บทที่ 25 - ออเดอร์แรก แสงแห่งความหวัง

บทที่ 25 - ออเดอร์แรก แสงแห่งความหวัง

เขาสูดหายใจเข้าเบาๆ เหมือนจะสูดเอาความซวยตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาทิ้งไปให้หมด

แล้วกดเมาส์

"คลิก"

เสียงคลิกดังกรุบ ก้องกังวานในออฟฟิศที่เงียบกริบ

หน้าจอเปลี่ยนไป

กรอบข้อความสีเขียวเด้งขึ้นมา

"วางจำหน่ายสินค้าสำเร็จ!"

เซี่ยตงปล่อยมือจากเมาส์

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ รู้สึกเหมือนเพิ่งทำพิธีปล่อยจรวดข้ามเวลาเสร็จสิ้น

ตอนนี้ จรวดถูกยิงออกไปแล้ว ที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเวลาและแรงโน้มถ่วง

บรรยากาศในออฟฟิศกลับยิ่งตึงเครียดกว่าเดิมเพราะการคลิกเมื่อกี้

เซี่ยเจี้ยนกั๋วล้วงบุหรี่ออกมาคาบไว้แต่ลืมจุดไฟ

โจวอวิ๋นฟางบีบมือตัวเองแน่นจนข้อขาว จ้องหน้าจอตาไม่กะพริบ เหมือนจะเพ่งให้พิกเซลมันออกดอก

ตู้เสี่ยวเหนียนยิ่งหนัก นั่งตัวตรงแหน่ว มือวางบนคีย์บอร์ดท่าเตรียมพร้อม เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดเต็มหน้าผาก

หนึ่งนาทีผ่านไป

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

บนหน้าจอ ยอดคนเข้าชม 0 ยอดขาย 0

ทุกอย่างเป็น 0

สามนาทีผ่านไป

ยังคงเป็น 0

ห้านาทีผ่านไป

เลข "0" ตัวนั้นเหมือนถูกเชื่อมติดไว้กับหน้าจอ ไม่ขยับเขยื้อน

โจวอวิ๋นฟางขยับปากจะพูดอะไร แต่เห็นหน้าลูกชายที่ยังนิ่งอยู่ ก็กลืนคำพูดลงไป

เซี่ยตงใจเย็นมาก

เขารู้ว่าเถาเป่าปี 2008 ยังเป็นทะเลสีคราม (Blue Ocean)

คู่แข่งน้อย โตแบบป่าเถื่อน ไม่เหมือนอีกสิบปีให้หลังที่ค่าทราฟฟิกแพงหูฉี่ ไม่ยิงแอด ไม่จ้างดารา ก็เหมือนจมอยู่ก้นมหาสมุทรมาเรียน่า ไม่มีใครเห็น

ตอนนี้ทราฟฟิกเหมือนแจกฟรี

ขอแค่สินค้ามีจุดเด่น เดี๋ยวก็มีคนเห็น

"อาตง..."

เซี่ยเจี้ยนกั๋วทนไม่ไหว เอาบุหรี่ที่ไม่ได้จุดออกจากปาก เสียงแห้งผาก

"หรือว่า... ของเรา... จะไม่มีคนดู?"

เซี่ยตงยิ้ม กำลังจะพูดปลอบใจ

"ติ๊งต่อง!"

เสียงแจ้งเตือนใสกังวานดังขึ้นจากลำโพงคอมพิวเตอร์แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

สามคนสะดุ้งโหยงเหมือนโดนไฟช็อต ตัวเกร็งขึ้นมาทันที

"มี... มีคนมา!" เสียงโจวอวิ๋นฟางเปลี่ยนคีย์ สั่นเครือด้วยความดีใจ

ตู้เสี่ยวเหนียนมือไม้ปั่นป่วน เกือบปัดแก้วน้ำคว่ำ

เซี่ยตงชี้ไปที่ไอคอนหยดน้ำสีฟ้าที่กะพริบอยู่มุมขวาล่างของจอ

"อาลีวั้งวั้ง มีคนทักมาแล้ว"

ตู้เสี่ยวเหนียนสูดหายใจลึก คลิกเปิดไอคอน

หน้าต่างแชทเด้งขึ้นมา

ลูกค้าชื่อ "หนุ่มน้อยเจ้าพายุ" (Zhui Feng Shao Nian) ส่งข้อความมา

"เถ้าแก่ อยู่มั้ย?"

ตามด้วยอีโมจิหน้ายิ้ม

"อยู่ครับ อยู่ครับ!" ตู้เสี่ยวเหนียนพิมพ์ตอบแทบจะไม่ทันคิด เสียงคีย์บอร์ดดังรัว

"ที่รัก สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับสู่ร้านราชาของเล่น มีอะไรให้ช่วยไหมคะ? [ยิ้ม]"

เซี่ยตงเห็นสคริปต์เป๊ะปัง ก็พยักหน้าพอใจ

ไอ้หนุ่มนี่ หัวไวใช้ได้

อีกฝั่งตอบกลับมาเร็วมาก

"ตุ๊กตาน่ารักดีนะ แต่แพงไปหน่อย ลดได้ป่าว?"

มาแล้ว

ช็อตคลาสสิก ต่อราคา

ตู้เสี่ยวเหนียนหันขวับมามองเซี่ยตงขอความช่วยเหลือทันที

สีหน้าโจวอวิ๋นฟางกับเซี่ยเจี้ยนกั๋วก็ตึงเครียดขึ้นมา

นี่คือลูกค้าคนแรก ถ้าหลุดไป คงเสียขวัญน่าดู

"หรือว่า... เราตั้งแพงไปจริงๆ?" โจวอวิ๋นฟางพึมพำ

เซี่ยตงส่ายหน้า ก้มลงกระซิบข้างหูตู้เสี่ยวเหนียน

"อย่าลน ตอบตามที่ซ้อมไว้"

"บอกเขาว่า นี่เป็นงานออกแบบออริจินัล ของแท้ วัสดุรักษ์โลก และสิ่งที่ซื้อคือความเซอร์ไพรส์ ราคานี้สุดๆ แล้ว"

"ภาษาให้สุภาพ อ่อนน้อม แต่จุดยืนต้องแข็ง"

ตู้เสี่ยวเหนียนพยักหน้าหนักแน่น นิ้วหาจังหวะบนคีย์บอร์ดเจออีกครั้ง

เขาเรียบเรียงคำพูดเซี่ยตงให้เป็นภาษาแอดมิน แล้วส่งไป

"ที่รัก ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ อันนี้เป็นงานดีไซเนอร์ออกแบบเอง ซีรีส์ [เจ้าส้มอ้วน] ใช้วัสดุและงานเกรดดีที่สุด ความสนุกของกล่องสุ่มอยู่ที่ความตื่นเต้นตอนเปิดนะคะ ราคานี้เป็นโปรโมชันเปิดตัวแล้ว ลดไม่ได้แล้วจริงๆ ค่ะ~ [อ้อน]"

ส่งไปแล้ว ทั้งสี่คนก็จมอยู่ในการรอคอยอันยาวนานอีกครั้ง

รูปโปรไฟล์ของ "หนุ่มน้อยเจ้าพายุ" นิ่งสนิท ไม่มีความเคลื่อนไหว

หนึ่งนาที

สองนาที

ห้านาที

บรรยากาศในห้องอึดอัดกว่าเมื่อกี้อีก

รอยยิ้มบนหน้าโจวอวิ๋นฟางหายเกลี้ยง เหลือแต่ความผิดหวังและกังวล

"เฮ้อ..."

เธอถอนหายใจเบาๆ

"แม่ก็ว่าแล้ว สามสิบเก้าบาทมันแพงไป ใครเขาจะซื้อ..."

"ต้นทุนแค่นี้ เราขายราคานี้ มันก็ดู..."

เซี่ยเจี้ยนกั๋วคาบบุหรี่กลับเข้าปาก คิ้วขมวดเป็นปม

พวกเขาทำโรงงานรับจ้างผลิตเอากำไรน้อยๆ เน้นปริมาณมาทั้งชีวิต ชินกับการกินส่วนต่างแค่ไม่กี่เหมาหรือไม่กี่หยวน

เจอวิธีของเซี่ยตง ทุนห้าบาท ขายสามสิบเก้า มันขัดกับสามัญสำนึกของพวกเขาอย่างแรง

ตอนที่โจวอวิ๋นฟางกำลังจะอ้าปากกล่อมให้ลูกลดราคา

ลำโพงคอมพิวเตอร์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงที่ต่างออกไป

เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์จังหวะเร้าใจ ตามด้วยเสียงผู้หญิงพูดแบบหุ่นยนต์

"คุณมีคำสั่งซื้อใหม่ โปรดจัดการให้ทันเวลา!"

เสียงนี้ ดังสะท้านใจกว่าเสียง "ติ๊งต่อง" เมื่อกี้ร้อยเท่า

ในออฟฟิศ เวลาเหมือนถูกหยุด

บุหรี่ในปากเซี่ยเจี้ยนกั๋ว "แปะ" ร่วงลงพื้น

โจวอวิ๋นฟางตาถลน ปากอ้าค้าง

ตู้เสี่ยวเหนียนดีดตัวผึงจากเก้าอี้ ชี้หน้าจอ ปากสั่น "อะ... ออเดอร์! มี... มีออเดอร์!"

เซี่ยตงใจชื้น ยิ้มกว้าง

สำเร็จ!

เขาคลิกเข้าไปดูหน้าจัดการคำสั่งซื้อ

ข้อมูลคำสั่งซื้อใหม่เอี่ยมโชว์หราอยู่ในรายการ

ผู้ซื้อ: หนุ่มน้อยเจ้าพายุ

สินค้า: [ชีวิตประจำวันของเจ้าส้มอ้วน] กล่องสุ่มเซอร์ไพรส์ x 1

สถานะ: ผู้ซื้อชำระเงินแล้ว รอผู้ขายจัดส่ง

"ขาย... ขายได้แล้ว?"

โจวอวิ๋นฟางขยี้ตา ยื่นหน้าเข้าไปดูตัวหนังสือทีละตัว

"ขายได้จริงๆ ด้วย! พ่อมัน! ดูเร็ว! ของเล่นเรา ขายในเน็ตได้แล้ว!"

เสียงเธอสั่นเครือด้วยความดีใจจนหน้าแดง

มันไม่ใช่เรื่องเงิน 39 หยวน

มันคือความหวัง

คือแสงสว่างรำไรที่ส่องลงมาในตอนที่โรงงานกำลังจะเจ๊งและทุกคนมืดแปดด้าน!

เซี่ยเจี้ยนกั๋วก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน เขาตบไหล่ตู้เสี่ยวเหนียนฉาดใหญ่ ยิ้มแก้มปริจนรอยตีนกาขึ้น

"ไอ้หนู! ทำได้เยี่ยมมาก!"

ตู้เสี่ยวเหนียนโดนตบจนเซ ยืนยิ้มเผล่ หน้าแดงด้วยความภูมิใจ

ความรู้สึกนี้มันสุดยอดกว่าตอนเป็นเด็กคุมร้านเน็ตได้เงินเดือน 800 หยวนซะอีก

เซี่ยตงมองพ่อแม่ที่ตื่นเต้นดีใจ ในใจก็พลอยตื้นตันไปด้วย

เขารู้ว่า นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น

จุดเริ่มต้นเล็กๆ

แต่สำหรับครอบครัวที่กำลังโต้คลื่นลมมรสุมนี้ มันมีความหมายมหาศาล