บทที่ 21 - เริ่มต้นออกเดินทาง

บทที่ 21 - เริ่มต้นออกเดินทาง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"เจ้าอย่าได้เสียดายไปเลยนะ พวกเราน่ะอะไรที่ควรประหยัดก็ต้องประหยัด อะไรที่สมควรจ่ายก็ต้องจ่าย..."

"รีบไปเถอะ รีบไป! ช่างเถอะ! ข้าไปตลาดเซียนเป็นเพื่อนเจ้าดีกว่า เจ้าไม่รู้อะไร พ่อค้าแม่ค้าบางร้านในตลาดเซียนน่ะงกจะตายไป พูดไปแล้วก็กลัวว่าเห็นเจ้าเป็นเด็กแล้วจะรังแกเอาได้ เดี๋ยวจะโดนโก่งราคาเปล่าๆ ไปกันเถอะ! ไปๆ เดี๋ยวพี่ชายคนนี้พาเจ้าไปเอง!"

จ้าวจี้พาเสิ่นชิงอีเดินตะลุยเที่ยวชมตลาดเซียนอย่างกระตือรือร้น

เวลาสามวันผ่านไปไวเหมือนโกหก

ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างดี เสิ่นชิงอีก็แต่งกายเรียบร้อย สะพายห่อผ้าใบใหญ่ไว้ด้านหลัง ยืนรออย่างเงียบสงบอยู่ที่หน้าประตูสำนักศึกษา

"แอ๊ด!"

ประตูใหญ่ของสำนักศึกษาถูกผลักเปิดออกจาด้านใน

ท่านผู้เฒ่าฉีแต่งกายเต็มยศ ด้านหลังมีฉีหลิงเอ๋อร์เดินตามมาด้วย

เมื่อเห็นว่าเสิ่นชิงอีตื่นมารอแต่เช้าตรู่เช่นนี้ ท่านผู้เฒ่าฉีก็อดเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจไม่ได้

"เป็นอะไรไป? กลัวว่าตาเฒ่าคนนี้จะพาคนหนีไปก่อนรึไง"

ฉีหลิงเอ๋อร์คว้าชายเสื้อของท่านผู้เฒ่าฉีเอาไว้

"ท่านบรรพชน นางก็คงกลัวพวกเราทิ้งนางแล้วไปกันก่อนนั่นแหละเจ้าค่ะ!"

ท่านผู้เฒ่าฉีลูบศีรษะของฉีหลิงเอ๋อร์เบาๆ

"เอาเถอะน่า แม่หนูชิงอีไม่เหมือนเจ้านี่นา ที่วันๆ เอาแต่นอนตื่นสายตะวันโด่ง"

"ท่านบรรพชน! ท่านเผาข้าอีกแล้วนะ! ฮึ! ข้าไม่คุยกับท่านแล้ว!"

ฉีหลิงเอ๋อร์กระทืบเท้าด้วยความขัดใจเล็กน้อย

ท่านผู้เฒ่าฉีหัวเราะร่าพร้อมกับตบศีรษะนางเบาๆ อีกครั้ง

"เอาล่ะๆ ฟ้าเริ่มสางแล้ว ได้เวลาออกเดินทางกันเสียที"

ทั้งสามคนมุ่งหน้าไปยังลานกว้างขนาดเล็กแห่งหนึ่งในตลาดเซียน ซึ่งเป็นจุดรวมพลของผู้ที่จะเข้าร่วมการทดสอบในวันนี้

ตอนที่ทั้งสามคนไปถึง ก็มีคนมารรออยู่ก่อนแล้วจำนวนหนึ่ง

เด็กน้อยบางคนยังคงหวาดกลัวจนต้องซุกตัวร้องไห้กระซิกๆ อยู่ในอ้อมกอดของผู้ปกครอง

ผู้ที่จะเดินทางไปยังแดนบูรพา นอกจากเหล่าเด็กๆ ที่จะเข้าร่วมการทดสอบแล้ว ก็ยังมีผู้คุ้มกัน และตัวแทนผู้ดูแลจากแต่ละพื้นที่ ซึ่งท่านผู้เฒ่าฉีก็มาในฐานะผู้ดูแลของสำนักศึกษาชิงจื้อ

เมื่อท่านผู้เฒ่าฉีมาถึง ก็เริ่มทักทายพูดคุยกับคนที่รู้จัก ส่วนเสิ่นชิงอีและฉีหลิงเอ๋อร์ก็ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านหลัง

ดูเหมือนว่าคนผู้นั้นจะมีความสัมพันธ์อันดีกับท่านผู้เฒ่าฉีไม่น้อย เมื่อเห็นเด็กหญิงสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังท่านผู้เฒ่าฉี จึงอดเอ่ยแซวขึ้นมาไม่ได้

"ได้ยินมานานแล้วว่าบ้านพี่ฉีมีอัจฉริยะตัวน้อยอยู่คนหนึ่ง นึกไม่ถึงเลยว่าที่แท้ในบ้านจะมีต้นกล้าชั้นดีถึงสองคน ซุกซ่อนไว้ลึกจริงๆ นะเนี่ย! ไม่เบาเลยนะเรา! ไม่เบาเลย!"

คำพูดของชายชราทำให้ผู้ดูแลคนอื่นๆ ที่อยู่รอบข้างหันมามองเป็นตาเดียว ฉีหลิงเอ๋อร์นั้นนับว่ามีชื่อเสียงในแถบนี้พอสมควร

ตอนที่นางทดสอบได้รากปราณคู่ทอง-ไฟ เรื่องนี้ถึงกับสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งย่าน สำนักธาราสวรรค์เคยมาขอตัวนางไปหลายครั้ง แม้แต่สำนักอื่นๆ ในแดนอุดรก็ยังแห่กันมาตามคำร่ำลือ

น่าเสียดายที่ตระกูลฉีปฏิเสธไปทั้งหมด

แม้แต่บรรพชนระดับแก่นทองคำของสำนักธาราสวรรค์ยังเคยมาเยือนด้วยตนเอง แต่ก็ถูกผู้นำตระกูลหลักของตระกูลฉีปฏิเสธไปอย่างนุ่มนวล

จะบอกว่าสำนักธาราสวรรค์ไม่พอใจก็คงใช่ แต่ผู้นำตระกูลฉีเองก็ฉลาดเฉลียว อีกทั้งได้ข่าวว่าตระกูลฉียังมีท่านรองคนหนึ่งทำธุรกิจร่วมกับตระกูลใหญ่ในแดนทักษิณบูรพาอยู่ด้วย

ท้ายที่สุดสำนักธาราสวรรค์กับตระกูลฉีก็ตกลงผลประโยชน์บางอย่างที่ลงตัวกันได้ ทั้งสองฝ่ายจึงยอมถอยคนละก้าว

ท่านผู้เฒ่าฉีหันกลับมามองฉีหลิงเอ๋อร์และเสิ่นชิงอี

เขายิ้มพลางลูบเคราเบาๆ

"แม่หนูคนนั้นไม่ใช่ศิษย์อัจฉริยะของบ้านข้าหรอก นางเพียงแค่ติดตามข้ามาเพื่อเสี่ยงดวงดูเท่านั้น นางชื่อเสิ่นชิงอี"

"โอ้?"

ชายชราและคนอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะมองไปยังคนที่ท่านผู้เฒ่าฉีเอ่ยถึง

"ที่แท้ก็ไม่ใช่ยอดฝีมือที่บ้านพี่ฉีซ่อนไว้หรอกรึ แต่ว่าคนที่พี่ฉีมองเห็นแวว ย่อมต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่! แม่หนูน้อยคนนี้ดูเฉลียวฉลาด แววตาสใสกระจ่าง ดูแล้วอนาคตคงไม่ธรรมดาแน่!"

พอชายร่างผอมเอ่ยชมเช่นนี้ คนอื่นๆ ก็พลอยเออออห่อหมกตามไปด้วย

ท่านผู้เฒ่าฉีเพียงแค่ยิ้มแต่ไม่ตอบอะไร

คำพูดพวกนี้คนตาถึงย่อมดูออกว่าก็แค่คำเยินยอตามมารยาทเท่านั้น

ดูจากอายุกระดูกของเสิ่นชิงอีและร่างกายที่ไร้ซึ่งคลื่นพลังปราณ ใครที่เป็นผู้ฝึกตนย่อมมองออกได้ทันที

ทว่าชายคนนั้นพูดถูกอยู่อย่างหนึ่ง แววตาของเด็กคนนี้ใสกระจ่างมากจริงๆ ในโลกผู้บำเพ็ญเพียรทุกวันนี้ ยากนักที่จะได้เห็นแววตาที่ใสซื่อบริสุทธิ์เช่นนี้

เขาเองก็เอ็นดูแม่หนูคนนี้อยู่ไม่น้อย แต่หากนางผ่านพ้นครั้งนี้ไปแล้วยังไร้วาสนา...

เสิ่นชิงอีก้มหน้าลง ยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านข้าง

[จบแล้ว]