บทที่ 50 - เสียงประหลาดในใจ

บทที่ 50 - เสียงประหลาดในใจ

ในครัว ปลาวิญญาณสองตัวกำลังว่ายน้ำอย่างสบายใจในตู้ปลา

ทันใดนั้น มือข้างหนึ่งก็ล้วงลงไปในน้ำ ทำเอาพวกมันตกใจว่ายหนีกันจ้าละหวั่น แต่ตู้ปลาก็มีพื้นที่แค่นี้ สุดท้ายตัวหนึ่งก็โดนจับจนได้

เกล็ดสีทองมีเมือกคลุมอยู่ จับแล้วลื่นมือ

แต่ฉือจิ่วอวี๋ก็ยังจับมันขึ้นมาได้อย่างมั่นคง

ปลาวิญญาณดิ้นพล่าน แรงเยอะเอาเรื่อง ระหว่างที่ยกขึ้นมา หางปลาก็ฟาดโดนตู้ปลาเข้าทีหนึ่ง แรงกระแทกทำเอาตู้ปลาที่มีน้ำอยู่ค่อนตู้ไถลไปกับพื้น

"โชคดีที่ตู้ปลาข้าสั่งทำมาพิเศษ"

ไม่งั้นเมื่อกี้คงแตกกระจายไปแล้ว

เธอจับปลาที่ดิ้นไม่หยุดไว้ด้วยมือเดียว อีกมือตบเบาๆ ที่หัวปลา

เพียะ!

ส่งพลังเข้าไปนิดเดียวก็ทำลายพลังชีวิตของปลาได้ทั้งตัว จากนั้นก็ขอดเกล็ด ผ่าท้อง ควักไส้ ตัดหัวทิ้งอย่างชำนาญ แล้ววางตัวปลาไว้ข้างๆ

ฉือจิ่วอวี๋หยิบมือถือออกมา เปิดโหมดถ่ายวิดีโอ แล้วใช้วิชาควบคุมวัตถุให้มันลอยอยู่ข้างหลัง

เตรียมพร้อมเสร็จสรรพ เธอเดินไปที่ตัวปลา ตบโต๊ะปังหนึ่ง!

พลังกระแทกส่งตัวปลาลอยขึ้นสู่อากาศ ฉือจิ่วอวี๋จ้องเขม็ง มีดทำครัวในมือตวัดฉับ!

ชวิ้ง!

ปราณกระบี่ขนาดจิ๋วนับสิบสายตัดผ่าน ตัวปลาที่ลอยอยู่กลางอากาศถูกแล่ออกอย่างสม่ำเสมอ มืออีกข้างหยิบจานมารองรับ เนื้อปลาบางเฉียบราวกระดาษร่วงลงมาเรียงตัวสวยงามในจาน

ฉือจิ่วอวี๋วางมีดลงอย่างภูมิใจ มองดูเนื้อปลาที่เรียงรายในจาน

ฉันนี่มันเทพจริงๆ!

ความจริงเมื่อกี้มีชิ้นหนึ่งร่วงลงมาเบี้ยวนิดหน่อย แต่เธอแอบเขี่ยให้ตรงแล้ว

ชื่นชมผลงานตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็กวักมือเรียกโทรศัพท์มา ตัดต่อวิดีโอที่ถ่ายเมื่อกี้ ตัดส่วนที่ไม่สำคัญออก แล้วส่งให้ 'ท่านอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพรักที่สุดของข้า'

ว่าที่เจ้าสำนักกระบี่: "เป็นไงบ้างอาจารย์ วันนี้ข้ากับอาจารย์อาจะกินปลากันล่ะ"

ท่านอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพรักที่สุดของข้า: "/ผูกคอตาย"

ท่านอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพรักที่สุดของข้า: "/เป็ดเหลืองถือแส้"

ชิ~

ฉือจิ่วอวี๋โยนมือถือเข้าแหวนมิติ แล้วยกจานเนื้อปลาเดินออกจากครัว

"อาจารย์อา! ดูสิฝีมือแล่ปลาของข้าสวยไหม!"

สวีสิงนั่งอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ มีเสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังออกมา

"ถึงโรงแรมแล้วนะคะ~ บรรยากาศดีมากเลย แถมรอบโรงแรมยังมีค่ายกลรวมปราณด้วย ปราณหนาแน่นสุดๆ ถ้าใครมาเที่ยวเมืองเสวียนเจี้ยน ก็ลองมาพักที่นี่ได้นะคะ"

โม้ขนาดนี้รับตังค์มาเท่าไหร่เนี่ย

เดี๋ยวนะ ประเด็นมันไม่ใช่ตรงนั้น

"อาจารย์อา ท่านดูไลฟ์สาวสำนักประสานรักเหรอ!"

คราวนี้คงไม่ใช่เพราะสงสัยวิธีการบำเพ็ญเพียรแล้วมั้ง

สวีสิงเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง "ใช่ มีอะไรเหรอ"

มีอะไรเหรอ...

ฉือจิ่วอวี๋พูดไม่ออก นั่นสิ ก็ไม่ได้มีกฎห้ามอาจารย์อาดูไลฟ์สาวๆ นี่นา

เอ่อ...

เธอวางจานปลาลง แล้วเดินกลับเข้าครัวไป

สวีสิงมองกลับไปที่หน้าจอ ในจอคือเจียงจิ่วอวี้ ผู้ฝึกวิชาเสน่ห์ที่เจอเมื่อกี้ ตอนนี้เธอเปลี่ยนจากชุดจีนโบราณมาเป็นเสื้อกล้ามรัดรูปสีขาว กางเกงยีนส์ขาสั้น นั่งคุกเข่าอยู่บนเตียง โชว์ขาเรียวยาวขาวจั๊วะ คอมเมนต์ไหลเป็นน้ำตก

【ตามหาผู้ฝึกตนโบราณในเมืองเสวียนเจี้ยน】

ดูท่าศิษย์สำนักอื่นก็น่าจะใกล้ถึงแล้ว

สวีสิงปิดไลฟ์ วางมือถือลง

ในครัว ฉือจิ่วอวี๋หยิบมือถือที่เพิ่งโยนเข้าแหวนมิติออกมา

ว่าที่เจ้าสำนักกระบี่: "อาจารย์ อาจารย์อาแอบดูไลฟ์สาวสำนักประสานรักด้วย!"

คราวนี้ อีกฝั่งไม่ได้ตอบกลับทันทีเหมือนทุกครั้ง

หือ?

เน็ตหลุดเหรอ?

ผ่านไปพักใหญ่

ท่านอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพรักที่สุดของข้า: "ศิษย์น้องไม่ใช่คนแบบนั้น"

ฉือจิ่วอวี๋เลิกคิ้ว

ข้าเป็นศิษย์ท่านนะ ท่านไม่เชื่อข้าเนี่ยนะ!

…………

โรงพยาบาล เซียวฝานเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย

บนเตียงริมหน้าต่างมีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำยำนอนอยู่ เขาหลับตาแน่น ลมหายใจรวยริน

ข้างเตียงมีหญิงวัยกลางคนนั่งเฝ้าอยู่

"แม่ครับ"

หญิงวัยกลางคนชะงัก หันมาเห็นเซียวฝานก็ยิ้มออกมา "เสี่ยวฝานเองเหรอ"

"พี่ใหญ่เป็นไงบ้างครับ" เซียวฝานเดินเข้าไปยืนที่ปลายเตียง "ดีขึ้นบ้างไหม"

"อื้ม วันนี้แม่ไปถามหมอมาแล้ว หมอบอกว่าอีกไม่กี่วันก็น่าจะฟื้น"

แม่พูดจบ เห็นลูกชายยืนนิ่งเหมือนกำลังเหม่อลอย

เธอกังวลขึ้นมา "เป็นอะไรหรือเปล่าลูก ไปตรวจหน่อยไหม"

เซียวฝานสะดุ้ง ได้สติกลับมาแล้วฝืนยิ้ม "วางใจเถอะครับแม่ ผมไม่เป็นไร"

"งั้นกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ ทางพี่แกอาการคงที่แล้ว ไม่ต้องห่วง"

เซียวฝานไม่ปฏิเสธ พยักหน้า "ครับแม่ งั้นผมกลับก่อนนะ"

พูดจบก็หันหลัง เร่งฝีเท้าเดินออกจากห้องไป

แม่มองแผ่นหลังลูกชาย ในใจยิ่งรู้สึกผิด

'ครั้งนี้เสี่ยวฝานเสียสละมากจริงๆ'

เธอไม่ได้คิดอะไรมาก คิดแค่ว่าลูกชายคงอารมณ์ไม่ดีเรื่องรากฐานเทียม

ส่วนเซียวฝานพอเดินพ้นห้องมาก็ก้มหน้า แววตาฉายความหวาดกลัว

เสียงหลอนหูที่ฟังดูเลือนราง เหมือนจริงเหมือนฝัน ดังขึ้นข้างหู

ไม่สิ!

เหมือนมันดังมาจากก้นบึ้งของหัวใจมากกว่า

'ทำไมเจ้าต้องเอาอนาคตตัวเองไปแลกเพื่อช่วยพี่ชายด้วย'

'พวกเขาไม่รู้จริงๆ เหรอว่าเจ้าซื้อน้ำยาฝ่าด่านมา'

'ไม่หรอก โกหกทั้งเพ!'

'พวกเขารู้มาตลอด แต่พวกเขาอยากช่วยลูกชายคนที่เก่งกว่า ส่วนเจ้า ก็แค่คนที่ถูกทิ้ง'

'สันดานคนเราก็แบบนี้แหละ เงินพวกนั้นพวกเขาก็จงใจให้เจ้าเห็น เทียบกับเจ้าแล้ว พวกเขาอยากช่วยพี่ชายเจ้ามากกว่า'

'เจ้าถูกทิ้งแล้ว!'

'เจ้าถูกทิ้งแล้ว!'

'เจ้าถูกทิ้งแล้ว!'

เสียงนั้นเร่งจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆ ใจเซียวฝานก็ยิ่งว้าวุ่นหงุดหงิด

"เฮ้ย! เดินดูทางหน่อยสิ! นี่โรงพยาบาลนะเว้ย"

"หุบปาก!" เซียวฝานหันขวับไปตวาดลั่น

เสียงดังสนั่นจนคนทั้งทางเดินหันมามอง

คนที่เตือนเขาเป็นคนไข้ใส่ชุดผู้ป่วย หน้าซีดตัวผอมแห้ง โดนตวาดใส่แบบนี้ก็หน้าเสียเหมือนกัน

แต่ยังไม่ทันได้โวยวายคืน เซียวฝานก็ก้มหัวขอโทษอย่างรวดเร็ว

"ขอโทษจริงๆ ครับ ผมอารมณ์ไม่ค่อยดี เมื่อกี้ไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษครับ!"

ขอโทษเร็วขนาดนี้ คนป่วยถึงกับไปไม่เป็น

"มะ... ไม่เป็นไร คราวหน้าก็ระวังหน่อยแล้วกัน"

ก้มหัวขอโทษอีกครั้ง แล้วเซียวฝานก็รีบเดินจ้ำอ้าวออกจากโรงพยาบาลไป

พวกไทยมุงเห็นไม่มีดราม่าให้ดูก็แยกย้ายกันไป

ออกมาข้างนอก เซียวฝานหันกลับไปมองแวบหนึ่ง ยังรู้สึกขวัญผวาไม่หาย

ฟู่ว ฟู่ว...

พ่นลมหายใจออกยาวๆ หลายครั้ง ถึงค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อย

ตัวเองเป็นอะไรไป?

เขากุมหน้าอกตัวเอง

เสียงนั่นมันคืออะไรกันแน่?

ผ่านไปเนิ่นนาน เซียวฝานเงยหน้าขึ้น

เห็นผู้คนเดินขวักไขว่ ท่ามกลางฝูงชน มีคนคนหนึ่งยืนนิ่งโดดเด่นสะดุดตา แต่คนรอบข้างกลับเหมือนมองไม่เห็นเขาเลย

เขาชะงัก "ผู้อาวุโสฮั่ว?"

"วาสนาอยู่ตรงหน้า เจ้ากลับคว้าไว้ไม่ได้"

เสียงของฮั่วสงบนิ่ง ก้าวเท้าเดินเข้ามาหาเขา ทุกย่างก้าวที่เดินเข้ามา เซียวฝานรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังห่างไกลจากสภาพแวดล้อมรอบตัวออกไปเรื่อยๆ

จนกระทั่งมายืนอยู่ตรงหน้า รอบตัวก็ว่างเปล่า มองไปทางไหนก็มีแต่สีขาวโพลน

วิธีการที่ไม่อาจเข้าใจได้

ระดับของผู้อาวุโสฮั่วสูงส่งแค่ไหนกันแน่?

"โอกาสมีแค่ครั้งเดียว"

ฮั่วยกนิ้วชี้ขึ้น แหวนมิติวงหนึ่งก็ลอยมาตกในมือเซียวฝาน

วาสนา?

เซียวฝานตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว

ที่ผู้อาวุโสฮั่วพูดถึง หรือจะหมายถึงแก้วน้ำที่เขาเก็บได้เมื่อกี้?

มันเป็นของวิเศษจริงๆ เหรอเนี่ย?

ฮั่วมองเซียวฝาน แล้วรู้สึกพูดไม่ออกเป็นครั้งแรก

เขาเคยแจกวาสนาให้ผู้คนมามากมาย แต่ไม่เคยเจอใครแบบเซียวฝาน ที่ยอมทิ้งโอกาสทองที่กองอยู่ตรงหน้าเพราะเงินแค่สองเหรียญวิญญาณ

[จบแล้ว]