ตอนที่ 35 : เมื่อจิ้งจอกจากไปแล้ว เสือก็โผล่มาเลย

ตอนที่ 35 : เมื่อจิ้งจอกจากไปแล้ว เสือก็โผล่มาเลย

ดาบอันคมกริบได้ฉีกผ้าผ้าคลุมและกระดูก ทำให้ออร์คชาร์แมนที่ถูกฟันขาดครึ่งล้มลงกับพื้นในทันที

ใบหน้าที่หยาบกร้านและน่าเกลียดของมันเต็มไปด้วยความสงสัยและความสับสน และม่านตาที่ขุ่นมัวของมันก็ค่อยๆ ขยายขึ้น มันยังมีร่องรอยของความโหดเหี้ยมและความโกรธอยู่เลย

จนกระทั่งถึงช่วงเวลาสุดท้าย มันก็ยังไม่รู้ว่ามันที่สามารถควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดได้และมั่นใจว่าชัยชนะอยู่ในกำมือแล้วจะกลายเป็นคนที่ต้องตายได้ยังไงกัน?

ร่างของมันล้มลงกับพื้น แต่การต่อสู้ก็ยังไม่จบลง

ชายร่างกำยำที่ได้สังหารออร์คชาร์แมนและเหล่าองครักษ์ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวได้ทะยานขึ้นไปในอากาศและกระโจนเข้าใส่เหล่านักธนูออร์คที่อึ้งไปแล้วด้วยดาบในมือทั้งสองข้าง

สะบั้นปฐพี!

ทุกที่ที่ใบดาบกว้างแต่คมกริบสัมผัส พื้นดินก็แตกออกจากกันและเศษหินก็กระเด็นไปทั่ว

พลังงานดาบอันทรงพลังเจาะทะลุไปทั่วทั้งอาคารทันที ก่อให้เกิดหลุมขนาดใหญ่ที่ขยายออกไปมากกว่าสิบเมตร และทำให้ฝุ่นฟุ้งขึ้นมา

จากนั้นมันก็ปรากฏภาพของเหล่านักธนูออร์คได้นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นที่นองไปด้วยเลือด

นี่ยังไม่จบ…

ร่างเงาอีกสองร่างได้ปรากฏขึ้นในบริเวณของกลุ่มนักธนูออร์คอีกกลุ่ม

มีดสั้นพุ่งไปมาเหมือนสายฟ้า และเคลื่อนไหวไปมาอย่างว่องไวระหว่างร่างกำยำ

เหล่าทหารออร์คที่เหลือล้มลงพร้อมกรีดร้องและเอามือปิดคอของพวกมันก่อนที่พวกมันจะมองเห็นใบหน้าของคู่ต่อสู้ได้อย่างชัดเจน

ศพล้มลงกับพื้นทีละร่าง ก่อให้เกิดคลื่นโลหิตและการฆ่าฟันอันรุนแรง เหมือนกับดอกบัวแดงที่กำลังเบ่งบาน เหี่ยวเฉา และกลับคืนสู่พื้นดิน

ในขณะที่เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในพริบตา เมื่อถึงเวลาที่ร่างทั้งสามทรงตัวได้ ออร์คนับร้อยก็กลายเป็นศพเย็นๆ ไปแล้ว

ทั้งสามคนนี้คือหู่จาง หนานซิง และหนานเยว่นั่นเอง

เหล่าออร์คที่เคยดูน่าเกรงขามเมื่อครู่ได้ถูกกวาดล้างไปจนหมดในพริบตา

ครึ่งเอลฟ์กว่า 20 ตนที่อยู่ในห้องต่างก็ยืนอึ้งอยู่กับที่พร้อมกับปากที่อ้าออกมาเล็กน้อย

ภาพอันน่าเหลือเชื่อและน่าตื่นเต้นนี้เหนือจินตนาการของทุกคนมาก

แม้ว่าคู่ต่อสู้จะถูกสังหารไปจนหมดแล้ว แต่เหล่าครึ่งเอลฟ์ก็ยังไม่หยุดสั่น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งชายร่างกำยังที่สามารถสังหารยอดฝีมือระดับสามและองครักษ์ระดับสองนับสิบได้พร้อมกันด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว… เขามีความแข็งแกร่งมากขนาดไหนกัน?

ยอดฝีมือผู้ไร้เทียมทาน!

“ยอดฝีมือระดับสี่งั้นเหรอ?”

เมื่อมองไปยังชายร่างกำยำที่แผ่ออร่าอันน่าสะพรึงกลัวออกมา ครึ่งเอลฟ์สาวก็วางคันธนูและลูกศรในมือลงโดยไม่รู้ตัว

สุดยอดฝีมือเช่นนี้สามารถทำให้เธอหมดกำลังใจที่จะต่อสู้ได้โดยสิ้นเชิง

“...ระดับห้า” ไม้เท้าของครึ่งเอลฟ์ชราเริ่มสั่นอย่างไม่อาจควบคุมได้

เมื่อหลายร้อยปีก่อน เผ่าพันธุ์ของพวกเขาก็เคยมียอดฝีมือระดับห้าที่มีพลังเวทมนตร์อันไร้ขีดจำกัดและสามารถเปิดเขตแดนเวทมนตร์นี้ได้

ถ้าบรรพบุรุษผู้นั้นยังไม่ตาย เผ่าครึ่งเอลฟ์จะตกอยู่ในสภาพน่าสังเวชเช่นนี้ได้ยังไงกัน?

“ยอดฝีมือระดับห้าหนึ่งคนและยอดฝีมือระดับสามอีกสองคน ช่างเป็นกลุ่มคนที่แข็งแกร่งจริงๆ”

เมื่อรู้สึกถึงลมหายใจที่รุนแรงที่พัดเข้ามาหาตน ครึ่งเอลฟ์ชราก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้

ถ้ามันไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือของทั้งสามคนนี้ พวกเขาก็คงจะต้องตายอยู่ที่นี่แล้ว

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ครึ่งเอลฟ์ชราก็รีบก้าวออกมาและกล่าวว่า “ขอบคุณท่านมาก…”

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เขาเริ่มพูดออกมานั้น ร่างทั้งสามก็กลายเป็นภาพติดตาในทันใดและพุ่งเข้าหาเหล่าครึ่งเอลฟ์

ก่อนที่พวกครึ่งเอลฟ์จะทันตั้งสติได้ อาวุธและซองธนูของพวกเขาก็ถูกปลดออกจนหมดแล้ว

จากนั้นเสียงฝีเท้าที่มั่นคงก็ดังขึ้น และชายหนุ่มที่มีดาบห้อยอยู่ที่เอวก็เดินออกมาจากประตู

ดวงตาสีเข้มของชายหนุ่มผู้นี้หรี่ลงเล็กน้อยพร้อมด้วยสีหน้าอันสงบนิ่งบนใบหน้า ราวกับว่าศพเปื้อนเลือดที่อยู่ตรงหน้าของเขาไม่มีตัวตนอยู่เลย

ด้านหลังของเขาคือหญิงสาวไว้ผมหางม้าที่สวมกระโปรงจีบและถือคัมภีร์เวทมนตร์เอาไว้ เมื่อพิจารณาจากออร่าของเธอแล้ว เธอก็คงจะเป็นยอดฝีมือระดับสามเหมือนกัน

คนที่เดินเข้ามาคือเล่ยเซียวและเฉาเหยียนนั่นเอง

หลังจากเข้ามาในห้องด้วยความใจเย็นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้แล้ว เล่ยเซียวก็หรี่ตาลงและมองขึ้นไปด้านบนโดยพยายามไม่มองมาที่พื้นและพยายามไม่มองศพที่อยู่เบื้องล่าง

ถ้าเขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้และอ้วกเอามื้อเช้าออกมา มันก็คงจะน่าอับอายมากแน่ๆ

สำหรับทหารออร์คทั่วไปที่อยู่ด้านนอก พวกมันก็ได้ถูกจัดการไปจนหมดแล้วผ่านกลยุทธ์การล่อออกไปสังหาร

แม้ว่าพลังรบของพวกออร์คจะไม่ได้ต่ำต้อย แต่พวกมันก็หมดแรงแล้วหลังจากต่อสู้กับพวกครึ่งเอลฟ์มาตลอดทั้งคืน

เมื่อรวมกับช่องว่างด้านความแข็งแกร่ง เล่ยเซียวจึงไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรมาก

ในเวลานี้ กองทัพออร์คที่เคยเป็นภัยคุกคามใหญ่ต่อดินแดนของเขาก็ได้ถูกจัดการไปจนหมดแล้ว

เดิมทีเล่ยเซียววางแผนว่าจะจัดการกับพวกครึ่งเอลฟ์ไปด้วย

แม้ว่าพวกครึ่งเอลฟ์จะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในการต่อสู้นี้ แต่เมื่อพิจารณาจากการหายตัวไปหลายๆ ครั้งของกองทัพเผ่ามนุษย์ อีกฝ่ายก็ย่อมมีอันตรายไม่น้อยเลย

ในฐานะลอร์ด เขาจะไม่มีทางยอมให้กองกำลังที่ไม่อาจควบคุมได้มาอยู่ใกล้ๆ กับดินแดนของเขาอย่างแน่นอน

ถ้าเขาและผู้ติดตามหลักของเขาไม่ได้อยู่ที่ดินแดน และคนพวกนี้ลอบบุกเข้ามา ไม่ใช่ว่าผู้ติดตามทั่วไปของเขาที่อยู่ภายในดินแดนจะถูกคุกคามได้เหรอ?

แม้แต่ตัวเขาที่ถูกผูกติดกับที่พักของลอร์ดก็อาจจะถูกกำจัดไปด้วยใช่ไหม?

อย่างไรก็ตาม สมบัติศักดิ์สิทธิ์ที่อีกฝ่ายพูดถึงเมื่อครู่ก็ดึงดูดความสนใจของเล่ยเซียวเข้า

แม้ว่าพวกออร์คจะมีความได้เปรียบแบบเบ็ดเสร็จ แต่พวกมันก็ยังคงกดดันและถามถึงที่อยู่ของสิ่งนั้น ซึ่งมันก็แสดงให้เห็นว่าของสิ่งนั้นคงถูกซ่อนเอาไว้เป็นอย่างดี

ดังนั้นเล่ยเซียวจึงวางแผนที่จะแสดงอำนาจของตัวเองออกมาก่อนและค่อยดูว่าเขาจะหาโอกาสได้รับสิ่งที่เรียกว่าสมบัติศักดิ์สิทธิ์ได้ยังไง

เมื่อเห็นเล่ยเซียวปรากฏตัวขึ้น หู่จางและสองฝาแฝดก็แตะหน้าอกของตัวเองเพื่อแสดงความเคารพทันที และจากนั้นก็เดินไปยืนอยู่ตรงหน้าของเล่ยเซียวเพื่อคอยปกป้องเขา

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะขอบคุณข้าเร็วเกินไปหน่อยนะ”

เมื่อขยับเข้ามาใกล้ เล่ยเซียวก็เลิกคิ้วขึ้นและพูดกับครึ่งเอลฟ์ชราก่อน

“จ-เจ้าหมายความว่ายังไงกัน?!”

เมื่อมองไปยังชายหนุ่มตรงหน้าที่เหมือนกับกำลังดูแคลนผู้อื่นด้วยคางที่เชิดขึ้นเล็กน้อย ครึ่งเอลฟ์สาวก็ขมวดคิ้วและพูดออกมาด้วยความขุ่นเคืองอีกครั้ง

เห็นได้ชัดว่าโมเมนตัมของเธอนั้นอ่อนแอลงกว่าเดิมมาก เพราะกลุ่มของเล่ยเซียวที่มียอดฝีมือระดับห้าเป็นแกนหลักนั้นเหนือกว่าจินตนาการของเธอไปโดยสิ้นเชิง

“ไป่จื่อ อย่าหยาบคาย!” ครึ่งเอลฟ์ชราที่อยู่ข้างๆ ตื่นตระหนกขึ้นมาและพยายามจะหยุดเธอเอาไว้

ครึ่งเอลฟ์ชราเข้าใจชัดเจนถึงเรื่องที่ควรจะเคารพคนที่แข็งแกร่ง และชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้านี้ก็ย่อมต้องเป็นเจ้านายของคนกลุ่มนี้แน่ๆ!

นอกจากนี้มันยังเห็นได้ชัดจากวิธีการที่อีกฝ่ายใช้จัดการกับพวกออร์คเมื่อครู่ว่าชายหนุ่มที่ดูสงบนิ่งตรงหน้าย่อมไม่ใช่คนที่ควรหาเรื่องด้วย!

ในเวลานั้นเอง สุภาษิตของเอลฟ์ก็ผุดขึ้นมาในใจของครึ่งเอลฟ์ชรา…

เมื่อจิ้งจอกจากไปแล้ว เสือก็โผล่มาเลย