บทที่ 62 - บททดสอบรอบสองที่เปลี่ยนไป

บทที่ 62 - บททดสอบรอบสองที่เปลี่ยนไป

การกระทำของหยูหมิงในครั้งนี้ไม่ใช่เพราะถูกบังคับ แต่เป็นสิ่งที่เขาเสนอตัวเอง

สำหรับคนที่รากฐานเสียหาย หนทางข้างหน้ามืดมน และอายุขัยใกล้จะหมดลง สิ่งของส่วนใหญ่บนโลกนี้แทบไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาต้องให้ความสำคัญ นั่นคือโอกาสในการซ่อมแซมรากฐาน

การทดสอบนี้เต็มไปด้วยความลึกลับ เขาอาจจะได้รับวาสนาในการรักษารากฐานจากที่นี่ก็ได้

ต่อให้สุดท้ายจะไม่สมหวัง อย่างน้อยก็ได้ขายน้ำใจให้รุ่นพี่หลี่ เผื่อว่าจะมีหนทางรอดอื่น

ส่วนคนอื่นๆ น่ะเหรอ พูดตามตรงอาจจะดูน่าหมั่นไส้ไปหน่อย แต่พวกนั้นก็แค่ของแถม

ส่วนเรื่องที่ทำแบบนี้จะไปทำให้ยอดฝีมือผู้อยู่เบื้องหลังโกรธหรือไม่ หยูหมิงไม่ได้กังวลมากนัก ขนาดผู้ฝึกวิชาเสน่ห์จากนิกายประสานรักยังไลฟ์สดโชว์หรา ก็ยังไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่นา

"จะเริ่มแล้วนะ" หยูหมิงลืมตาขึ้น

ทันใดนั้น ทุกคนต่างกลั้นหายใจ แม้แต่หลี่ชิงหยางก็ยังมีสีหน้าจริงจังขึ้น เขาวางน้ำเต้าลงแล้วมองไปที่หยูหมิง

ในวินาทีถัดมา หยูหมิงหลับตาลงอีกครั้ง ศีรษะก้มต่ำลงเล็กน้อย แสดงว่าเขาได้เข้าสู่มิติการทดสอบเรียบร้อยแล้ว

เริ่มแล้วเหรอ

ถึงก่อนหน้านี้จะเคยเห็นหยูหมิงสาธิตมาสองครั้งแล้ว แต่พอมาดูตอนนี้ก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกอยู่ดี

แต่มีรุ่นพี่หลี่อยู่ด้วย เขาน่าจะ...

เมื่อเห็นสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ตน รวมถึงหลานศิษย์ของตัวเองด้วย หลี่ชิงหยางก็นิ่งไปครู่หนึ่ง

"ไม่ต้องมามองข้า หลี่โหมวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น"

เขาไม่ใช่คนประเภทห่วงหน้าตา ดูไม่ออกก็คือดูไม่ออก

รุ่นพี่หลี่นี่ช่างเป็นคนตรงไปตรงมาจริงๆ

เหล่าผู้ฝึกตนระดับแปลงเทพต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สุดท้ายก็ต้องหันกลับไปจดจ่อที่หยูหมิงอีกครั้ง

...............

[ศัตรู: ผู้ฝึกกายาระดับกลั่นลมปราณขั้นเก้า คัมภีร์ทรราชขั้นเริ่มต้น หมัดเขย่าขุนเขาขั้นสมบูรณ์]

[เป้าหมาย: สังหาร]

นี่คือคู่ต่อสู้ที่หยูหมิงต้องเจอในครั้งนี้

ด้วยข้อจำกัดของระดับพลัง ผู้ฝึกตนระดับกลั่นลมปราณและสร้างรากฐานจะสามารถฝึกฝนเคล็ดวิชาระดับ [คัมภีร์ทรราช] ได้สูงสุดแค่ขั้นเริ่มต้นเท่านั้น

หากต้องการฝึกให้ถึงขั้นเชี่ยวชาญ อย่างน้อยต้องเป็นระดับแก่นทองคำ ที่เปลี่ยนพลังลมปราณให้กลายเป็นพลังเวทเสียก่อน

หมอกสีเทารวมตัวกัน ก่อเกิดเป็นหอกเหล็กกล้าในมือของหยูหมิง ปลายหอกยาวหกนิ้วส่องประกายเย็นเยียบ

ตึง ตึง

เงาร่างผู้ฝึกกายาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กลิ่นอายหนักแน่นมั่นคงทำเอาขนที่หลังมือของหยูหมิงลุกชัน

ไม่ถูกต้อง ตัวนี้แกร่งกว่าคราวก่อนมาก

เขาเคยสู้กับผู้ฝึกกายาที่ฝึกเพลงหมัดจนถึงขั้นสมบูรณ์ในมิติการทดสอบมาแล้ว แต่แรงกดดันที่ได้รับเทียบไม่ได้เลยกับตัวตรงหน้านี้

ประสบการณ์อันโชกโชนทำให้เขาตัดสินใจได้ในทันที เท้าขวาก้าวถอยหลัง มือขวากุมปลายด้ามหอกยกขึ้นเหนือหัว ปลายหอกชี้ลงพื้น

และเงาร่างผู้ฝึกกายาก็หยุดลงเมื่อได้ระยะที่เหมาะสม

ใบหน้าที่มองเห็นไม่ชัดเจน แต่หยูหมิงกลับสัมผัสได้ถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความดุร้าย

ราวกับเสือหิวที่จ้องมองเหยื่อของมัน

ตึง

เสียงทึบหนักดังขึ้น เงาร่างผู้ฝึกกายากระทืบเท้าแล้วพุ่งทะยานเข้ามา

หยูหมิงตกใจ กดด้ามหอกด้วยมือขวาแล้วงัดขึ้นตวัดกวาดออกไป

วูบ

ตัวหอกสั่นไหว ทำท่าจะกวาดเข้าใส่ศีรษะ

แต่เงาร่างผู้ฝึกกายากลับกางฝ่ามือขนาดใหญ่เท่าพัดใบตาลออกมา แล้วคว้าจับปลายหอกอันคมกริบนั้นไว้ได้หน้าตาเฉย

เลือดสดๆ ไหลรินลงมาตามแขน แล้วสลายกลายเป็นหมอกสีเทา

ทันใดนั้น เงาร่างผู้ฝึกกายาดูเหมือนจะแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว มือขวาออกแรงบีบอย่างรุนแรง

หอกเหล็กกล้างอพับทันที

หยูหมิงหนังหัวชาวาบ รู้สึกเหมือนสิ่งที่จับปลายหอกอยู่คือไดโนเสาร์จอมโหดที่มีพละกำลังมหาศาล แรงมหาศาลที่ไม่อาจต้านทานนั้นกำลังจะยกตัวเขาลอยขึ้นทั้งตัว

ฟุ่บ

โลกหมุนคว้าง กระแสลมรุนแรงอัดกระแทกเข้าจมูกและคอ

แย่แล้ว

พอรู้ตัว หยูหมิงก็รีบปล่อยมือทันที ร่างของเขาถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไป

......

......

ความจริงแล้วไม่ใช่แค่หยูหมิงคนเดียว ผู้เข้าร่วมการทดสอบทุกคนต่างก็พบความผิดปกติทันทีที่เริ่มสู้

ระดับพลังเท่ากัน การบำเพ็ญเพียรเท่ากัน แต่กลับมีความแตกต่างกันอย่างมาก

ครั้งก่อนใช้ฟางหลินเป็นต้นแบบ ซึ่งทั้งจิตใจและพรสวรรค์การต่อสู้ถือว่าอยู่ในระดับทั่วไป ใช้คัดกรองรอบแรกน่ะพอได้ แต่ถ้าจะใช้ในรอบสองคงไม่เหมาะ

ดังนั้น สวีสิงจึงปรับความยากเพิ่มขึ้นในทุกด้าน และเป็นการปรับแบบไดนามิกตามความสามารถของผู้ทดสอบด้วย

เช่น ถ้าผู้ทดสอบรู้วิชากระบี่พื้นฐานแค่วิชาเดียว ก็จะเพิ่มความเก่งของศัตรูหนึ่งส่วน

ถ้ารู้สองวิชา ก็เพิ่มสองส่วน ไล่ไปเรื่อยๆ จนสูงสุดที่ห้าส่วน

แต่ถ้ารู้วิชาลับหรือการสืบทอดระดับสูง ก็จะใช้วิธีคำนวณอีกแบบ

ไม่อย่างนั้น ผู้ฝึกตนระดับกลั่นลมปราณหรือสร้างรากฐานทั่วไปจะเอาอะไรไปสู้กับระดับแก่นทองคำหรือวิญญาณแรกกำเนิดจากสำนักเซียนได้ล่ะ

ในมิติการทดสอบ เซียวฝานก็เจอกับผู้ฝึกกายาเช่นกัน

หลังจากทำความคุ้นเคยมาสักพัก เขายิ่งรู้สึกถึงความทรงพลังของวิชาเสวียนเทียน ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม เขาจึงปล่อยหมัดสวนเข้าไป หวังจะจบการต่อสู้อย่างรวดเร็ว

ทว่า พอปะทะกัน ผลลัพธ์กลับต่างจากที่คาดไว้โดยสิ้นเชิง

เมื่อเผชิญหน้ากับหมัดที่พุ่งมาตรงๆ ราวกับจะเขย่าขุนเขา เขากลับถูกต้อนจนต้องถอยร่นไม่เป็นท่า

ไม่ว่ากระบวนท่าของเขาจะล้ำเลิศหรือพลิกแพลงแค่ไหน เงาร่างผู้ฝึกกายาก็ใช้แค่หมัดเดียว

ต่อให้เจ้ามีพันหมื่นวิธีข้าก็ทำลายด้วยหมัดเดียว

ไม่ถึงห้ากระบวนท่า เขาก็ถูกซัดจนกระเด็น เลือดพุ่งออกจากปาก

'นี่มันจะเก่งเกินไปแล้วมั้ง'

เซียวฝานตื่นตระหนกในใจ

กว่าจะลงพื้นทรงตัวได้ หมัดที่รุนแรงปานจะทำลายทองคำและหยกก็พุ่งเข้ามาตรงหน้า แรงลมที่เกิดขึ้นทำเอาเขาหายใจติดขัด

เวรเอ๊ย

ประกายวิญญาณวาบขึ้นในดวงตา พลังวิญญาณหมุนเวียนด้วยวิถีอันน่าอัศจรรย์ทันที

ซู่ ซู่

เสียงเลือดสูบฉีดดังขึ้นข้างหู สมรรถภาพร่างกายของเซียวฝานพุ่งสูงขึ้น เขาขยับเท้าหลบหมัดนั้นได้อย่างหวุดหวิด

จากนั้นก็รีบดีดตัวถอยหลังทิ้งระยะห่าง

นี่คือผลของการเสริมพลังวิญญาณจากวิชาเสวียนเทียน

พลังวิญญาณทั่วร่างหมุนเวียนอย่างรวดเร็ว สัมผัสได้ถึงพละกำลังที่หลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย เซียวฝานจ้องมองเงาร่างผู้ฝึกกายาเขม็ง ในหัวพยายามนึกย้อนถึงทุกท่วงท่าที่ร่างแสงเทพนั้นแสดงให้ดู

ตัวเองมีวิชาการต่อสู้ของเผ่าชางที่ทรงพลังขนาดนี้ จะแพ้ได้ยังไง

"เข้ามา"

เขาทรงตัวมั่น แล้วพุ่งเข้าใส่เงาร่างผู้ฝึกกายาอีกครั้ง ปล่อยหมัดสวนออกไป แรงหมัดหนักหน่วงขึ้นหลายเท่าตัว

แต่หมัดนี้กลับไม่เป็นผล

เห็นเพียงเงาร่างผู้ฝึกกายาเอียงตัวหลบหมัดที่พุ่งมาด้วยมุมที่แปลกประหลาด แล้วแทรกตัวเข้ามาในอ้อมอกเขา

เซียวฝานชะงัก เหมือนจะเห็นแววตาเยาะเย้ยบนใบหน้าที่เลือนรางนั้น ฝ่ามือที่กางออกขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ในสายตา

วินาทีที่ถูกมือใหญ่นั้นตะปบเข้าที่หน้า เซียวฝานมีความคิดเดียวผุดขึ้นมาในหัว

'ไหนว่าเป็นพวกต่อสู้ตรงไปตรงมาไง ทำไมมันหลบเป็นด้วยวะ'

จากนั้น หัวของเขาก็ถูกกดกระแทกลงกับพื้นอย่างไม่อาจควบคุมได้

...............

"อาจารย์อา ท่านเล่นปรับความยากสูงขนาดนี้รวดเดียว พวกเขาจะรับมือไหวเหรอคะ"

ฉือจิ่วอวี๋นั่งยองๆ อยู่ข้างโต๊ะน้ำชา ในมือถือกำผลไม้อยู่ลูกหนึ่ง เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย

"ถ้ายังง่ายเหมือนรอบที่แล้ว มันจะไปมีความหมายอะไร" สวีสิงตอบเสียงเรียบ

"ก็จริง"

ฉือจิ่วอวี๋รีบกินเนื้อผลไม้ที่เหลือจนหมด แล้วโยนเม็ดลงถังขยะที่อยู่ไกลออกไป

ปัดมือสองสามที แล้วเธอก็ขึ้นไปนั่งบนโซฟา บิดขี้เกียจอย่างสบายใจ

"แต่ว่านะอาจารย์อา ทำไมท่านถึงจัดงานทดสอบนี้ขึ้นมาล่ะคะ"

พอกลับถึงสำนัก ถ้าอาจารย์อาต้องการ สำนักเซียนใหญ่อีกหกแห่งก็ต้องไว้หน้าอยู่แล้ว

ถ้าทำแบบนั้น ไม่ว่าจะเป็นขนาดงานหรือคุณภาพของผู้เข้าร่วมทดสอบ ก็ต้องเหนือกว่าที่นี่มากโข

"ที่นี่เป็นเมืองแรกที่ข้าเจอหลังจากออกจากด่านเก็บตัว" สวีสิงมองดูเหล่าเงาร่างที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือด "ในเมื่อมีวาสนาต่อกัน ก็ให้โอกาสคนที่นี่ได้ลองดูสักหน่อย"

ถ้ามีใครสามารถใช้โอกาสนี้ถีบตัวขึ้นมาจนกลายเป็นระดับผสานเต๋าได้ ก็คงจะดีไม่น้อย

แต่น่าเสียดายที่โอกาสนั้นริบหรี่ ถ้าเป็นระดับผสานเต๋ากันได้ง่ายๆ ป่านนี้คงไม่เหลืออยู่แค่นิดเดียวหรอก

"เอิ่ม..." ฉือจิ่วอวี๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "งั้นแบบนี้ พวกเราก็ต้องกลับช้าลงหน่อยใช่ไหมคะ"

"ก็ไม่ช้าหรอก ใกล้แล้วล่ะ"

เหตุผลที่เขาอยู่ที่นี่ นอกจากเพื่อให้โอกาสคนเมืองนี้แล้ว ยังมีอีกสาเหตุหนึ่ง

และตอนนี้

เจ้าฮั่วนั่นกำลังก่อเรื่อง เขาเองก็ต้องคอยจับตาดูอยู่เหมือนกัน

"กลับช้าหน่อยสิดี..." เธอพึมพำเสียงเบา

ขืนกลับไปก็ต้องเจออาจารย์น่ะสิ

[จบแล้ว]