อันที่จริง ยกเว้นคนสนิทของเจ้าเมืองและองครักษ์ส่วนตัวจำนวนเล็กน้อย การปฏิบัติต่อทหารธรรมดาของที่นี่ก็ถือว่าแย่กว่าเมืองอื่นๆ ด้วยเหมือนกัน”
“เข้าใจแล้ว”
เล่ยเซียวครุ่นคิดอยู่สักพักและถามออกมาอีก “ยกเว้นกลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องโลหิต กลุ่มทหารรับจ้างอื่นๆ ต่างพากันไม่พอใจเจ้าเมืองผู้นี้เหมือนกันไหม?”
“จะว่ายังงั้นก็ได้ครับ กลุ่มทหารรับจ้างแมงป่องโลหิตเองก็โหดร้ายกับเพื่อนร่วมอาชีพของพวกมันเช่นกัน”
คุนปู้ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง “บางครั้งในระหว่างภารกิจ มันก็มีการต่อสู้เกิดขึ้นอยู่บ่อยๆ ส่งผลให้กลุ่มทหารรับจ้างอื่นๆ ต้องบาดเจ็บและล้มตายไปอยู่เนืองๆ นี่เป็นสิ่งที่พ่อค้าอย่างพวกเราที่ต้องออกไปทำภารกิจข้างนอกอยู่บ่อยๆ คุ้นเคยกันดี”
“แล้วความสัมพันธ์ระหว่างสมาคมการค้าซางลู่และเจ้าเมืองล่ะ?”
เล่ยเซียวเคาะโต๊ะด้วยนิ้วและถาม
“ข้าเองก็ไม่รู้รายละเอียดเหมือนกัน”
คุนปู้ส่ายหัวและพูดอย่างตรงไปตรงมา “สมาคมการค้าซางลู่มีคนหนุนหลังที่ทรงพลังและร่ำรวยมาก ดังนั้นพวกเขาจึงแทบไม่ได้ติดต่อกับพ่อค้าธรรมดาๆ อย่างพวกเราเลย แต่ข้าก็ได้ยินมาว่าเจ้าเมืองมักจะไปหาประธานร้านซางลู่อยู่บ่อยๆ เพื่อต้องการจะผูกมิตรกับอีกฝ่าย แต่สุดท้ายเขาก็ถูกปฏิเสธกลับมาทุกครั้งไป”
เล่ยเซียวครุ่นคิดถึงสถานการณ์ต่างๆ ภายในเมืองคงชิง
หลังจากนั้นเขาก็ส่ายหัวออกมาอย่างรวดเร็ว และสลัดความคิดของเขาทิ้งไป จากนั้นเขาก็พูดออกมาทันที “งั้นประธานของร้านซางลู่ก็น่าจะเป็นผู้หญิงใช่ไหม?”
“ขอรับ”
คุนปู้พยักหน้า จากนั้นก็วางหม้อน้ำร้อนที่เพิ่งต้มใหม่ลง และกล่าวว่า “ข้าเคยได้รับเกียรติได้เข้าพบกับประธานของร้านซางลู่ผู้นี้อยู่หลายครั้ง เธอเป็นคนที่พิเศษจริงๆ”
“เข้าใจแล้ว”
เล่ยเซียวพยักหน้าอย่างใช้ความคิด จากนั้นเขาก็ยืนขึ้นและพูดออกมาด้วยรอยยิ้มบางๆ “งั้นวันนี้ก็พอแค่นี้ก่อนละกัน ขอบคุณเจ้ามากสำหรับข้อมูล”
“สบายมากครับ”
คุนปู้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและประจบทันที “ท่านได้ที่พักรึยัง? ข้าพอจะรู้จักที่พักดีๆ ที่มีบริการเสริมด้วยนะขอรับ…”
“ไม่จำเป็น”
เล่ยเซียวโบกมือราวกับว่าเขานึกบางสิ่งขึ้นมาได้ จากนั้นเขาก็กล่าวเสริมทันที “ว่าแต่เจ้ายังมียาเวทมนตร์แบบครั้งก่อนอีกไหม?”
“ขออภัยด้วยครับ ข้ามีแค่เม็ดเดียวจริงๆ และข้าก็ซื้อมันกลับมาจากเมืองเย่เหอที่อยู่อีกฟากของป่า”
คุนปู้ส่ายหัวอย่างหมดหนทางและตอบ “ข้ามั่นใจว่าท่านก็คงจะรู้ว่ายาเวทมนตร์ที่ล้ำค่าแบบนั้นแทบไม่มีโอกาสได้ปรากฏขึ้นในเมืองอันห่างไกลอย่างเมืองคงชิงเลย”
“ไม่เป็นไร แต่ช่วยจับตาดูข้อมูลเกี่ยวกับยาแบบนี้ให้ข้าหน่อยนะ ข้าเชื่อว่าพวกเราคงจะได้พบกันอีกในไม่ช้า”
เล่ยเซียวตบไหล่ของคุนปู้ จากนั้นก็สวมผ้าคลุมมายา และเดินออกมาจากห้องภายในร้านพร้อมกับหู่จาง
จากนั้นเขาก็เดินออกมาที่ถนนที่เต็มไปด้วยฝูงชนโดยมีคุนปู้และผู้ช่วยเดินออกมาส่ง
และเมื่อทั้งสองเดินมาถึงจุดที่มีผู้คนเบาบางแล้ว หู่จางที่เงียบมาโดยตลอดก็อดถามไม่ได้ “นายท่าน ธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ ที่ท่านกล่าวถึง… หรือว่าจะเป็นการยึดเมืองคงชิงขอรับ?”