ตอนที่ 64 : มาถึงเมืองคงชิง

ตอนที่ 64 : มาถึงเมืองคงชิง

ภายใต้การนำของเล่ยเซียว ม่านลึกลับของเมืองคงชิงก็เริ่มเปิดเผยออกมาต่อคนทั้งห้า

เมื่อมองดูแวบแรก ระบบการป้องกันของเมืองนี้ก็ค่อนข้างสมบูรณ์มาก กำแพงหินสูงเกือบสามเมตรล้อมรอบเมืองทั้งหมด ธงโบกสะบัดบนกำแพง และมีผู้คนเดินไปมาอยู่บนกำแพง

เห็นได้ชัดว่ามีทหารติดอาวุธครบมือจำนวนมากยืนเฝ้าและลาดตระเวนอยู่ และภายใต้แสงแดด เกราะเหล็กขัดเงาก็เปล่งประกายแวววาวออกมา

“น่าสนใจจริงๆ”

เล่ยเซียวหรี่ตาลงเล็กน้อยและเริ่มตรวจสอบรอบๆ

เขามองไปที่ประตูเมืองที่เปิดกว้าง ผู้คนกำลังเดินเข้าออก และทำกิจกรรมต่างๆ

บางครั้งมันยังมีพ่อค้าและกองคาราวานขี่รถม้าผ่านไปมาโดยมีกลุ่มทหารรับจ้างคอยคุ้มกันอยู่ด้วย

ทหารรับจ้างเหล่านี้ต่างก็แต่งกายแตกต่างกันออกไป

มันมีรูปแบบการแต่งกายที่แปลกประหลาดอยู่เต็มไปหมด อาทิเช่น คนที่ถือไม้เท้าเวทมนตร์และสวมชุดเกราะหนัก คนที่ถือหน้าไม้หนักและถือโล่ใหญ่ คนที่สะพายดาบใหญ่โดยสวมชุดเกราะเบา ฯลฯ

แต่เห็นได้ชัดว่าพวกมันเป็นเพียงไอเท็มระดับหนึ่งธรรมดาๆ เท่านั้น

“สงสัยจังว่าสไตล์ลิสที่ข้ามมิติมาจะสามารถสอนการแต่งตัวให้คนต่างโลกได้ไหม?”

เล่ยเซียวมองดูสิ่งเหล่านี้ด้วยความสนใจ

ในส่วนของความแข็งแกร่งของทหารรับจ้างนั้น ส่วนใหญ่ก็อยู่ในระดับหนึ่งเช่นกันและด้อยกว่าเล่ยเซียวที่อยู่ในระดับหนึ่งก้าวดาวมาก

มันมีบางครั้งเท่านั้นที่เขาจะเห็นทหารรับจ้างระดับสองที่แผ่ออร่าอันน่าทึ่งออกมา แต่เขาก็ยังไม่เห็นทหารรับจ้างระดับสามเลย

อย่างไรก็ตาม ผ่านการรับรู้ของหู่จางเมื่อครู่ เล่ยเซียวก็สามารถยืนยันได้แล้วว่ามันมีออร่าของตัวตนระดับสามอยู่จำนวนหนึ่งภายในเมือง ส่วนตัวตนที่มีระดับสูงกว่านั้น มันก็ยังไม่ได้รับการยืนยัน

แต่แน่นอนว่าจากข้อมูลของคุนปู้ อาณาจักรที่เมืองคงชิงตั้งอยู่นั้นก็มีตัวตนระดับห้าอยู่อย่างแน่นอน

นั่นหมายความว่าแม้จะมีหู่จางอยู่ข้างกาย แต่อาณาจักรแห่งนี้ก็ยังมีขุมกำลังที่ทัดเทียมกับเขาอยู่

ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน มันอาจจะเป็นเพราะพวกเขาอยู่ใกล้ประตูเมือง เขาจึงเห็นว่าทหารรับจ้างเหล่านี้ดูผ่อนคลายมาก พวกเขาพากันพูดคุยเรื่องต่างๆ อย่างสบายอารมณ์ อาทิเช่นเรื่องผู้หญิงและเรื่องสุรา และเสียงหัวเราะและเสียงกระทบกันของชุดเกราะก็ดังก้องไปทั่ว

“ถ้าคนพวกนี้ข้ามมิติไปยังโลก พวกเขาคงจะมีพรสวรรค์ด้านการพูดแน่ๆ”

เล่ยเซียวส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

อย่างน้อยในตอนนี้ คนเหล่านี้ก็ไม่ได้เป็นภัยคุกคามอะไรต่อเขา

ส่วนทหารที่รับหน้าที่ในการรักษาความปลอดภัยนั้น แม้ว่าไอเท็มของพวกเขาจะดูดีกว่าเล็กน้อย แต่ความแข็งแกร่งโดยรวมของพวกเขาก็ยังไม่อาจเทียบเท่าเหล่าทหารรับจ้างได้ และมันก็มีช่องว่างอยู่เล็กน้อยเมื่อเทียบกับกองทัพออร์คก่อนหน้านี้

“ทุกอย่างเหมือนที่คุนปู้เคยบอกเอาไว้เลย”

เล่ยเซียวถอนสายตากลับมาอย่างช้าๆ และเริ่มนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต

จากข้อมูลที่คุนปู้มอบให้กับเขา เมืองคงชิงนั้นเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญ ดังนั้นภาพเช่นนี้จึงเป็นเรื่องปกติ

เพราะเหตุนี้ แม้ว่าพวกเขาทั้งห้าจะดูแปลกหน้าแปลกตาไปบ้าง แต่มันก็ไม่ได้โดดเด่นอะไรเลยเมื่อเทียบกับเหล่าทหารรับจ้างและพ่อค้าที่อยู่รอบๆ

อย่างไรก็ตาม เล่ยเซียวก็ยังเก็บไอเท็มระดับสูงของเหล่าผู้ติดตามเอาไว้และให้พวกเขาใช้ไอเท็มระดับหนึ่งธรรมดาไปก่อน

ส่วนเย่ชางนั้น เล่ยเซียวก็ได้สอบถามอีกฝ่ายไปแล้ว และเขาก็ต้องประหลาดใจที่พบว่าคนผู้นี้ไม่ชอบใช้อาวุธและชอบการต่อสู้ด้วยมือเปล่ามากกว่า

“เพราะความใหญ่โตของป่าเงาปีศาจ เมืองนี้ที่อยู่ห่างจากชายแดนจึงดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบจากสงครามเลย”

หลังจากลังเลอยู่ชั่วขณะ เล่ยเซียวก็พยักหน้าให้หู่จางและเหล่าผู้ติดตาม จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปที่ประตูเมือง

ในตอนนี้มันก็มีเสียงวุ่นวายดังขึ้นที่ประตูเมืองด้านหน้า ตามมาด้วยเสียงด่าทอต่างๆ มากมาย

ดูเหมือนว่าจะมีการโต้เถียงกันระหว่างกลุ่มทหารรับจ้างสองกลุ่มเกี่ยวกับภารกิจ

หลังจากนั้นไม่นาน เสียงนั้นก็ดังขึ้นเรื่อยๆ และทั้งสองฝ่ายก็เปลี่ยนจากการโต้เถียงด้วยวาจาเป็นโต้เถียงด้วยกำลัง และเริ่มต่อสู้กันอย่างดุเดือด

ทันใดนั้น เสียงอาวุธปะทะกันก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงโอดโอย และภาพตรงหน้าก็วุ่นวายขึ้นมาในทันที

การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ได้ดึงดูดความสนใจของผู้คนเป็นจำนวนมากในทันใด รวมถึงทหารที่เฝ้าอยู่ที่ประตูเมืองด้วย ซึ่งพวกเขาก็ไม่ได้สนใจจะเข้ามาแทรกแซงเลย

แม้ว่าหนึ่งในหน้าที่ของพวกเขาจะเป็นการรักษาความสงบเรียบร้อย แต่มันก็เกี่ยวข้องกับคนธรรมดาเท่านั้น ซึ่งสถานการณ์ในตอนนี้ก็อยู่เหนือกว่าอำนาจของพวกเขา

เพราะกองกำลังทหารรับจ้างนั้นมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับจวนเจ้าเมือง แม้แต่เจ้าเมืองยังต้องปิดตาข้างหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้และต้องการเพียงแค่ใช้ชีวิตไปวันๆ เท่านั้น ดังนั้นมันจึงไม่จำเป็นต้องพูดถึงเหล่าทหารทั่วไปอย่างพวกเขาเลย

“นายท่าน มันมีการต่อสู้เล็กๆ อยู่ด้านหนึ่ง ฝ่ายหนึ่งมีนักรบระดับสองจำนวนสองคนและนักรบระดับหนึ่งอีกสามคน ส่วนอีกฝ่ายนั้นมีนักรบระดับสองจำนวนหนึ่งคนและนักรบระดับหนึ่งจำนวนสี่คน พวกเราจะเอายังไงดีเจ้าคะ?”

หนานซิงตรวจสอบสถานการณ์และรายงานให้เล่ยเซียวทราบ

“มันไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเรา เข้าไปในเมืองกันเถอะ”

เล่ยเซียวโบกมือเพื่อบอกให้หนานซิงไม่ต้องไปสนใจและตอบกลับโดยไม่ลังเล

หลังจากเล่ยเซียวพูดจบ พวกเขาทั้งห้าก็เดินเข้าไปยังประตูเมือง

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เล่ยเซียวและเหล่าผู้ติดตามของเขากำลังจะเดินผ่านไทมุงไปนั้น พวกเขาก็พบว่าประตูเมืองถูกขวางเอาไว้

“นายท่านอยากให้ข้าเคลียร์เส้นทางให้ไหมขอรับ?”

หู่จางขมวดคิ้วและมัดกล้ามของเขาก็สั่นไหวเล็กน้อย

“ไม่ต้องรีบ ข้าเองก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าความวุ่นวายมาจากอะไร”

เล่ยเซียวหรี่ตาลงและตรวจสอบทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว “ก่อนที่พวกเราจะเข้าใจข้อมูลทั้งหมดของที่นี่ การเปิดเผยความแข็งแกร่งออกไปตั้งแต่เนิ่นๆ ก็มีแต่จะทำให้ศัตรูตื่นตัวเท่านั้น”

ในทันทีที่เล่ยเซียวพูดจบ เรื่องประหลาดก็บังเกิดขึ้น

ทันใดนั้นมันก็ปรากฏช่องว่างขึ้นระหว่างฝูงชน และร่างๆ หนึ่งก็ถูกผลักล้มมาทางเล่ยเซียว

เมื่อเห็นว่าร่างๆ นั้นกำลังจะชนเข้ากับเล่ยเซียว หนานเยว่ที่คอยปกป้องเล่ยเซียวอยู่ก็เหวี่ยงเท้าออกไปโดยสัญชาตญาณ ทำให้อีกฝ่ายถูกเตะกลับไปทางเดิมราวกับลูกบอล!

กลางอากาศ ชายผู้โชคร้ายที่สวมชุดเกราะหนังสีเทาเข้มหมดสติไปในระหว่างที่กำลังกระเด็นอยู่ และเขาก็ไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น

จนกระทั่งเขาล้มฟุบลงไปท่ามกลางพื้นที่เปิดโล่งที่กลุ่มทหารรับจ้างทั้งสองฝ่ายกำลังต่อสู้กันอยู่

ไม่เพียงแต่ไทมุงเท่านั้น แม้แต่ทั้งสองฝ่ายที่กำลังปะทะกันอยู่ตรงกลางก็หยุดการต่อสู้ลงโดยพร้อมเพรียงกันและหันมาทางเล่ยเซียวด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

มุมปากของเล่ยเซียวที่กลายเป็นจุดสนใจกระตุกขึ้นมาทันที

ดูเหมือนว่าเรื่องราวจะวุ่นวายขึ้นมาซะแล้วสิ