บทที่ 8 แหกหอผู้ป่วยคุมขัง

บทที่ 8 แหกหอผู้ป่วยคุมขัง

สิบนาทีต่อมา รถตำรวจแล่นมาจอดที่ชั้นล่างของตึกผู้ป่วยในโรงพยาบาลเขต 5

เหลยเจิ้นไม่รอลิฟต์ เขาพาหลิวเว่ยพุ่งตรงไปที่บันไดหนีไฟ กระโดดข้ามขั้นบันไดทีละสามขั้น วิ่งตะบึงขึ้นไปยังชั้นบนสุด

หอผู้ป่วยคุมขังตั้งอยู่ที่ชั้นสิบสอง

เมื่อทั้งสองคนผลักประตูหนีไฟและก้าวเข้ามาในโถงทางเดินของเขตควบคุมด้วยอาการหอบเหนื่อย ฝีเท้าของเหลยเจิ้นก็ชะงักกึก

มันเงียบเกินไป

แม้ว่าที่นี่จะเป็นเขตควบคุมแยกต่างหาก ซึ่งปกติก็ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านอยู่แล้ว แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจที่รับผิดชอบการเฝ้ายามควรจะต้องประจำการอยู่ที่โถงทางเดินสิ

แต่ในเวลานี้ เก้าอี้หน้าห้องผู้ป่วยที่ปลายสุดทางเดินกลับว่างเปล่า

"เสี่ยวจางล่ะ?" หลิวเว่ยสีหน้าเปลี่ยนไป และเข้าสู่สถานวะระวังภัยขั้นสูงทันที

เหลยเจิ้นไม่พูดอะไร เขายกมือซ้ายขึ้นส่งสัญญาณให้หลิวเว่ยรักษาระยะห่างและเตรียมพร้อม

เขาผ่อนลมหายใจให้ช้าลง แนบตัวชิดกำแพง แล้วเคลื่อนตัวไปที่ประตูห้องผู้ป่วยด้วยฝีเท้าที่เงียบเชียบและรวดเร็ว

เมื่อไปถึงหน้าประตู เขาเห็นเจ้าหน้าที่เสี่ยวจางที่รับผิดชอบหน้าที่เฝ้ายาม นอนคุดคู้อยู่ที่มุมห้องหลังเก้าอี้ ไม่ทราบชะตากรรม

เหลยเจิ้นรีบก้าวเข้าไปตรวจสอบลมหายใจ

"ยังมีลมหายใจอยู่ ถูกตีจนสลบ"

เขาเงยหน้ามองประตูห้องผู้ป่วยที่ปิดสนิท แววตาเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็ง

การจะจัดการตำรวจอาชญากรรมที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีโดยไม่ทำให้เกิดสัญญาณเตือนใดๆ ไม่ใช่เรื่องที่คนธรรมดาจะทำได้อย่างแน่นอน

"หลิวเว่ย พังประตู!"

"ครับ!"

หลิวเว่ยแนบตัวกับกรอบประตู แล้วใช้มือข้างหนึ่งผลักประตูเปิดออกอย่างแรง ขณะที่ระวังตัวอยู่ในตำแหน่งกำบังด้านนอก

สภาพภายในห้องปรากฏแก่สายตาอย่างชัดเจน

ห้องผู้ป่วยว่างเปล่า

บนเตียงสีขาว มุมผ้าห่มถูกเลิกขึ้น ยังมีรอยยับย่นที่เกิดจากความร้อนของร่างกายหลงเหลืออยู่

สายไฟที่เชื่อมต่อกับเครื่องติดตามสัญญาณชีพถูกกระชากออกอย่างหยาบๆ แผ่นอิเล็กโทรดกระจัดกระจายอยู่บนผ้าปูที่นอน

ขวดน้ำเกลือบนเสาแขวนยังคงแกว่งไกว เข็มถูกดึงออกและโยนทิ้งไว้บนพื้น สารอาหารยังคงหยดติ๋งๆ ลงบนพื้นดัง 'ติ๋ง ติ๋ง'

คนหายไปแล้ว

เหลยเจิ้นพุ่งเข้าไปในห้อง กวาดสายตาสำรวจพื้นที่เล็กๆ นี้อย่างรวดเร็ว

ห้องน้ำ ตู้ ใต้เตียงไม่มีใครอยู่เลย

"หลิวเว่ย แจ้งแผนกฉุกเฉินให้ขึ้นมาด่วน!" เหลยเจิ้นสั่งการอย่างรวดเร็ว "เสี่ยวจางมีร่องรอยถูกกระแทกอย่างแรงที่ศีรษะ ต้องการหมอเดี๋ยวนี้ เราแยกกัน นายอยู่ที่นี่รักษาสถานที่เกิดเหตุและประสานงานกับทีมแพทย์ เร็วเข้า!"

เสียงยังไม่ทันจางหาย เหลยเจิ้นก็หันหลังวิ่งออกจากห้องผู้ป่วย มุ่งหน้าตรงไปยังห้องรักษาความปลอดภัยที่อยู่ติดกับเคาน์เตอร์พยาบาลของชั้นนั้น

"ขอดูกล้องวงจรปิดหน้าหอผู้ป่วยคุมขัง ย้อนเวลาไปสิบนาทีที่แล้ว"

มือของยามรักษาความปลอดภัยสั่นเทาขณะกดแป้นพิมพ์ หน้าจอกระพริบสองสามครั้งก่อนจะหยุดนิ่งที่เวลา 14:55 น.

บนหน้าจอ ประตูห้อง 302 เปิดออกโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

เฉินกั๋วหัวก้าวออกมา

แผ่นหลังของเขาเหยียดตรง ร่างกายที่เคยเหี่ยวแห้งค้อมต่ำ บัดนี้แผ่รังสีแห่งพละกำลังระเบิดที่น่าตกตะลึงออกมา

เสี่ยวจางที่เฝ้าอยู่หน้าประตูมีปฏิกิริยารวดเร็ว รีบลุกขึ้นยืนขวางทางทันที

แต่เฉินกั๋วหัวเร็วกว่า

เขาไม่ได้ใช้กระบวนท่าใดๆ อาศัยเพียงความเร็วและพละกำลังที่น่าตกใจ จู่ๆ ก็ยื่นมือออกไปคว้าแขนที่เสี่ยวจางใช้กันไว้ แล้วใช้อีกมือหนึ่งกำหมัดชกเปรี้ยงเข้าที่ข้างศีรษะของเสี่ยวจางอย่างแรง

เสี่ยวจางทรุดฮวบลงกับพื้นทันที หมดสติไปในพริบตา

เฉินกั๋วหัวไม่แม้แต่จะปรายตามองซ้ำ เขาผลักประตูหนีไฟและหายตัวไปในโถงบันได

ทางออกโดยตรงของบันไดหนีไฟอยู่ที่ประตูข้างชั้นหนึ่ง

"สลับไปที่กล้องประตูข้างชั้นหนึ่ง!" เหลยเจิ้นตะโกนลั่น

หน้าจอสลับภาพ

หนึ่งนาทีต่อมา ร่างของเฉินกั๋วหัวก็ปรากฏขึ้นที่ปากตรอกด้านข้างตึกผู้ป่วย

เขากวาดตามองซ้ายขวา ก่อนจะก้มตัวต่ำลงและกลมกลืนไปกับฝูงชนที่พลุกพล่านบนถนนใหญ่

เหลยเจิ้นจ้องมองทิศทางที่เฉินกั๋วหัวหายไปบนหน้าจอ

นั่นคือทิศตะวันออก

นั่นคือทิศทางที่มุ่งหน้าสู่ย่านการค้าที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดใจกลางเมืองเฉินซี

เหลยเจิ้นหยิบโทรศัพท์ออกมาและกดโทรสายตรงหาผางซื่อหลง ผู้อำนวยการสำนักงานความมั่นคงเขต 5 ทันที

"ผอ.ผางครับ นี่เหลยเจิ้น มีเหตุฉุกเฉินครับ เฉินกั๋วหัว ผู้ต้องสงสัยคดีฆ่ายกครัวตระกูลจ้าว แหกคุกหนีออกจากหอผู้ป่วยคุมขังเมื่อสิบนาทีที่แล้ว และทำร้ายเจ้าหน้าที่เฝ้ายามจนหมดสติครับ"

"กล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นว่าความเร็วและพละกำลังของเขาขัดแย้งกับผลวินิจฉัยทางการแพทย์ว่าเป็นผู้ป่วยระยะสุดท้ายอย่างสิ้นเชิง เขาอันตรายมากครับ จากแรงจูงใจในการก่อเหตุ ผมประเมินว่ามีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะยังคงตามล้างแค้นเป้าหมายเฉพาะเจาะจงต่อไป"

"ครั้งสุดท้ายที่พบเห็น เขาหายไปในตรอกด้านหลังทางทิศตะวันออกของโรงพยาบาล คาดว่ากำลังมุ่งหน้าไปทางใจกลางเมือง ผมขอนุมัติออกหมายจับด่วนที่สุดและประสานกำลังตำรวจเพื่อปิดล้อมและไล่ล่าในพื้นที่ที่เกี่ยวข้องครับ"

"รับทราบ" เสียงของผางซื่อหลงเคร่งเครียดขึ้นทันที "ผมจะรายงานไปที่สำนักงานเทศบาลเดี๋ยวนี้ เพื่อขออนุมัติเปิดปฏิบัติการสืบสวนร่วมทั่วเมือง"

"เหลยเจิ้น นายอยู่ที่เกิดเหตุและดำเนินการดังนี้: หนึ่ง ตรวจสอบห้องผู้ป่วยและเส้นทางหลบหนีอย่างละเอียดเพื่อเก็บหลักฐานทั้งหมด สอง ร่วมมือกับโรงพยาบาลเพื่อระบุจุดบกพร่องทั้งหมดในกระบวนการเฝ้าระวังและจัดทำรายงานเบื้องต้น สาม โดยมีโรงพยาบาลเป็นศูนย์กลาง ระดมกำลังตำรวจที่มีอยู่ทั้งหมดในตอนนี้เพื่อปูพรมค้นหาถนนโดยรอบ โดยเฉพาะตามแนวตรอกด้านหลัง เพื่อหาพยานและค้นหาเบาะแสที่อยู่แน่ชัดหลังจากเขาหลบหนีไป"

"ศูนย์บัญชาการของสำนักงานเทศบาลจะเข้ามารับหน้าที่ประสานงานภาพรวมทันที การออกหมายจับและการตั้งด่านสกัดจะถูกสั่งการจากส่วนกลาง หากมีความคืบหน้าทางฝั่งนาย ให้รายงานผมทันที"

สายตัดไป

หน้าจอดับลง สะท้อนใบหน้าที่เคร่งเครียดของเหลยเจิ้น

ในหัวของเขา ภาพร่างผอมแห้งที่นั่งตัวสั่นงันงกในห้องสอบสวน ตอนนี้กำลังตามหลอกหลอนเหมือนผีร้าย

ทุกคนในกรมตำรวจถูกต้มจนเปื่อย

"เฉินกั๋วหัว แกเป็นตัวอะไรกันแน่..."

เหลยเจิ้นกัดฟันเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา

ในเมื่อมีพลังที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนั้น ทำไมถึงต้องใช้ชีวิตอย่างน่าเวทนาในบ้านเช่าขึ้นรานั่น?

ในเมื่อสามารถแหกคุกหนีได้อย่างง่ายดาย ทำไมถึงยอมกลับมาที่นี่และแกล้งตายหลังจากฆ่าล้างโคตรตระกูลจ้าว?

การฉีกหน้ากากปลอมตัวทิ้งในช่วงเวลาวิกฤตนี้ และไม่ลังเลที่จะทำร้ายตำรวจเพียงเพื่อหลบหนี... เขาชำเลืองมองเวลาที่ข้อมือ

วันศุกร์ 15:20 น.

ในช่วงเวลานี้ของวันที่ควรจะเต็มไปด้วยความเกียจคร้านและการรอคอยวันหยุดสุดสัปดาห์ ผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่มีสามชีวิตอยู่ในมือและมีความสามารถอันตราย ได้หายตัวไปในฝูงชนของเมืองเฉินซี

ถ้าเป็นแค่การหลบหนีธรรมดา เขาควรจะวิ่งหนีออกจากเมืองไปยังจุดบอดของกล้องวงจรปิด

แต่เขากลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง โดยพุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางเมืองที่ผู้คนหนาแน่นที่สุด

ลางสังหรณ์อัปมงคลคืบคลานขึ้นมาตามสันหลังของเหลยเจิ้น

เขากำลังจะไปทำอะไร?

หรือต้องถามว่า เขากำลังจะไปฆ่าใครอีก?

......................................................................................................................................................

วันศุกร์ 16:00 น.

ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก ขอบฟ้าถูกย้อมด้วยสีส้มแดง เงาของตึกสูงทอดยาวหั่นเฉือนถนนออกเป็นชิ้นส่วนของแสงและเงา

บนถนนเล็กๆ สายหนึ่งที่เชื่อมต่อจากเขต 5 ไปยังใจกลางเมือง เงาดำสายหนึ่งกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเหลือเชื่อ

นั่นคือเฉินกั๋วหัว

ในเวลานี้ เขาดูไม่เหมือนผู้ป่วยใกล้ตายอีกต่อไป

สถานะ 【การเผาผลาญชีวิต】 ถูกเปิดใช้งาน เซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายของเขากำลังกรีดร้อง แล้วเปลี่ยนเป็นพลังงานจลน์อันรุนแรง

เจ็บไหม?

เขาด้านชาไปนานแล้ว

อะดรีนาลีนและความด้านชาเหนือธรรมชาติบางอย่างได้ปิดกั้นความเจ็บปวดทางกายภาพไปจนหมดสิ้น

ตอนนี้ เขารู้สึกเพียงความเบาหวิว

ความเบาหวิวที่เกิดจากการสลัดพันธนาการอันหนักอึ้งของเนื้อหนังทิ้งไป ราวกับว่าเขาสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้

"เร็วกว่านี้... ต้องเร็วกว่านี้อีก..."

เฉินกั๋วหัวท่องในใจ

ข้างหน้าอีกประมาณสองกิโลเมตร แสงไฟสีแดงและน้ำเงินบาดตาสว่างวาบขึ้นที่สี่แยก

ด่านสกัดของตำรวจ

ห้าร้อยเมตรจากด่านตรวจ เฉินกั๋วหัวหักเลี้ยวฉับพลัน พุ่งเข้าไปในเขตก่อสร้างที่ยังสร้างไม่เสร็จข้างทาง

รั้วสังกะสีสูงสองเมตรไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับเขาเลย

เขาไม่ลดความเร็วลง เท้ากระทืบพื้นอย่างแรง ร่างลอยตัวขึ้นไปในอากาศราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ มือข้างหนึ่งยันยอดรั้ว ร่างกายกลายเป็นภาพเบลอเลือนรางข้ามผ่านไปในพริบตา

ความวุ่นวายจากด่านตรวจถูกทิ้งไว้ข้างหลังไกลลิบ

ใจกลางเมือง โรงแรมคลาวด์ท็อปพาเลซ

ระยะทางเหลืออีกครึ่งหนึ่ง

เว่ยจื่อซวน... ตายซะ!

จบบท