บทที่ 31 - พวกนี้ไม่ได้มากินข้าว แต่มาหาเรื่องชัดๆ !

บทที่ 31 - พวกนี้ไม่ได้มากินข้าว แต่มาหาเรื่องชัดๆ !

"ของฉันเอาหมูสามชั้นผัดซอสที่นึง ข้าวสวยถ้วยนึง เร็วๆ หน่อยนะ หิวไส้จะขาดแล้ว"

ลูกค้ากว่าสิบชีวิตกรูกันเข้ามา แต่รายการอาหารที่สั่งกลับวนเวียนอยู่แค่ไม่กี่อย่าง

เล่นเอาเถ้าแก่หลิวถึงกับเกาหัวแกรกๆ ด้วยความงุนงง

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

หรือว่าเมนูพวกนี้กำลังฮิตระเบิดระเบ้อในเมืองปักกิ่ง?

ถึงจะสงสัยตะหงิดใจ แต่เถ้าแก่หลิวก็ไม่ได้คิดอะไรมาก รีบกุลีกุจอสั่งเด็กเสิร์ฟให้จดออเดอร์ไปส่งในครัว

ผ่านไปไม่นาน ชายร่างกำยำคาดผ้ากันเปื้อนก็เดินดุ่มๆ ออกมาหาเถ้าแก่หลิว

คนนี้คือหัวหน้าพ่อครัวเหลียง เจ้านายสายตรงของซ่าจู้

"เถ้าแก่หลิว ร้านเราไม่มีหมูตุ๋นนะ มีแต่หมูอบซีอิ๊ว ใช้แทนกันได้ไหม"

"แล้วอีกอย่าง รายการที่ส่งเข้าไปเมื่อกี้ ทำไมมีแต่คนสั่งหมูสามชั้นผัดซอสกับผัดตับเซี่ยงจี๊ สองอย่างนี้มันไม่ใช่เมนูเด็ดของร้านเราสักหน่อย?"

เถ้าแก่หลิวที่นั่งประจำการอยู่หลังเคาน์เตอร์เอาด้ามพู่กันเกาหัว ส่ายหน้าด้วยความมึนงง "ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน จู่ๆ ก็แห่กันเข้ามาเป็นสิบคน นึกว่ามาด้วยกันซะอีก แต่พอเข้ามาดันนั่งแยกโต๊ะใครโต๊ะมัน"

พ่อครัวเหลียงมองไปทางห้องโถง เห็นลูกค้ากระจายนั่งกันคนละทิศละทางจริงด้วย

หลังจากถามเถ้าแก่หลิวว่าโต๊ะไหนสั่งหมูตุ๋น พ่อครัวเหลียงก็เดินเข้าไปอธิบายด้วยตัวเอง "คุณลูกค้าครับ ร้านเฟิงเติงโหลวของเราไม่มีเมนูหมูตุ๋นครับ รับเป็นหมูอบซีอิ๊วแทนได้ไหมครับ"

ลูกค้าชายวัยกลางคนชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ "ฉันอยากกินหมูตุ๋น คุณจะเอาหมูอบซีอิ๊วมาให้ทำไม"

"ถ้าไม่มีหมูตุ๋นก็ช่างมันเถอะ รีบๆ เอาผัดตับเซี่ยงจี๊กับมันฝรั่งเส้นผัดพริกมาเสิร์ฟก็แล้วกัน"

ไม่กินหมูอบซีอิ๊ว?

พ่อครัวเหลียงขมวดคิ้ว ถามต่อด้วยความสงสัย "เอ่อ คุณลูกค้าครับ ผมขอถามอะไรหน่อย พวกคุณมาด้วยกันหรือเปล่าครับ ทำไมถึงสั่งเมนูเหมือนกันเป๊ะเลย"

"เมนูพวกนี้ไม่ใช่เมนูขึ้นชื่อของร้านเรานะครับ..."

ชายวัยกลางคนถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความผิดหวัง

"เฮ้อ อย่าให้พูดเลย"

"พวกเรากินแห้วมาจากร้านแผงลอยข้างนอกนั่นแหละ เลยจำใจต้องมารองท้องที่ร้านคุณนี่ไง"

หา? แผงลอย?

พ่อครัวเหลียงยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ฟังดูเหมือนว่าเพราะไม่ได้กินของดีที่แผงลอย เลยต้องจำใจมากินกันตายที่ภัตตาคารหรูอย่างเฟิงเติงโหลวเนี่ยนะ?

พูดสลับกันรึเปล่าพี่ชาย?

แผงลอยกระจอกๆ ที่ไหนจะมาเทียบชั้นกับเฟิงเติงโหลวได้ ล้อกันเล่นแรงไปมั้ง

แวบแรกพ่อครัวเหลียงคิดไปไกลว่าต้องเป็นแผนสกปรกของภัตตาคารคู่แข่งแน่ๆ ที่จ้างคนพวกนี้มาป่วน

เดี๋ยวพออาหารมาเสิร์ฟ ก็คงแกล้งหาเรื่องติโน่นตินี่ เพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเฟิงเติงโหลว

"ใช่แล้ว มีพ่อครัวฝีมือระดับเทพมาเปิดแผงขาย รสชาตินี่สุดยอดกระเทียมดอง โดยเฉพาะหมูตุ๋นนะ หอมจนแทบคลั่ง"

"ฉันอุตส่าห์ยืนต่อแถวตั้งนาน พอจะถึงคิวฉัน ของดันหมดเกลี้ยงซะงั้น แม้แต่ผักชีโรยหน้ายังไม่เหลือ"

พอชายคนนี้เปิดประเด็น หนุ่มโต๊ะข้างๆ ก็ผสมโรงทันที "โอ๊ยพี่ ผมนี่อดกินตั้งแต่เมื่อวานแล้ว คุณเป็นพ่อครัวร้านนี้ใช่ไหม รีบไปผัดกับข้าวเถอะ ถ้าพวกเราไม่พลาดจากร้านนั้นมา ก็คงไม่มานั่งกินแก้ขัดที่นี่หรอก"

อ้าวเฮ้ย!

ไอ้หนุ่มนี่ปากคอเราะร้าย!

สีหน้าของพ่อครัวเหลียงเริ่มดำทะมึน

หน้าม้า!

ต้องเป็นหน้าม้าชัวร์ ปักใจเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์!

คนพวกนี้ต้องเป็นคนที่ร้านคู่แข่งจ้างมาดิสเครดิตชัดๆ

กล้าพูดออกมาได้ว่าเฟิงเติงโหลวสู้แผงลอยข้างทางไม่ได้ สำหรับคนเป็นพ่อครัวอย่างเขา คำพูดนี้มันหยามเกียรติยิ่งกว่าด่าบุพการีเสียอีก

"คุณลูกค้าครับ พูดแบบนี้ผมไม่ชอบเลยนะ ถึงเฟิงเติงโหลวเราจะไม่ใช่ที่หนึ่งในแปดสุดยอดภัตตาคาร แต่ฝีมือเราก็ไม่ได้เป็นรองใคร คุณบอกว่าเราสู้แผงลอยข้างทางไม่ได้ นี่มันดูถูกกันเกินไปหน่อยมั้ง"

ไอ้หนุ่มนั่นก็เลือดร้อนใช่ย่อย สวนกลับทันควัน "ก็ฉันเคยมากินร้านคุณแล้วไง รสชาติเป็นยังไงฉันรู้ดี"

"สู้ไม่ได้ก็คือสู้ไม่ได้ กลับไปฝึกมาใหม่เถอะไป"

พ่อครัวเหลียงได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งมั่นใจ ถามเสียงแข็งเชิงจับผิด "งั้นขอถามหน่อยเถอะว่าไอ้พ่อครัวแผงลอยนั่นชื่อแซ่อะไร ศิษย์สำนักไหน?"

ไอ้หนุ่มมองพ่อครัวเหลียงด้วยสายตาแปลกประหลาด "ถามแปลกๆ พี่ชาย ผมไปกินข้าวต้องซักประวัติพ่อครัวด้วยเหรอว่าชื่ออะไร เรียนจบที่ไหน?"

"ผมไปกินข้าวครับ ไม่ได้ไปทำสำมะโนประชากร"

เห็นบรรยากาศเริ่มมาคุ เถ้าแก่หลิวรีบวิ่งแจ้นเข้ามาแทรก ดันหลังพ่อครัวเหลียงให้ถอยออกไป

"เอ่อ พ่อครัวเหลียง คุณเข้าไปดูในครัวก่อนเถอะ ทางนี้ผมจัดการเอง"

พอดันพ่อครัวหัวร้อนออกไปได้ เถ้าแก่หลิวก็หันมาฉีกยิ้มการค้าถามพ่อหนุ่มคนนั้น "พ่อหนุ่ม เถ้าแก่แผงลอยที่ว่านั่นเขาตั้งร้านอยู่ตรงไหนเหรอ ขายมานานรึยัง"

เห็นเถ้าแก่หลิวพูดจาดี ไอ้หนุ่มก็เลยยอมตอบ "ออกจากร้านไปเลี้ยวขวา เดินไปอีกสี่ห้าสิบเมตรก็ถึงแล้ว"

"เถ้าแก่ร้านนั้นยังหนุ่มอยู่เลย ดูทรงน่าจะไม่เกินยี่สิบ เห็นพาเมียน้องสาวมาช่วยขายได้สามสี่วันแล้วมั้ง"

พ่อครัวอายุยี่สิบ?

เถ้าแก่หลิวส่ายหน้ายิ้มขำ

ที่แท้ก็พวกบ้านนอกเข้ากรุงไม่เคยเจอของจริง!

พ่อครัวอายุแค่นั้นจะไปมีฝีมืออะไรนักหนา

เดี๋ยวพอได้ชิมรสชาติอาหารของเฟิงเติงโหลวเข้าไป รับรองว่าต้องกลืนน้ำลายตัวเองแล้วชมเปาะไม่ขาดปากแน่

คิดได้ดังนั้น เถ้าแก่หลิวก็วางใจกลับไปนั่งหลังเคาน์เตอร์ เรื่องพ่อครัวหนุ่มที่ว่านั่นคงไม่มีอะไรน่ากังวล

แต่ความสบายใจอยู่ได้ไม่นาน เสียงตบโต๊ะปังใหญ่ก็ดังสนั่นร้าน

"บอกแล้วไงว่าจะกินหมูตุ๋น ทำไมเอาหมูอบซีอิ๊วมาเสิร์ฟ!"

"นั่นสิ ไม่มีก็บอกว่าไม่มีสิโว้ย เอาของคนละอย่างมาย้อมแมวขายได้ไง ไม่กงไม่กินมันแล้ว ไปเว้ย!"

พูดจบ ลูกค้าสองคนก็วางตะเกียบ ลุกเดินออกจากร้านไปดื้อๆ โดยไม่รอฟังคำแก้ตัว

อ้าว เฮ้ย...

เถ้าแก่หลิวถึงกับกุมขมับ ไม่มีหมูตุ๋นก็อย่าเสิร์ฟสิ จะดันทุรังเอาหมูอบซีอิ๊วไปเสิร์ฟทำซากอะไร

พ่อครัวเหลียงนะพ่อครัวเหลียง ทำงานมาตั้งกี่ปีเรื่องแค่นี้คิดไม่ได้

"ปัง!"

เสียงตบโต๊ะดังขึ้นอีกรอบ

เล่นเอาหัวใจเถ้าแก่หลิวแทบวาย หันขวับไปดู เห็นลูกค้าอีกคนกำลังของขึ้น

"นี่มันผัดตับบ้าบออะไรวะ ตับแข็งโป๊ก เซี่ยงจี๊ยังมีเลือดซึมอยู่เลย หมาที่ไหนจะกินลง นี่น่ะเหรอระดับของเฟิงเติงโหลว?"

ชายวัยกลางคนคนแรกที่สั่งหมูตุ๋นก็เริ่มบ่นบ้าง "ผัดตับจานนี้ไม่ได้เรื่อง สี กลิ่น รส สอบตกหมด รู้งี้ฉันไม่น่าเสียเวลาเข้ามารองท้องที่นี่เลย"

อีกโต๊ะก็ชี้ไปที่จานหมูผัดซอส "ไหนล่ะหลุมถ้วยตะเกียง หมูผัดซอสของพวกคุณทำไมมันแบนแต๊ดแต๋ไม่มีหลุมมีบ่อเลย"

"มีแค่มันฝรั่งเส้นผัดพริกจานนี้ที่พอจะกล้ำกลืนได้ แต่ก็ยังสู้ร้านแผงลอยไม่ได้อยู่ดี แถมราคาแพงกว่าตั้งเยอะ"

"ร้านพวกคุณจงใจแกล้งกันใช่ไหม"

"ไปเรียกพ่อครัวออกมาคุยกันหน่อยซิ ถ้าไม่ให้คำอธิบายดีๆ วันนี้ฉันไม่จ่ายเงินนะโว้ย!"

โอ้โห!

ชั่วพริบตาเดียว ลูกค้ากว่าสิบคนลุกฮือขึ้นมาโวยวายพร้อมกัน

เถ้าแก่หลิวถึงกับยืนเอ๋อ

ร้านเฟิงเติงโหลวถึงจะไม่ใช่ระดับตำนานเก่าแก่ แต่ก็มีชื่อเสียงในย่านนี้พอสมควร ไม่เคยเจอสถานการณ์ลูกค้าสามัคคีกันถล่มร้านขนาดนี้มาก่อน

พ่อครัวเหลียงได้ยินเสียงเอะอะก็เดินหน้าบึ้งออกมาจากครัว กวาดตามองลูกค้ากลุ่มเดิม ก็เข้าใจแจ่มแจ้ง

ชัดเลย ไอ้พวกนี้กลุ่มเดียวกัน มาพร้อมกัน สั่งเหมือนกัน

นี่มันตั้งใจมาหาเรื่องชัดๆ !