บทที่ 74 - บรรพชนหนีเที่ยวกับจอมกระบี่เฝ้าบ้าน

บทที่ 74 - บรรพชนหนีเที่ยวกับจอมกระบี่เฝ้าบ้าน

ศูนย์บริการครบวงจรสำหรับการสร้างรากฐาน ห้องฝึกฝนการรับและกลั่นปราณหมายเลขเก้า

ปรากฏการณ์ประหลาดบนท้องฟ้าไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการฝึกฝนขั้นที่สาม จางอวิ๋นลู่นั่งหลับตาอยู่ตรงกลาง กระแสความร้อนพัดพาเส้นผมของเธอปลิวไสว

ภายใต้ผิวขาวผ่องมีแสงสีทองแดงส่องลอดออกมา มองไกลๆ เหมือนกับกายทองคำในตำนาน

จางอวิ๋นลู่ที่จมดิ่งอยู่กับการฝึกฝนขั้นสุดท้าย เป็นหนึ่งในคนส่วนน้อยที่ยังไม่เห็นความผิดปกติบนท้องฟ้า

ฟู่

พ่นลมหายใจออกมา คลื่นความร้อนม้วนตลบ อุณหภูมิในห้องฝึกเหมือนจะสูงขึ้นอีกหลายองศา

เธอค่อยๆ ลืมตา ประกายสีม่วงอันลึกล้ำวาบผ่านดวงตา

เสี่ยงมาก แต่ผลตอบแทนก็คุ้มค่า

ในขณะที่ทำขั้นตอนสุดท้ายของการรับและกลั่นปราณ เธอก็อาศัยไอปราณสีม่วงที่บริสุทธิ์ที่สุดจากแก่นตะวันอันเกรี้ยวกราด ผลักดัน [เคล็ดวิชาอ่านปราณม่วง] จนถึงขั้นสมบูรณ์ในรวดเดียว

กล้าฝึกวิชาในขณะที่กำลังทำขั้นตอนที่อันตรายที่สุดของการสร้างรากฐาน

ถ้าคนอื่นรู้ว่าเธอทำแบบนี้ คงหนีไม่พ้นต้องด่าว่า 'ยัยบ้า' แน่ๆ

[การทดสอบรอบที่สามกำลังจะเริ่มขึ้น]

[สถานที่: แดนลึกลับเงาจันทร์]

ตัวอักษรสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้า แล้วค่อยๆ จางหายไปทีละน้อย

"ยินดีด้วยนะคะ คุณผ่านการฝึกฝนขั้นที่สามแล้ว"

พนักงานเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม หยิบยาเม็ดสีฟ้าใสออกมา โอสถไขกระดูกเหมันต์

มีผลเหมือนกับโอสถตะวันชาดก่อนหน้านี้ คือช่วยขจัดผลข้างเคียงจากการฝึกวิชารับและกลั่นปราณ

"ให้ฉันป้อนไหมคะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

จางอวิ๋นลู่รับโอสถไขกระดูกเหมันต์มา กลืนลงไป ความเย็นกระจายไปทั่วร่าง ความเจ็บปวดแสบร้อนตามร่างกายค่อยๆ หายไป

"เรื่องข้อเสนอคราวก่อน คุณตัดสินใจหรือยังคะ"

เรื่องที่จะให้เข้าสำนักกระบี่นั่นเอง

ต่อให้เป็นศิษย์สำนักเซียน ส่วนใหญ่ก็สร้างรากฐานด้วยวัตถุภายนอกกันทั้งนั้น

"ด้วยสถานะของคุณในตอนนี้ ถ้าเลือกเข้าสำนักกระบี่ หลังจากผ่านการทดสอบเข้าสำนัก ทางสำนักจะมอบของวิเศษสำหรับสร้างรากฐานให้หนึ่งชุดค่ะ"

ของวิเศษเหรอ...

เหมือนเธอจะไม่ขาดแคลนนะ

จางอวิ๋นลู่เงยหน้ามองท้องฟ้า "รอให้จบการทดสอบรอบที่สามก่อนได้ไหมคะ"

รอบที่สาม

พนักงานชะงักไป

คุณอยู่แค่กลั่นลมปราณขั้นเก้า แต่ผ่านเข้ารอบสามได้เนี่ยนะ

ในเครือข่ายวิญญาณมีคนวิเคราะห์กฎการทดสอบรอบสองออกมาแล้ว

แม้คู่ต่อสู้จะถูกปรับความเก่งขึ้น แต่คำนวณดูแล้วคนที่มีระดับพลังสูงกว่าก็ยังได้เปรียบอยู่ดี

"ได้แน่นอนค่ะ ขอให้คุณทำผลงานได้ดีในการทดสอบรอบที่สามนะคะ"

จางอวิ๋นลู่ก้มหน้าลง พูดเสียงเบา "ขอบคุณค่ะ"

...............

ฉือจิ่วอวี๋ปั่นรถสามล้อคู่ใจ ซิ่งด้วยความเร็วแสง

ยามรักษาการณ์หมู่บ้านเห็นว่าเป็นเธอ ก็เปิดไม้กั้นให้ตั้งแต่ไกล สองสามวันมานี้เขาชินกับรถสามล้อคันนี้แล้ว

"แต๊งกิ้ว"

เสียงขอบคุณลอยเข้าหูพร้อมกับรถสามล้อที่แล่นผ่านเข้าไปในหมู่บ้าน

รสนิยมคนรวยนี่แปลกจริงๆ ดันชอบปั่นสามล้อ

เขาเดินกลับเข้าไปในป้อมยาม วางมือถือไว้บนโต๊ะ บนหน้าจอคือหญิงสาวสวมเชิ้ตขาว กระโปรงสั้นถุงน่องดำ ใส่แว่นกรอบทอง หุ่นดีสุดๆ

ฉากหลังคือแดนลึกลับที่ปรากฏเหนือเมืองเสวียนเจี้ยน

ชัดเจนว่าเป็นผู้ฝึกวิชาเสน่ห์จากนิกายประสานรักที่มาเกาะกระแส

เมื่อก่อนตอนที่เขาออกไปข้างนอกบังเอิญเจอเข้าพอดี ก็เลย...

แหม งานยามมันน่าเบื่อจะตาย ก็ต้องหาอะไรดูแก้เซ็งบ้างสิ

ในขณะเดียวกัน ฉือจิ่วอวี๋ก็มาถึงหน้าวิลล่าแล้ว

เก็บรถสามล้อเสร็จ เธอก็ใช้แกนกลางค่ายกลเปิดช่องทาง

เปิดประตู เตะรองเท้าทิ้งที่ห้องโถง แล้ววิ่งเท้าเปล่าเข้ามาข้างใน

"อาจารย์อา อาจารย์อา"

"เลิกตะโกนได้แล้ว" สวีสิงนั่งอยู่บนโซฟา "เดี๋ยวคนอื่นก็นึกว่าเธอมาเรียกวิญญาณหรอก"

"ของฉันส่งถึงที่แล้วนะ แต่ว่านะ อาจารย์อาทำงานไวเกินไปหรือเปล่า" ฉือจิ่วอวี๋กระโดดขึ้นโซฟาพนักสูงทางขวามือของสวีสิง แล้วทิ้งตัวลงนั่ง "ฉันเพิ่งจะส่งของเสร็จไม่นาน ทางนี้ท่านก็เสกแดนลึกลับออกมาแล้ว"

"แล้วทายซิว่าฉันเจอใครระหว่างทาง"

"ใคร" สวีสิงรับมุก

"หนูจางอวิ๋นลู่ไง คนที่ฉันชี้แนะคนนั้นน่ะ เธอฝึกถึงขั้นที่สามแล้วนะ"

"ความคืบหน้าไม่เลว" สวีสิงพยักหน้าเบาๆ

"จริงสิอาจารย์อา ท่านเอาแดนลึกลับออกมาตอนนี้ กะว่าจะเริ่มเมื่อไหร่คะ"

"พรุ่งนี้"

หือ

สรุปว่าที่ท่านบอกคราวก่อนว่าอีกไม่นาน ก็คือพรุ่งนี้นี้เหรอ

พรุ่งนี้เริ่ม งั้นก็แปลว่าใกล้จะได้กลับสำนักแล้วสิ

(⊙o⊙)！

วินาทีนี้ เธอเหมือนเห็นดาวมรณะส่องแสงวิบวับอยู่บนหัว เป็นรูปเป็ดเหลืองถือแส้กำลังฟาด...

ซู้ด

ฉือจิ่วอวี๋รีบสะบัดหัว ไล่ความคิดบ้าๆ บอๆ ออกจากสมอง

รีบปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ "อาจารย์อา แล้วพรุ่งนี้มีส่วนของฉันไหมคะ"

"ไม่มี"

ถ้าเป็นแค่การทดสอบธรรมดา สวีสิงก็คงให้ฉือจิ่วอวี๋เข้าไปสั่งสอนพวกผู้เข้าร่วมทดสอบเล่นๆ ได้อยู่หรอก

แต่ตอนนี้มีแผนซ้อนแผน จะทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว

ให้คนระดับ 'อัจฉริยะเหนือโลก' อย่างเธอเข้าไป มีหวังโดนเพ่งเล็งแน่

"อ๋อ..."

ฉือจิ่วอวี๋ดูผิดหวัง

ก็การทดสอบนี่ดูน่าสนุกจะตายนี่นา

"รอให้จบการทดสอบรอบนี้ เราก็จะกลับสำนัก เธอไปคิดหาวิธีรับมือศิษย์พี่เธอเถอะ"

"..."

มาแล้ว มาแล้ว

ความทรงจำที่เพิ่งตายไปกลับมาทำร้ายฉันอีกแล้ว ดาวมรณะกระพริบวิบวับอีกแล้ว

เธอตั้งสติ ทำหน้าจริงจัง "ความจริงแล้วอาจารย์อา ตอนที่ฉันออกไปส่งของให้ท่าน ฉันแวะซื้อของขวัญมาให้ท่านด้วยนะ"

"ของขวัญ"

ยัยนี่คิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก

เห็นเพียงฉือจิ่วอวี๋กระโดดลงจากโซฟา เดินมาหยุดตรงหน้าสวีสิง แล้วค่อยๆ ประคองของสิ่งหนึ่งออกมาจากด้านหลังอย่างมีลับลมคมใน

"นี่ไง"

พวงกุญแจเป็ดเหลืองหน้าตาเกรี้ยวกราด พอเขย่านิดหน่อย เป็ดเหลืองก็เปลี่ยนเป็นหน้าตาน้อยใจ

สวีสิงทำหน้าพิลึก "เธอจะใช้ไอ้นี่ติดสินบนฉันเหรอ"

"เรียกว่าติดสินบนได้ไงคะ อาจารย์อาอุตส่าห์ช่วยอัปเกรดกระบี่ให้ฉัน ฉันก็เลยเตรียมของขวัญตอบแทนต่างหาก"

สวีสิงมองเธอ เธอกระพริบตาปริบๆ

"ก็ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันจะรับไว้"

"งั้นเรื่องอาจารย์..."

"เมื่อกี้เธอพูดเองนะ ว่าเป็นของขวัญตอบแทน"

"ก็ของขวัญตอบแทนไงคะ อาจารย์อาไม่ต้องคิดมาก" ฉือจิ่วอวี๋ยังคงยิ้มแฉ่ง "งั้นอาจารย์อา หนูขอตัวกลับห้องก่อนนะ"

"ไปเถอะ"

จากนั้นเธอก็วิ่งปรู๊ดขึ้นชั้นสอง ปิดประตูห้องนอนเสียงดัง 'ปัง'

คาดว่า... คงไปเกรียนแตกใส่ชาวบ้านในเน็ตอีกแน่ๆ

"คิดจะทำอะไรของเขานะ"

ลองคำนวณดูไหม

คิดอีกทีสวีสิงก็ล้มเลิกความคิด ถ้าทุกเรื่องต้องใช้วิธีนี้เพื่อให้รู้แจ้ง มันก็น่าเบื่อแย่สิ

จากนั้น เขาใช้มือถือถ่ายรูป เตรียมจะส่งให้ศิษย์พี่หญิงดู

แต่พอเขากดเปิดแอปแชต เห็นรูปโปรไฟล์ของศิษย์พี่หญิง เขาก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

บรรพชนหนีเที่ยว: "ศิษย์พี่ ลูกศิษย์ตัวน้อยของท่านให้ของขวัญข้ามาอย่างหนึ่ง"

บรรพชนหนีเที่ยว: "/รูปภาพ"

บรรพชนหนีเที่ยว: "และข้าคิดว่า นางต้องเตรียมไว้อีกอันแน่ๆ"

ไม่นาน ฝั่งนั้นก็ตอบกลับมา

จอมกระบี่เฝ้าบ้าน: "ดูดีนี่นา แต่ข้ารับของขวัญแล้วค่อยตีนางทีหลังก็ได้"

หนีไม่พ้นจริงๆ สินะ

[จบแล้ว]