บทที่ 21 - ระเบิดความปัง!

บทที่ 21 - ระเบิดความปัง!

เช้าวันที่ 15

"เถ้าแก่ครับ มี 'อู่เจียโพ 1999' ไหมครับ?"

เมืองซินหยาง ร้านขายสื่อบันทึกเสียงและวิดีโอไหวซู่เหรินเจีย เด็กหนุ่มที่ริมฝีปากเริ่มมีหนวดเคราอ่อนๆ ขึ้นเป็นตอ สะพายกระเป๋านักเรียนเดินเข้ามาถามในร้าน

"เธอหมายถึงงิ้วปักกิ่งเรื่อง 'อู่เจียโพ' ใช่ไหม มีสิ เดี๋ยวฉันหยิบให้ ไม่นึกเลยว่าเด็กมัธยมปลายสมัยนี้จะเริ่มหันมาชอบฟังงิ้วปักกิ่งกันแล้ว" เถ้าแก่ร่างท้วมพูดพลางยิ้มร่า หันหลังเดินไปยังชั้นวางเทปที่เรียงรายอยู่ด้านหลัง

บนชั้นวางเต็มไปด้วยตลับเทปมากมาย โดยโซนเพลงร็อคที่ดูดุดันเป็นโซนที่ดึงดูดสายตาที่สุด ทั้งผลงานของชุยเจี้ยน สวีเว่ย และจางฉู่ หลังจากปี 1996 วงการเพลงร็อคจีนเข้าสู่ยุคเงียบสงบ จนกระทั่งปี 1999 ถึงเริ่มมีจุดเปลี่ยน เพลงร็อคในยุคนี้ได้รับความนิยมจากเหล่านักเรียนเป็นอย่างมาก แทบจะเรียกได้ว่าในเครื่องเล่นเทปของเด็กผู้ชายทุกคนต้องมีเทปเพลงร็อคติดไว้อย่างน้อยหนึ่งตลับ

ในทางกลับกัน เพลงป๊อปก็กำลังเบ่งบานไปทั่วทุกที่ พี่เสี่ยวฉี หรือริชชี่ เริ่น ยังคงเป็นผู้นำในวงการเพลง ปี 1998 เขาปล่อยอัลบั้ม "Love Like Pacific Ocean" ซึ่งมีเพลงสร้างชื่ออย่าง "Look Over Here, Girl" และ "Heart Too Soft" สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่ววงการเพลงจีน

ในปี 1998 พี่เสี่ยวฉียังได้รับบทเอี้ยก้วย ในละครย้อนยุคเรื่อง "มังกรหยก ภาค 2" เห็นได้ชัดว่าเขาโด่งดังขนาดไหน ถึงขั้นสามารถชี้นำรสนิยมของผู้กำกับและนายทุนได้! แต่ผลลัพธ์ก็ชัดเจน พี่เสี่ยวฉีถูกแฟนๆ รุมด่าว่าทำลายสายตา จนเกือบจะเสียชื่อเสียงที่สั่งสมมาหลายปี

นอกจากนี้ยังมีผลงานของเฉินฮุ่ยหลิน เผิงเจียฮุ่ย น่าอิง และหวังเฟย ล้วนเป็นเป้าหมายสำคัญของนักเรียนมัธยมในยุคนั้น!

"โธ่ ไม่ใช่งิ้วปักกิ่งเรื่อง 'อู่เจียโพ' ครับ 'อู่เจียโพ 1999' มันเป็นเพลงครับ!" เด็กหนุ่มรีบพูดขึ้น

เถ้าแก่ทำหน้างง "แปลกจริง 'อู่เจียโพ' มันก็เป็นบทองิ้วไม่ใช่เหรอ กลายเป็นเพลงตั้งแต่เมื่อไหร่ ดาราคนไหนร้องล่ะ?"

ตอนนี้รูปแบบการเผยแพร่เพลงหลักๆ ยังคงเป็นเทปและซีดี ซีดีราคาค่อนข้างแพง เทปจึงกลายเป็นวิธีฟังเพลงที่วัยรุ่นส่วนใหญ่ชื่นชอบที่สุด เพียงมีเครื่องเล่นเทปพกพาและหูฟัง ก็สามารถดื่มด่ำอยู่ในโลกใบเล็กของตัวเองได้แล้ว เถ้าแก่จึงเข้าใจผิดคิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะมาซื้อเทปเพลงทั่วไป

"ความ... ความฝันของสาวเก้าร้อยล้านคนครับ..." เด็กหนุ่มมัธยมปลายอ้าปากค้าง พูดจบก็แทบอยากจะมุดดินหนี น่าอายชะมัด!

"หา? ความฝันของสาวเก้าร้อยล้านคน! ฉันยังเป็นยายแก่อายุพันล้านปีนั่งรถไถอยู่เลย!" เถ้าแก่หัวเราะลั่น "ไม่มีๆ เธอไปถามร้านอื่นเถอะ 'อู่เจียโพ' มีแต่งิ้ว ไม่มีเพลง" เถ้าแก่โบกมือ คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้มากวนประสาท

"ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมไปถามที่อื่นดู..." พูดไม่ทันจบ เด็กหนุ่มก็นึกขึ้นได้กะทันหัน "ผมจำได้แล้ว มันรวมอยู่กับลำนำพื้นบ้านที่ชื่อว่า 'ศึกสามีผู้น่าสงสารกับภรรยาจอมเจ้าเล่ห์' ครับ เถ้าแก่ ที่ร้านมีแผ่นดิสก์ลำนำพื้นบ้านเรื่องนี้ไหมครับ?"

เถ้าแก่เหลือบไปมองเคาน์เตอร์สินค้าใหม่ หยิบปกแผ่นดิสก์ที่มีลวดลายฉูดฉาดขึ้นมา "ใช่อันนี้หรือเปล่า?"

เด็กหนุ่มรับแผ่นดิสก์มา บนหน้าปกเขียนชื่อลำนำพื้นบ้านเอาไว้ พร้อมภาพผู้ชายกับผู้หญิงกำลังตบตีกัน จัดจำหน่ายโดยสำนักพิมพ์วัฒนธรรมมณฑลซินอัน "ในนี้มีเพลง 'อู่เจียโพ 1999' ไหมครับ?"

"อันนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ของเพิ่งมาส่งเมื่อคืน พนักงานยังถามฉันเลยว่าจะเอาชุดพรีเมียมไหม ในนั้นจะมีเทปแถมมาด้วยตลับหนึ่ง แต่ราคาแพงกว่าสามหยวน ฉันเลยเอาชุดธรรมดานี้มาลองขายดูก่อน"

ได้ยินดังนั้น เด็กหนุ่มก็ตาเป็นประกาย รีบวิ่งออกไปข้างนอกทันที "ไม่เอาแล้วครับ ผมจะไปซื้อร้านอื่น!"

...

นอกจากการโปรโมททางวิทยุแล้ว ฉีเยว่เฟยยังใช้ทรัพยากรของตัวเองกระจายการโปรโมทออกไปรอบเมืองซินหยางอย่างหนาแน่น ทั้งทางหนังสือพิมพ์ นิตยสาร วิทยุ และโทรทัศน์ ทุ่มทุนไม่อั้น แต่กลับใช้เงินไปไม่เท่าไหร่ เนื่องจากพื้นที่โปรโมทเน้นเฉพาะเขตที่ใช้ภาษาถิ่นหวั่นเป่ยเท่านั้น

"ฉันจะบอกให้นะ ฉันเจอนักร้องคนหนึ่งโคตรเจ๋งเลย เขาเอางิ้วปักกิ่งมาร้องเป็นเพลง เพราะมากๆ!" เด็กนักเรียนมัธยมต้นคนหนึ่งถือเทปและแผ่นดิสก์ลำนำพื้นบ้านมาอวดเพื่อนๆ

"เป็นนักร้องที่เพิ่งดังจากฮ่องกงไต้หวันเหรอ ชื่ออะไรอะ? หล่อเท่าพี่เสี่ยวฉีไหม?" เด็กผู้หญิงถือสมุดการบ้านถามขึ้น

"ไม่น่าจะใช่ฮ่องกงไต้หวันนะ เมื่อวานฉันฟังรายการ 'เสียงแห่งดนตรี' แล้วเจอเข้าพอดี ชื่ออะไรพวกเธอไม่ต้องสนใจหรอก เอาเป็นว่าเป็นเพลงดี ไม่เชื่อพวกเธอลองฟังดู"

เด็กหนุ่มใส่เทปเข้าเครื่องเล่น จากนั้นเสียงดีดพิณผีผาก็ดังขึ้น

"อา~ ภรรยาของข้า หวังเป่าชวน... น่าเวทนาที่เจ้าต้องเฝ้าอยู่ในถ้ำที่แสนอ้างว้าง... น่าเวทนาที่เจ้าต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว... เฝ้ารอข้าเซวียผิงกั้ว... เนิ่นนานถึงสิบแปดปีเต็ม..."

ฟังเสียงที่ดังออกมา เพื่อนๆ ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เป็นครั้งแรกที่ค้นพบว่าเพลงสามารถร้องแบบนี้ได้ จากที่เคยต่อต้านงิ้วของปู่ย่า พวกเขาเพิ่งค้นพบว่าที่แท้งิ้วก็มีเสน่ห์อีกแบบหนึ่งเหมือนกัน...

"เสี่ยวเกิ่ง แผ่นดิสก์ในมือนายก็เป็นเพลงของคนนี้ด้วยเหรอ?" เด็กผู้หญิงถาม

"อันนี้เหรอ? ฉันยังไม่ได้ดูเลย แต่เมื่อวานคนในวิทยุบอกว่าในนี้มีสไตล์เพลงหลากหลาย เรามาลองดูกันเถอะ"

หลังจากใส่แผ่นดิสก์เข้าเครื่อง VCD เด็กๆ ก็ล้อมวงหน้าทีวี พอจบไตเติล หวังหงที่รับบทเป็นภรรยาจอมเจ้าเล่ห์ก็เปิดฉากด่ากราด "แต่งงานกับคนพิการฉันโมโหจริงๆ ด่าพ่อฉันไอ้แก่กะโหลก พ่อเล่นพนันจนเสียลูกสาว... ให้ฉันแต่งงานกับผัวที่แก่กว่าตั้งหนึ่งรอบ!"

ทุกคนถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ไหนบอกว่าสไตล์เพลงหลากหลายไง? สไตล์นี้มันแหวกแนวเกินไปหน่อยมั้ง!

"ข้างหลังน่าจะมีอย่างอื่นอีก เรากดข้ามกันเถอะ!" ผลปรากฏว่ากรอข้ามไปจนจบ ก็ยังคงเป็นเรื่องราวชาวบ้านทะเลาะกันทั้งเรื่อง ไม่มีความน่าตื่นตาตื่นใจแบบเพลงที่ได้ยินเลยสักนิด!

"ปัง!" เสียงกระแทกไม้เท้าทำเอาเด็กๆ สะดุ้ง คุณย่าขมวดคิ้วพูดว่า "กอกลับไปทำไม เปิดกลับไปตอนที่หนึ่งเดี๋ยวนี้ แล้วพวกเอ็งก็รีบทำการบ้านซะ!"

...

เพราะกระแสของ "อู่เจียโพ 1999" ทำให้ชุดพรีเมียม 3 หมื่นชุดในเมืองซินหยางถูกกวาดซื้อไปจนเกลี้ยง ลำนำพื้นบ้านชุดธรรมดาก็ขายดีไม่แพ้กัน วันแรกที่วางแผง ซีดี 2 หมื่นแผ่นถูกแย่งซื้อจนหมด ช่องทางจำหน่ายต่างๆ เริ่มขาดตลาด

"ฮัลโหล ใช่ซินอันชุ่ยชั่นไหม? ลำนำพื้นบ้านยังมีอีกไหม ทางนี้ขอเพิ่มอีก 300 แผ่น!"

"นี่ร้านจื้อเซี่ยงซู่วิดีโอ ขอสั่ง 'ศึกสามีผู้น่าสงสารกับภรรยาจอมเจ้าเล่ห์' ชุดพรีเมียม เพิ่มอีก 280 แผ่น!"

"ลำนำพื้นบ้านชุดพรีเมียมกับชุดธรรมดาขอเพิ่มอย่างละห้าร้อยแผ่น ส่งมาที่ร้านหนังสือซินหัวอำเภอซินอันเลย!"

ลำนำพื้นบ้านฮิตระเบิดแล้ว!

(จบแล้ว)