บทที่ 27 - เจี่ยจางซื่อ สมองป้าโดนลาเตะมารึไง?

บทที่ 27 - เจี่ยจางซื่อ สมองป้าโดนลาเตะมารึไง?

"พี่คะ ยายเฒ่าเจี่ยจางซื่อ!"

"หมูตุ๋นของพี่หอมเกินไป ยายแกต้องตามกลิ่นมาแน่ๆ!"

เฉินจวินได้ยินชื่อนี้ก็อดปรายตามองไปที่ประตูไม่ได้

หรือว่าเป็นเพราะเมื่อวานอดกินหมูตุ๋น เลยยังผูกใจเจ็บไม่หาย?

"พี่คะ เราอย่าไปสนใจแกเลย ปล่อยแกยืนตะโกนอยู่หน้าบ้านนั่นแหละ" หลินเหยากลัวว่าเจี่ยจางซื่อจะบุกเข้ามาอาละวาด

หมูพวกนี้ทำไว้ขาย ถ้าโดนยายแกแย่งไปสักชิ้นสองชิ้น ขาดทุนยับเยินแน่

เฉินจวินส่ายหน้า เดินออกมาจากครัวอย่างใจเย็น

"กลัวอะไร ยายแกคงไม่กล้ามาผูกคอตายหน้าบ้านเราหรอกมั้ง"

เขาตบไหล่น้องสาวเบาๆ เป็นเชิงปลอบใจ

"เปิดประตู! เร็วเข้า!"

"ฉันรู้นะว่ามีคนอยู่ เปิดเดี๋ยวนี้นะเว้ย!"

เจี่ยจางซื่อเริ่มหมดความอดทน เปลี่ยนจากการเคาะเป็นทุบประตูโครมคราม

"แอ๊ด~"

ประตูเปิดออก เฉินจวินเดินหน้านิ่งออกมา

กวาดสายตามองไปหน้าบ้าน โอ้โฮ... ไทยมุงเพียบ

"ฮึ! ในที่สุดก็ยอมโผล่หัวออกมาสักทีนะ!" เจี่ยจางซื่อยืนเท้าสะเอว เชิดหน้าใส่อย่างเหยียดหยาม

"ป้าจางซื่อ ป้าป่วยเป็นโรคอะไรหรือเปล่า ว่างมากหรือไงถึงมาทุบประตูบ้านชาวบ้านเขาเนี่ย บ้านผมไม่ต้อนรับป้านะ" เฉินจวินถามเสียงแข็ง

"ทำอะไร? แกยังมีหน้ามาถามอีกเหรอว่าฉันมาทำอะไร?"

"เฉินจวิน แกก่อเรื่องใหญ่แล้วรู้ตัวไหม?" เจี่ยจางซื่อทำท่าทางขึงขัง ราวกับกุมความลับสุดยอดที่จะเอาผิดบ้านเฉินได้

เฉินจวินมองยายแก่ตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย น้ำเสียงราบเรียบไม่ยินดียินร้าย "มีอะไรจะพ่นก็รีบพ่นมา ถ้าไม่มีก็ไสหัวไป"

"ถ้าว่างนักก็ไปนั่งปั้นดินน้ำมันเล่นเหอะป้า อย่ามาเสนอหน้าให้คนเรือนหลังเขารำคาญเลย"

อะไรนะ?

ปั้นดินน้ำมัน?

เจี่ยจางซื่อโกรธจนหน้าดำหน้าแดง เด็กสามขวบสิยะถึงเล่นปั้นดิน นี่มันด่าว่าปัญญาอ่อนชัดๆ

ดี! ดีมาก!

ด่าแค่นี้ไม่สะเทือนซางหรอก ถ้าไม่งัดไม้ตายออกมาใช้ คงจัดการไอ้เด็กนี่ไม่ได้แน่!

จังหวะที่เจี่ยจางซื่อกำลังจะร่ายเวทมนตร์บทใหญ่ กลิ่นหอมยั่วน้ำลายจากในครัวก็ลอยมาเตะจมูกอีกระลอก

อื้ม!

กลิ่นนี้มันสุดตีนจริงๆ!

เจี่ยจางซื่อน้ำลายสอ รีบกลืนลงคออึกใหญ่ แล้วชี้นิ้วไปในบ้านตะโกนลั่น "เฉินจวิน แกทำความผิดร้ายแรงมาก!"

"ป้าพูดวนไปวนมาอยู่แค่ประโยคเดียวเนี่ยนะ? มีอะไรก็พูดมาตรงๆ อย่ามาตดทางปากแถวนี้" เฉินจวินเริ่มรำคาญ

เจี่ยจางซื่อนี่มันพวก "อ่อนหัดแต่อยากโชว์เทพ" ชัดๆ!

สกิลมีแค่การด่าทอและนอนกลิ้งกับพื้น แต่อยากจะเลียนแบบสไตล์การพูดหล่อๆ แบบอี้จงไห่

ผลที่ได้เลยออกมาดูทุลักทุเล ฟังแล้วระคายหูพิลึก

"แก!!" เจี่ยจางซื่อจุกจนพูดไม่ออก แต่ก็รีบชี้ไปทางครัวถามเสียงเขียว "แกแอบตุ๋นเนื้อกินในบ้านใช่ไหม?"

เฉินจวินพยักหน้า

กลิ่นหมูตุ๋นหอมฟุ้งขนาดนี้ ปิดยังไงก็ไม่มิด อีกอย่างเรื่องที่เขาขายข้าวแกงคนก็รู้กันทั้งบาง ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบัง

พอเห็นเฉินจวินยอมรับหน้าตาเฉย เจี่ยจางซื่อก็ยิ้มกริ่มราวกับแผนชั่วสำเร็จ ตะโกนก้อง "ในเมื่อแกยอมรับ งั้นแกก็คงรู้สินะว่าตัวเองทำผิดอะไร?"

"รู้อะไรของป้าล่ะ พูดจาอ้อมค้อมอยู่นั่นแหละ ต้องการอะไรกันแน่?" เฉินจวินสวนกลับ

เห็นเฉินจวินยังปากดี เจี่ยจางซื่อแค่นเสียงฮึ หรี่ตาสามเหลี่ยมจ้องเขม็งแล้วเทศนา "พวกแกแอบซ่อนตัวตุ๋นเนื้อชิ้นเบ้อเริ่ม แถมยังทำส่งกลิ่นหอมไปทั่ว นี่มันเป็นการปลีกตัวออกจากมวลชน ทำลายภาพลักษณ์ความสมถะเรียบง่ายของ... ของชนชั้นแรงงาน!"

"แกไม่เพียงแต่โดนกระสุนเคลือบน้ำตาลกัดกร่อนจิตใจ แต่ยังพยายามจะมากัดกร่อนจิตใจคนทั้งลานสี่เรือนอีก เฉินจวิน... แกสำนึกผิดรึยัง!"

เจี่ยจางซื่อร่ายยาวแบบตะกุกตะกัก ด้วยระดับสมองที่มีจำกัด เลยก๊อปปี้คำพูดอี้จงไห่มาได้แค่ครึ่งๆ กลางๆ

แต่นางมั่นใจว่าแค่นี้ก็เป๊ะปังอลังการแล้ว ข้อหาหนักขนาดนี้ ชาวบ้านตาดำๆ ต้องกลัวจนหัวหดแน่

แต่พอมองไปที่เฉินจวิน... ผิดคาด!

ไอ้หมอนั่นนอกจากจะไม่กลัวแล้ว สายตาที่มองมายังเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา

หา?

ทำไมมันไม่กลัววะ?

พอมองไปข้างหลัง เห็นหลินเหยายืนหน้าซีดตัวสั่น

เออ... สคริปต์ฉันก็น่าจะถูกต้องนี่นา?

เจี่ยจางซื่อเลยตีเหล็กเมื่อร้อน รุกต่อทันที "เฉินจวิน ความคิดของแกมันวิปริตไปแล้ว การกระทำของแกมัน... มันกำลังสั่นคลอนอุดมการณ์ความมัธยัสถ์!"

พูดจบก็ชี้นิ้วไปที่หลินเหยา "พวกแกทั้งครอบครัวกำลังจะมีปัญหา ปัญหาใหญ่ด้วย!"

"ถ้ายังไม่ตาสว่าง ไม่รู้สำนึกในความผิดของตัวเอง พวกแกจบเห่แน่!"

ยิ่งพูดยิ่งอิน ยิ่งพูดยิ่งใส่อารมณ์ดุเดือด

"พวกแกกำลังตีตัวออกห่างจากมวลชน เดินหน้าสู่ความหายนะ กำลังทำลายรากเหง้า ทำลายฐาน..."

"หยุดๆๆ พอได้แล้ว ป้าจางซื่อ ป้าลองฟังที่ตัวเองพูดบ้างไหมว่ามันรู้เรื่องรึเปล่า?"

จู่ๆ เฉินจวินก็ขมวดคิ้วพูดแทรกขึ้นมาดื้อๆ ขัดจังหวะการร่ายมนตร์ของแม่มดเฒ่า

จะด่าก็ด่าไปเหอะ จะมาพ่นคำศัพท์ยากๆ ที่ตัวเองยังจำไม่ได้ทำไม?

ฟังแล้วจั๊กจี้หูชะมัด

"หา?" เจี่ยจางซื่อชะงักกึก

เฉินจวินยิ้มเยาะ "พล่ามมาซะยืดยาว สรุปง่ายๆ คือป้าหน้าด้านอยากจะมาขอแบ่งเนื้อกินใช่ไหมล่ะ?"

"เมื่อวานอดกินหมูตุ๋นซีอิ๊ว คงนอนน้ำลายยืดเก็บไปฝันทั้งคืนล่ะสิท่า?"

อุ๊ย...

โดนอ่านใจทะลุปรุโปร่ง เจี่ยจางซื่อเผลอกำมือแน่นด้วยความเขินอาย

แต่ในใจลึกๆ กลับดีใจ

เออ คุยรู้เรื่องก็ดี จะได้ไม่ต้องเปลืองน้ำลายมาก

แน่นอนว่าเรื่องหน้าแตกแบบนี้ นางไม่มีทางยอมรับ นางกระแอมไอแก้เกี้ยว "แบ่งเนื้อบ้าบออะไร ฉันกำลังช่วยฉุดดึงความคิดแกต่างหาก กำลังช่วย... เอ้อ ใช่ กำลังช่วยกอบกู้แก!"

"ตอนนี้รู้ตัวแล้วใช่ไหมว่าผิด? งั้นก็รีบเอาของกลางที่ทำให้แกแตกแยกจากมวลชนออกมาซะ ส่งมาให้ประชาชนพิพากษา ไม่อย่างนั้น..."

"ไม่อย่างนั้น..." เจี่ยจางซื่อเกิดอาการ "เทปตกร่อง" นึกคำขู่ไม่ออกซะงั้น

ปกติอี้จงไห่มันพูดต่อว่ายังไงนะ นึกไม่ออกเว้ย?

เห็นเจี่ยจางซื่ออ้ำอึ้ง เฉินจวินหลุดขำพรืด

"ทำไม ลืมบทที่ท่องจำมาจากอี้จงไห่แล้วเหรอ?"

โดนจี้ใจดำอีกรอบ เจี่ยจางซื่อโกรธจนหน้ามืด "เฉินจวิน! ตอนนี้ฉันกำลังพิพากษาแกอยู่นะ ทำตัวให้มันสงบเสงี่ยมหน่อย!"

พิพากษาพ่องสิ!

เฉินจวินโบกมือไล่อย่างรำคาญ "พอได้แล้วน่า ป้าจางซื่อ หนังสือหนังหาก็อ่านไม่ออก จะมาเก๊กท่าเป็นผู้ทรงภูมิทำไม?"

"ผมถามจริงๆ ป้าแค่อยากจะมาไถเนื้อบ้านผมกินใช่ไหม?"

"นี่ไม่เรียกว่าไถ นี่เขาเรียกว่าพาแกกลับสู่อ้อมอกมวลชน" เจี่ยจางซื่อแถสีข้างถลอก "แค่แกยอมให้ความร่วมมือ เรื่องนี้ก็ถือว่าเจ๊ากันไป"

"พูดจบยัง?" เฉินจวินหุบยิ้ม ถามเสียงเรียบ

เจี่ยจางซื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้สนใจ

"เออ! จบแล้ว รีบไปยกเนื้อออกมาสิ"

"ถ้าจบแล้วก็ไสหัวกลับไปเล่นปั้นดินน้ำมันที่บ้านไป๊ ยายแก่ทึ่มกะละมังถังแตก!" เฉินจวินด่ากราด

ทึ่มกะละมังถังแตก???

เจี่ยจางซื่อได้ยินคำนี้ถึงกับยืนเอ๋อ

ไอ้เด็กเฉินจวิน นอกจากจะไม่ยอมมอบเนื้อให้แล้ว ยังกล้าด่ากราดใส่นางอีก?

มันกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหน!

เจี่ยจางซื่อตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ ชี้หน้าด่า "ไอ้เด็กเวร แกคิดจะลองดี..."

"เจี่ยจางซื่อ!" เฉินจวินตวาดสวนกลับ

"ตอนนี้ผมมีทางเลือกให้ป้าสองทาง หนึ่ง... กลิ้งกลับบ้านไปซะดีๆ สอง... ผมจะลากป้าไปที่ที่ทำการชุมชน ให้ท่านผอ.หวัง ฟังคำปราศรัยอันเลิศหรูของป้าเมื่อกี้ดูหน่อย ว่าท่านจะว่ายังไง"

[จบแล้ว]