บทที่ 26 - ชัยชนะครั้งแรกของกล่องสุ่ม

บทที่ 26 - ชัยชนะครั้งแรกของกล่องสุ่ม

"ติ๊งต่อง!"

เสียงแจ้งเตือนของโปรแกรมอาลีวั้งวั้ง (AliWangWang) ดังขึ้นอีกครั้ง ดึงสติทุกคนกลับมาจากความดีใจจนเนื้อเต้น

ลูกค้ามาอีกคนแล้ว

คราวนี้ตู้เสี่ยวเหนียนดูนิ่งขึ้นเยอะ เขาคลิกเปิดหน้าต่างแชทอย่างคล่องแคล่ว

ลูกค้าชื่อไอดีว่า "สตรอว์เบอร์รีบับเบิล" รูปโปรไฟล์เป็นตัวการ์ตูนเด็กผู้หญิงสีชมพูมุ้งมิ้ง

"เธอกับฉัน: พ่อค้าๆ ไอ้ตุ๊กตานี่มันสุ่มจริงเหรอ? เค้าอยากได้ตัวที่กำลังฮาวนอนอะ น่ารักโคตร! ขอเลือกตัวนี้ได้มั้ยง่า?"

ตู้เสี่ยวเหนียนหันขวับไปมองหน้าเซี่ยตงโดยอัตโนมัติ

เซี่ยตงทำมือเป็นสัญญาณ บอกให้เขาตอบตามแผนเดิมเป๊ะๆ

ตู้เสี่ยวเหนียนพยักหน้าเข้าใจ นิ้วรัวแป้นพิมพ์ตอบกลับไปทันที

"ร้านของเล่นราชา: คุณลูกค้าครับ สินค้าตัวนี้เป็นแบบ 'กล่องสุ่ม' นะครับผม ข้างในจะเป็นแบบไหนต้องไปลุ้นเอาเอง นี่แหละครับความสนุก! ตอนแกะจะได้เซอร์ไพรส์ไง ไม่แน่อาจจะดวงดีเปิดได้ตัวที่อยากได้พอดีก็ได้นะคร้าบ [ส่งสติกเกอร์ขยิบตา]"

ฝ่ายตรงข้ามตอบกลับมาอย่างไว

"สตรอว์เบอร์รีบับเบิล: งื้อออ... งั้นเหรอ..."

ตามด้วยสติกเกอร์ร้องไห้น้ำตาไหลพราก

"สตรอว์เบอร์รีบับเบิล: โอเค งั้นไม่เอาละ เค้าอยากได้แค่ตัวนั้นตัวเดียวอะ"

พอเห็นข้อความนี้ โจวอวิ๋นฟางที่กำลังดีใจหน้าบานเมื่อกี้ หัวใจก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

"ว้ายตายแล้ว... ทำไม... ทำไมไม่เอาซะงั้นล่ะ?" หล่อนร้อนรนจนกระทืบเท้าเร่าๆ "เสี่ยวตง ลูกก็ยอมๆ เขาไปเถอะ ในโกดังเราก็มีตัวโชว์อยู่ไม่ใช่เหรอ? ก็หยิบตัวนั้นส่งให้เขาไปสิ จะได้จบๆ"

เซี่ยตงส่ายหน้า แววตาเด็ดเดี่ยว

"แม่ครับ ไม่ได้"

"ถ้ากฎถูกแหกตั้งแต่เริ่ม ต่อไปเราจะขายลำบาก"

"หัวใจสำคัญของกล่องสุ่มคือ 'ความไม่รู้' และ 'การสุ่ม' ครับ ถ้าเรายอมเปิดช่องโหว่นี้ มันก็จะกลายเป็นแค่ของเล่นธรรมดาๆ ทันที แล้วราคา 39 หยวนเนี่ย ไม่มีใครเขาซื้อหรอก"

เขาหันไปบอกตู้เสี่ยวเหนียน

"ไม่ต้องสนใจ รอคนต่อไป"

ตู้เสี่ยวเหนียนพยักหน้า แม้จะเสียดายลูกค้าแต่ก็ยอมทำตามคำสั่งลูกพี่ ส่วนโจวอวิ๋นฟางนี่แทบจะเดินวนรอบห้อง ปากก็บ่นงึมงำไม่หยุดว่า "เสียดายของ เสียดายจริงๆ"

เซี่ยเจี้ยนกั๋วแม้จะรู้สึกว่าลูกชายหัวแข็งไปหน่อย แต่ตอนนี้เขามีความเชื่อมั่นในตัวลูกชายแบบแปลกๆ เลยได้แต่ขมวดคิ้วเงียบๆ ไม่พูดอะไร

แต่ทว่า... ในขณะที่ทุกคนคิดว่าออเดอร์นี้หลุดมือไปแล้วแน่ๆ

รูปโปรไฟล์ของ "สตรอว์เบอร์รีบับเบิล" ก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง

"สตรอว์เบอร์รีบับเบิล: ช่างมัน! วัดดวงก็ได้!"

"สตรอว์เบอร์รีบับเบิล: พ่อค้า จัดมา 3 กล่อง! สาธุ ขอให้ได้น้องขี้เซาด้วยเถิด เพี้ยง!"

ทันใดนั้นเอง

"คุณมีคำสั่งซื้อใหม่ กรุณาตรวจสอบด้วยค่ะ!"

เสียงสังเคราะห์ของผู้หญิงที่ไพเราะที่สุดในโลกดังขึ้นอีกครั้ง

ในระบบหลังบ้าน ปรากฏออเดอร์ใหม่จาก "สตรอว์เบอร์รีบับเบิล" จำนวนสั่งซื้อ: 3 ชิ้น

ทั้งออฟฟิศเงียบกริบไปชั่วอึดใจ

ก่อนที่เสียงเฮจะระเบิดออกมา

"สามกล่อง! แม่เจ้า เขาซื้อทีเดียวสามกล่อง!" โจวอวิ๋นฟางเขย่าแขนสามีอย่างบ้าคลั่ง ทั้งกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็กๆ

เซี่ยเจี้ยนกั๋วเองก็ยิ้มแก้มปริ ในที่สุดเขาก็เก็ทแล้ว

"ฉันเข้าใจแล้ว! เข้าใจแจ่มแจ้งเลย!" เขาตบต้นขาฉาดใหญ่ "ไอ้นี่มันเหมือนตอนเราเด็กๆ ซื้อขนมแถมรูปภาพสะสมนั่นแหละ! ยิ่งไม่รู้ว่าจะได้อะไร มันยิ่งคันไม้คันมืออยากซื้อ!"

เซี่ยตงยิ้มมุมปาก

คำเปรียบเปรยของพ่ออาจจะดูบ้านๆ แต่แก่นแท้มันคือเรื่องเดียวกันเป๊ะ

สัญชาตญาณความชอบเสี่ยงดวงและการสะสมของมนุษย์ มันเป็นภาษาสากล

ตู้เสี่ยวเหนียนมองออเดอร์ในหน้าจอ รู้สึกเหมือนฝันไป

แป๊บเดียว... แค่แป๊บเดียว ขายไปสี่ตัว ได้เงินมาแล้วร้อยกว่าหยวน

เงินมันหาง่ายขนาดนี้เลยเหรอวะ?

ช่วงเช้าที่เหลือ เวลาเหมือนเดินเร็วขึ้นด้วยอัตราเร่งประหลาด

เสียง "ติ๊งต่อง" และ "คุณมีคำสั่งซื้อใหม่" ดังประสานกันเป็นจังหวะในออฟฟิศเล็กๆ แห่งนี้

ถึงจะไม่ถึงกับดังรัวๆ แบบปืนกล แต่ทุกๆ 5 นาที 10 นาที ก็จะมีเซอร์ไพรส์เด้งเข้ามาตลอด

ลูกค้าที่ทักมาก็มีคำถามร้อยแปดพันเก้า

บ้างก็ถามว่าส่งฟรีไหม

บ้างก็ถามว่าของแท้หรือเปล่า

บางคนถึงกับถามว่าโอนเงินผ่าน QQ เลยได้ไหม

ตู้เสี่ยวเหนียนที่ได้รับการเทรนจากเซี่ยตง เริ่มรับมือได้คล่องขึ้นเรื่อยๆ นิ้วพรมลงบนคีย์บอร์ดเร็วขึ้น สกิลการตอบแชทแพรวพราว เริ่มรู้จักประยุกต์ใช้มุกตลกและสติกเกอร์กวนๆ เองได้แล้ว

โจวอวิ๋นฟางกับเซี่ยเจี้ยนกั๋วที่ช่วยอะไรไม่ได้มาก ก็ผันตัวมาเป็นกองเชียร์เต็มรูปแบบ

พอปิดการขายได้ทีนึง โจวอวิ๋นฟางก็จะจดลงสมุด ปากก็นับ "เอ้า! อีกคนแล้ว! นี่คนที่ห้าของวันแล้วนะ!"

ส่วนเซี่ยเจี้ยนกั๋วรับหน้าที่เด็กเสิร์ฟน้ำ คอยดูแลตู้เสี่ยวเหนียนไม่ให้ขาดตกบกพร่อง ถึงขั้นยื่นบุหรี่ให้ (แม้เสี่ยวเหนียนจะไม่สูบก็เถอะ)

บรรยากาศในออฟฟิศตอนนี้ มันเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ เหมือนทุกคนโดนฉีดสารกระตุ้นความสุขเข้าไปเต็มเส้นเลือด

เวลาล่วงเลยไปท่ามกลางเสียงแจ้งเตือนและความหวัง

เข็มสั้นบนผนังชี้เลข 12

เที่ยงแล้ว

โจวอวิ๋นฟางเพิ่งได้สติ ตบหน้าผากตัวเองดังแปะ

"ตายจริง! มัวแต่ตื่นเต้น ลืมทำกับข้าวไปเลย! หิวกันหรือยัง? เดี๋ยวแม่ไปทำให้เดี๋ยวนี้แหละ!"

เซี่ยตงเหลือบมองเวลาที่มุมขวาล่างของจอคอมฯ

เขายืดเส้นยืดสาย ลุกขึ้นยืนแล้วบอกตู้เสี่ยวเหนียนที่ตายังจ้องจอเขม็ง "เสี่ยวเหนียน พักก่อนเถอะ ได้เวลาข้าวเที่ยงแล้ว"

ตู้เสี่ยวเหนียนเงยหน้าขึ้นมา ขยี้ตาที่เริ่มล้า แต่ใบหน้ากลับไม่มีความเพลียเลยสักนิด มีแต่ความดีด

"พี่ตง... สรุป... สรุปเราขายได้เท่าไหร่แล้ว?"

เซี่ยตงยิ้มกริ่ม เดินไปคลิกหน้าจัดการคำสั่งซื้อ

"ดูเอาเองสิ"

ตู้เสี่ยวเหนียน เซี่ยเจี้ยนกั๋ว และโจวอวิ๋นฟาง มุดหัวเข้ามาดูหน้าจอพร้อมกัน

รายการสั่งซื้อยาวเหยียดจนต้องกดไปหน้าถัดไป

เซี่ยตงเลื่อนเมาส์ลงมาดูบรรทัดสรุปยอดด้านล่างสุด

[คำสั่งซื้อที่ชำระเงินแล้ววันนี้: 29 รายการ] [จำนวนสินค้าที่ขายได้ทั้งหมด: 34 ชิ้น]

ยี่สิบเก้าออเดอร์

สามสิบสี่กล่อง

โจวอวิ๋นฟางนับนิ้ว ปากขมุบขมิบคำนวณเลข

"สามสิบสี่... คูณ... สามสิบเก้า..."

คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก เซี่ยตงเลยกดเครื่องคิดเลขในคอมให้ดู

34 x 39 = 1,326

"หนึ่งพันสามร้อยยี่สิบหกหยวนครับ"

เซี่ยตงอ่านตัวเลขนั้นออกมาดังๆ

ออฟฟิศตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง

1,326 หยวน

แค่ช่วงเช้า...

ยอดขายแค่ครึ่งวันเช้า

เซี่ยเจี้ยนกั๋วกับโจวอวิ๋นฟางมองตากัน ทั้งคู่เห็นความช็อกระดับสิบริกเตอร์ในแววตาของอีกฝ่าย

แค่คอมพิวเตอร์เครื่องเดียว กับแอดมินเด็กน้อยหนึ่งคน ทำเงินได้พันสามร้อยกว่าหยวนในครึ่งวัน

นี่มัน... อย่างกับนิยายแฟนตาซี

"ไม่... ไม่หิวเลยแฮะ" โจวอวิ๋นฟางพึมพำ "แม่อิ่มทิพย์ไปแล้วมั้งเนี่ย"

เซี่ยเจี้ยนกั๋วพยักหน้าแรงๆ เดินไปเปิดหน้าต่างที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมัน สูดอากาศภายนอกเข้าปอดลึกๆ

"พ่อก็ไม่หิว!" เสียงของเขาดังฟังชัด เต็มไปด้วยความมั่นใจที่หายไปนาน "ให้ตายเถอะไอ้ลูกชาย ไอ้แบบนี้มันหาเงินไวกว่าพิมพ์แบงก์เองอีกนะเว้ย!"

ตู้เสี่ยวเหนียนมองตัวเลขนั้น ตัวสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้น เขารู้สึกเหมือนชีวิตตัวเองกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาลตั้งแต่วันนี้

เซี่ยตงมองผู้ใหญ่สามคนที่โดนตัวเลขบังตาจนลืมหิวแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ

แต่ท้องเขาเนี่ย ร้องโครกครากประท้วงแล้วนะ

แต่เขาก็ไม่ได้เร่งอะไร

รอยยิ้มบนหน้าแม่ตอนนี้ มันเหมือนแสงแดดที่ส่องทะลุกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ ที่ปิดหน้าต่างทึบมาเป็นสิบปี

โจวอวิ๋นฟางตบต้นขาฉาด

"ไม่ได้ๆ ยังไงก็ต้องกินข้าว"

"วันนี้ต้องฉลอง เดี๋ยวแม่จัดเมนูพิเศษให้!"

เซี่ยเจี้ยนกั๋วคาบบุหรี่ สูดควันเข้าปอดลึก ท่ามกลางควันจางๆ แววตาของเขาดูล่องลอย เหมือนยังไม่ตื่นจากความฝันที่เป็นจริงตรงหน้านี้