บทที่ 408 - โครงสร้างพื้นฐานแห่งอนาคตของจิงตง

บทที่ 408 - โครงสร้างพื้นฐานแห่งอนาคตของจิงตง

"อันดับสอง ประสิทธิภาพการหมุนเวียน (Turnover Efficiency)"

หลิวเฉียงตงเครื่องติดแล้ว พูดไฟแลบ

"ร้านค้าปลีกทั่วไป สินค้าคงคลังดองอยู่ในสต็อกเฉลี่ย 60 วัน หรือนานกว่านั้น"

"ของกองอยู่ในโกดัง มันคือเงินจม คือเงินตาย"

"แต่ระบบไอทีของจิงตงตอนนี้ ทำให้การหมุนเวียนสินค้าเหลือแค่ 12 วัน!"

"นั่นหมายความว่าเงินก้อนเดียวกัน คนอื่นหมุนได้รอบเดียว ผมหมุนได้ห้ารอบ!"

"ประสิทธิภาพกระแสเงินสดแบบนี้ ร้านค้าปลีกดั้งเดิมไม่มีทางทำได้"

เขาหยุดนิดหนึ่ง เพื่อให้คนฟังย่อยข้อมูล

"อันดับสาม..."

"20 ล้านดอลลาร์..."

เสี่ยสวี่บ่นพึมพำ แทรกขึ้นมา "เงินขนาดนี้ถ้าโยนลงน้ำยังได้ยินเสียงตู้ม แต่นี่เอาไปสร้างโกดัง จ้างคนส่งของ แถมได้ยินว่าคุณจะจ่ายประกันสังคมให้พนักงานทุกคนด้วย?"

"จ้างบริษัทขนส่งข้างนอกไม่ได้เหรอ? หรือกดค่าแรงลงหน่อย ลดต้นทุน?" สันดานนายทุนของเสี่ยสวี่เริ่มทำงาน

หลิวเฉียงตงส่ายหน้าเด็ดขาด

"เสี่ยสวี่ เรื่องนี้ต่อรองไม่ได้ พนักงานส่งของคือพี่น้องของผม"

"และถ้ามองในมุมธุรกิจ การลดค่าตอบแทนพนักงานส่งของ ไม่คุ้มเสียครับ"

เสี่ยสวี่งง "หือ?"

"พนักงานส่งของคือรากฐานของประสิทธิภาพ ถ้ากดค่าแรงเขา ก็เท่ากับทำลายรากฐานตัวเอง!"

"ให้เงินถึงใจ คนก็ทำงานถวายหัว ส่งเร็ว บริการดี ลูกค้าก็กลับมาซื้อซ้ำ (Repurchase) นี่คือกำไรระยะยาว"

แววตาของเซี่ยตงฉายความชื่นชม

นี่แหละหลิวเฉียงตง วีรบุรุษลูกทุ่งผู้เห็นความสำคัญของ "พี่น้องร่วมสาบาน" และนี่คือเหตุผลที่เขาทำการใหญ่สำเร็จ

"พูดได้ดี" เซี่ยตงเอ่ยปาก สรุปจบการดีเบต

เขารินชาให้หลิวเฉียงตง "หลายคนมองว่าโง่ มองว่าเอาเงินไปละลายแม่น้ำ แต่พวกเขาไม่เข้าใจ... พี่กำลัง 'ซื้อความเชื่อใจ' (Buy Trust)"

"น้องเซี่ยรู้ใจผม!" หลิวเฉียงตงยกแก้วชาขึ้นดื่มรวดเดียว

"ทุกวันนี้ลืมตาขึ้นมาก็เจอรายจ่ายเป็นล้าน เงินในบัญชีไหลออกเหมือนน้ำรั่ว ความรู้สึกนั้น... บอกตรงๆ บางทีอยากจะโดดตึก"

"แต่ผมรู้ว่า ขอแค่กัดฟันผ่านช่วงนี้ไปได้ พอสเกล (Scale) มันขยาย ประสิทธิภาพโลจิสติกส์ทำงานเต็มที่ กำไรมันจะมาเอง"

"และเมื่อถึงตอนนั้น กำแพงที่ผมสร้างขึ้นมา จะสูงจนไม่มีใครปีนข้ามมาได้"

เซี่ยตงพยักหน้า

"ใช่ครับ มันคือคูเมือง (Moat)"

"พี่หลิว แผนของพี่ดีมาก ทิศทางถูกต้อง แต่..." เซี่ยตงเว้นจังหวะ

หลิวเฉียงตงใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ

"แต่เงิน 2 ล้านดอลลาร์ที่พี่ขอกับเสี่ยสวี่ มันน้อยไป"

"น้อยไป?" หลิวเฉียงตงงง "งั้น..."

"ผมจะให้พี่ 20 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 680 ล้านบาท)"

เคร้ง!

ตะเกียบในมือเสี่ยสวี่ร่วงลงพื้น

ซูหว่านฉิงสำลักน้ำ

หลิวเฉียงตงนั่งตัวแข็งทื่อ เหมือนโดนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ

20 ล้าน... ดอลลาร์?

ไม่ใช่เงินหยวนนะ ดอลลาร์!

"นะ... น้องเซี่ย... คุณพูดจริงเหรอ?" เสียงหลิวเฉียงตงสั่นจนคุมไม่อยู่

"จริงครับ" เซี่ยตงประสานมือวางบนโต๊ะ ท่าทางสุขุม "แต่ผมมีเงื่อนไข"

"เชิญว่ามา! จะเอากี่เปอร์เซ็นต์? จะส่งคนมาคุมการเงินไหม? ได้หมด!" หลิวเฉียงตงแทบจะมอบกายถวายชีวิต

"หุ้น ผมขอ 40%"

เซี่ยตงยื่นข้อเสนอ "แต่สิทธิ์การบริหาร และสิทธิ์การตัดสินใจ (Voting Rights) ยังเป็นของพี่ ผมจะไม่ส่งคนเข้าไปก้าวก่ายการบริหาร ยกเว้นพี่จะขอความช่วยเหลือ"

"ผมลงทุนในคน ไม่ได้ลงทุนในตึก ผมเชื่อใจพี่หลิว"

น้ำตาของลูกผู้ชายไหลออกมาจากหางตาของหลิวเฉียงตง

ในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุด มีคนคนหนึ่งเดินเข้ามา วางเงินก้อนโตตรงหน้า แล้วบอกว่า "ผมเชื่อใจคุณ"

ความรู้สึกนี้ มันยิ่งใหญ่กว่าเงิน 20 ล้านดอลลาร์เสียอีก

"ขอบคุณครับ!" หลิวเฉียงตงลุกขึ้นยืน โค้งคำนับ "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง! ผมสาบาน!"

เสี่ยสวี่มองภาพตรงหน้า อ้าปากค้าง

เขาเพิ่งเห็นการกำเนิดของพันธมิตรยักษ์ใหญ่ หรือไม่ก็... การตำน้ำพริกละลายแม่น้ำครั้งมโหฬารที่สุดในประวัติศาสตร์

แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน เด็กหนุ่มที่ชื่อเซี่ยตงคนนี้... ใจถึงจนน่ากลัว