บทที่ 73 - การทดสอบรอบที่สามกำลังจะเริ่มขึ้น

บทที่ 73 - การทดสอบรอบที่สามกำลังจะเริ่มขึ้น

ไม่ใช่แค่นายกเทศมนตรีเท่านั้น ทุกคนในเมืองเสวียนเจี้ยนที่ได้เห็นภาพนี้ต่างก็ยืนตะลึงตาค้าง

คนส่วนใหญ่ต่างคิดไปในทางเดียวกันว่า หรือจะเป็นฝีมือของพวกผู้ฝึกมารที่ออกมาอาละวาดอีกแล้ว

จะโทษพวกเขาก็ไม่ได้ เพราะเหตุการณ์ธงหมื่นวิญญาณเพิ่งจะผ่านไปได้ไม่นาน

แถมเจ้าธงหมื่นวิญญาณนั่นยังทำแพ็กเกจจิ้งซะสวยหรู ดูเหมือนของวิเศษฝ่ายเซียนไม่มีผิด

ฉือจิ่วอวี๋จอดรถสามล้อไว้ข้างทาง เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

เห็นเพียงแสงเหาะเหินพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทีละสาย กลิ่นอายที่อ่อนที่สุดในนั้นก็ยังเป็นถึงผู้ฝึกตนระดับแปลงเทพ

"ฉันเพิ่งจะส่งใบคำร้องไปแท้ๆ อาจารย์อาจะมือไวใจเร็วไปหน่อยไหมเนี่ย" เธอบ่นพึมพำ "แต่พอมองแบบนี้ แดนลึกลับนี่ใหญ่เอาเรื่องแฮะ"

จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในร้านขายเครื่องประดับริมทาง

เจ้าของร้านและลูกค้าอีกสองสามคนกำลังยืนมองท้องฟ้าอยู่หน้าร้าน จนกระทั่งฉือจิ่วอวี๋เดินเข้ามาในร้าน เขาถึงเพิ่งได้สติ

"คุณจะทำอะไรน่ะ"

คงไม่ได้จะฉวยโอกาสปล้นตอนชุลมุนหรอกนะ

"ซื้อของสิคะ จะให้ทำอะไร" ฉือจิ่วอวี๋ทำหน้างง "กลางวันแสกๆ ร้านคุณเปิดอยู่จะไม่ขายของเหรอ"

"..."

ไม่ใช่สิ ท้องฟ้าวิปริตขนาดนั้น คุณยังมีอารมณ์มาเดินช้อปปิ้งอีกเหรอ

คุณตั้งใจมากวนประสาทใช่ไหม

ฉือจิ่วอวี๋หยิบพวงกุญแจเป็ดเหลืองที่แขวนอยู่หน้าประตูขึ้นมา เขย่าไปมาในมือ สีหน้าของเป็ดเหลืองเปลี่ยนจากยิ้มเป็นโกรธ

เขย่าอีกที สีหน้าก็เปลี่ยนจากโกรธเป็นน้อยใจ

เอ้อ

อันนี้เข้าท่าแฮะ

"เฮีย อันนี้ขายยังไง"

ไม่ใช่สิ นี่คุณตั้งใจมาซื้อของจริงๆ เหรอเนี่ย

"สามเหรียญวิญญาณ"

ราคาก็สมเหตุสมผลดี ยังไงอาจารย์ก็รวยล้นฟ้า ซื้อของแพงไปแกก็คงมองไม่เห็นหัว

เธอหยิบลงมาอีกอัน

"นี่ เอาสองอันนี้แหละ"

ฉือจิ่วอวี๋หยิบเหรียญวิญญาณออกมาสองเหรียญ เหรียญหนึ่งมูลค่าห้า อีกเหรียญมูลค่าหนึ่ง แล้วโยนให้เจ้าของร้าน

สรุปคุณมาซื้อของจริงๆ สินะ

เดินมาถึงหน้าประตู เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าแวบหนึ่ง "ชิ มีอะไรน่าดูนักหนา"

ในตอนนี้เอง มีคนอดรนทนไม่ไหวถามขึ้นว่า "คุณไม่กลัวว่าจะเป็นฝีมือของพวกมารอีกเหรอ"

"วางใจเถอะ ไม่เกี่ยวกับพวกมารแม้แต่ครึ่งเหรียญวิญญาณ"

"คุณรู้เหรอ"

"แน่นอนสิ ฉันต้องรู้อยู่แล้ว"

"งั้นช่วยอธิบายหน่อยสิ" เจ้าของร้านแบมือออก ในมือคือเหรียญวิญญาณที่ฉือจิ่วอวี๋เพิ่งโยนให้ "เดี๋ยวผมไม่คิดตังค์ก็ได้"

หกเหรียญวิญญาณ นี่คุณดูถูกใครยะ

ฉือจิ่วอวี๋ไม่ได้รับเงินคืน แต่เธอทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม แถมยังจงใจลดเสียงลงต่ำ

ทุกคนเห็นท่าทางแบบนั้น ก็พากันจ้องมองเธอด้วยความตื่นเต้น

"ถึงเวลานั้นพวกคุณก็รู้เองแหละ"

พูดจบ เธอก็หันหลังเดินไปขึ้นรถสามล้อ แล้วปั่นออกไปอย่างเท่

"..."

หลายคนรู้สึกเหมือนมีม้าหมื่นตัววิ่งผ่านกลางใจ

ยัยนี่ตั้งใจมากวนตีนชัดๆ

แน่นอนว่าคนที่ทุกข์ใจที่สุดไม่ใช่พวกเขา แต่เป็นคนที่ย้ายหนีมาจากเมืองเหิงเจี้ยน

นี่เพิ่งจะผ่านไปได้ไม่เท่าไหร่ มันมาอีกแล้วเหรอ

อุตส่าห์ย้ายหนีออกมาแล้ว ทำไมชีวิตยังไม่สงบสุขสักที

เมื่อเห็นวัตถุขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า คนส่วนใหญ่ในใจย่อมรู้สึกกดดัน

แต่ทว่า ก็ยังมีคนกลุ่มหนึ่งที่แตกต่างออกไป

เจียงจิ่วอวี้ยืนอยู่ตรงระเบียงโรงแรม หันกล้องมือถือขึ้นไปบนท้องฟ้า

แทบไม่ต้องพูดอะไร คอมเมนต์ก็ไหลมาเป็นน้ำตกจนอ่านไม่ทัน

นี่คืองานปาร์ตี้ของเหล่าผู้ฝึกวิชาเสน่ห์ แม้คนส่วนใหญ่จะเข้ามาดูเพื่อความบันเทิง แต่ขอแค่มีสักคนสองคนกดติดตาม ก็ถือว่ากำไรแล้ว

"เชรด นี่ใช่ทวีปกลางแน่เหรอ นึกว่าอยู่สนามรบดาราซะอีก"

"ถ้าอยู่ที่เขตสำนักเซียนฉันก็ไม่แปลกใจหรอก แต่เมืองเสวียนเจี้ยนนี่มันก็แค่เมืองเล็กๆ ห่างไกลความเจริญไม่ใช่เหรอ"

"นี่คือวาสนาปรากฏ สหายเต๋าทั้งหลาย โอกาสทองมาถึงแล้ว ตามเปิ่นจั้วเข้าไปสำรวจกันเถอะ"

"ไอ้พวกเบียวหลบไปไกลๆ หน่อย ฉันจะดูสตรีมเมอร์"

"ดูทรงแล้วของปลอมชัวร์ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนโง่เชื่อเยอะขนาดนี้"

"คนฉลาดเมื่อกี้ ทั้งโลกมีแกฉลาดอยู่คนเดียวมั้ง พ่อคนตื่นรู้"

คอมเมนต์หลากหลายไหลผ่านไปไม่หยุด เจียงจิ่วอวี้ยืนนิ่งไม่ขยับ ตรงหน้าเธอคือตัวอักษรสีทองที่กำลังจะจางหายไป

$$การทดสอบรอบที่สามกำลังจะเริ่มขึ้น$$

$$สถานที่: แดนลึกลับเงาจันทร์$$

การทดสอบ แดนลึกลับเงาจันทร์ งั้นไอ้ที่ลอยอยู่บนฟ้านั่นก็คือ...

เธอยืนอยู่ริมระเบียง หันกล้องกลับมาที่ตัวเอง

"สตรีมเมอร์ยังอยู่นะคะ"

มองดูคอมเมนต์ยุบยับ นอกจากพวกที่อ้างตัวว่าเป็นผู้ตื่นรู้แล้ว ส่วนใหญ่กำลังถกเถียงกันว่าไอ้บนฟ้านั่นมันคืออะไรกันแน่

"ความจริงแล้ว สตรีมเมอร์รู้แล้วค่ะว่านั่นคืออะไร" ใบหน้าสวยหวานของเจียงจิ่วอวี้ปรากฏรอยยิ้มลึกลับ

ทันใดนั้น คอมเมนต์ก็ยิ่งไหลเร็วขึ้น เร่งให้เธอรีบพูด

ฮ่าฮ่า

ไม่เสียแรงที่พยายามแทบตายจนผ่านเข้ารอบสาม กระแสรอบนี้ต้องเป็นของฉัน

ขณะที่เธอกำลังจะดึงเชงรอให้คนดูเยอะขึ้นอีกหน่อย

"ประกาศแจ้งเตือน"

"วัตถุสีแดงที่ปรากฏเหนือเมืองของเรา คือแดนลึกลับที่ใช้สำหรับการทดสอบรอบที่สาม"

"ขอให้ประชาชนทุกท่านไม่ต้องตื่นตระหนก"

เจียงจิ่วอวี้ชะงักกึก หันขวับไปมองอย่างแข็งทื่อ

ไม่ใช่สิ

พวกเขารู้ได้ยังไง

หรือว่าในที่ทำการเมืองก็มีผู้ผ่านเข้ารอบสามเหมือนกัน

แต่นี่มันจะประกาศเร็วไปไหม

......

......

อีกด้านหนึ่ง สองพี่น้องตระกูลเซียวที่เพิ่งมาถึงหน้าบ้านก็เห็นความผิดปกติบนท้องฟ้าเช่นกัน

และพร้อมกันนั้น ก็มองเห็นตัวอักษรสีทองแถวนั้นด้วย

การทดสอบรอบที่สาม... เริ่มเร็วขนาดนี้เลยเหรอ

จนกระทั่งได้ยินประกาศ ทั้งสองคนก็หันมามองหน้ากัน

"เข้าบ้านกันก่อนเถอะ" เซียวหมิงพูด

"ครับ" เซียวฝานพยักหน้า

มาถึงหน้าประตู เขาหันกลับไปมองอีกครั้ง

หือ

แวบหนึ่งนั้น เขาเหมือนจะเห็นเส้นด้ายสีม่วงดูชั่วร้ายพันรอบแดนลึกลับที่ซ่อนอยู่หลังม่านฟ้า

และสิ่งที่เซียวฝานไม่ทันสังเกตคือ ในดวงตาของเขาตอนนี้กำลังส่องประกายแสงเจ็ดสีที่ดูพิศวง

"ซุ่ยกู่ วิถีแห่งเรา..."

เสียงที่ดูเหมือนมาจากยุคบรรพกาลดังขึ้น แล้วก็เงียบหายไปดื้อๆ

เส้นด้ายสีม่วงชั่วร้ายที่เห็นเมื่อกี้ก็หายไปเช่นกัน เซียวฝานรู้สึกมึนงง

ตาฝาดเหรอ

วันนี้เขามีอาการแปลกๆ เยอะจังแฮะ

"เป็นอะไรไป ตื่นเต้นเหรอ"

เซียวหมิงเห็นเขาหยุดเดินจึงถามขึ้น

"ครับ นิดหน่อย" เซียวฝานยิ้ม

...............

บนยอดตึกโรงพยาบาลที่เดิม ฮั่วมองไปทางทิศที่เซียวฝานอยู่ ระยะทางไม่มีความหมายสำหรับเขา

"ท่านพี่ชายคิดเห็นเช่นไร" ฮั่วถาม

ตาแก่นั่นเคลื่อนไหวถี่ยิบ แต่ทุกครั้งที่ลงมือกลับดูไม่มีความเชื่อมโยงกันเลย

สวีสิงไม่ได้อยู่ข้างกายเขา แต่เสียงกลับดังขึ้นข้างหู

"ก็เหมือนกับที่พวกเราล่อมันออกมา มันก็น่าจะกำลังใช้เซียวฝานเป็นเหยื่อล่อเช่นกัน"

ดูเหมือนจะรู้ตัวว่าโดนฮั่วจับตามองถึงได้ถอยไป แต่ความจริงเป็นอย่างนั้นแน่เหรอ

และนับตั้งแต่วันนั้น วันที่ความเชื่อมโยงบนตัวผู้ผสานเต๋าคนนั้นถูกย้ายมาที่ตัวฮั่ว อีกฝ่ายก็ทุ่มทุนกับเซียวฝานมากขึ้น

"คำพูดของท่านพี่ชาย ทำให้ข้านึกถึงประโยคหนึ่งที่เคยเห็นจากยวน" ฮั่วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ "เมื่อเจ้าจ้องมองความมืดมิด ความมืดมิดก็จ้องมองเจ้าเช่นกัน"

"มอง"

"ตอนที่ยวนเขียนประโยคนี้ เขาไม่เห็นข้าหรอกนะ" ฮั่วอธิบายเพิ่ม

สหายบ้านเกิดคนนี้... สงสัยจะมีปมในใจกับฮั่วแหงๆ

"ตามความหมายของท่านพี่ชาย หรือว่ามันคิดจะจัดการข้าด้วย"

"คงไม่ถึงขนาดนั้น น่าจะมีจุดประสงค์อื่น" เสียงของสวีสิงเบาลงเรื่อยๆ "เจ้าระวังตัวไว้ก็พอ"

สุดท้าย เสียงนั้นก็เบาจนแทบไม่ได้ยิน

"ระวังตัวงั้นเหรอ..."

ไม่ว่าจะมองยังไง สภาพของตาแก่นั่นในตอนนี้ก็ไม่น่าจะเป็นภัยคุกคามต่อเขาได้นี่นา

มันวางแผนอะไรอยู่กันแน่

$$จบแล้ว$$