บทที่ 28.ปากเก่ง... แต่อย่างอื่น 'แข็ง' กว่า
บทที่ 28.ปากเก่ง... แต่อย่างอื่น 'แข็ง' กว่า
เมื่อเห็นข้อความวีแชท ที่หลินเสวี่ยโหรวส่งมา ซูเฉินแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
"จริงเหรอเนี่ย? บทความสุขจะมา ก็มากันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?"
ตื๊ดดด! ข้อความใหม่เด้งขึ้นมาอีกครั้ง
[ฉันให้นายส่งที่อยู่มา จะส่งหรือไม่ส่ง? ให้เวลาหนึ่งนาที ถ้านายส่งมาฉันจะไปหา แต่ถ้าชักช้าฉันไม่ไปแล้วนะ]
ซูเฉินไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงคนนี้คิดอะไรอยู่ แต่เขาก็ไม่รอช้า รีบกุลีกุจอส่งพิกัดโรงแรมและเลขห้องพักไปให้อย่างไวว่อง
ส่งเสร็จ เขาก็รีบกระโดดเข้าห้องน้ำ อาบน้ำขัดสีฉวีวรรณจนตัวหอมฉุย แถมยังพรมน้ำหอมจางๆ เพิ่มเสน่ห์อีกนิดหน่อย
จากนั้นก็นุ่งผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดผืนเดียว นอนเอนกายรออยู่บนเตียงด้วยใจจดจ่อ
เวลาผ่านไปทีละนาที... จากห้านาที เป็นสิบนาที... จนล่วงเลยไปกว่าครึ่งชั่วโมง
แต่ข้างนอกกลับเงียบกริบ ไร้ซึ่งวี่แววของผู้มาเยือน
ซูเฉินเริ่มใจแป้ว... หรือว่าหลินเสวี่ยโหรวจะแค่หยอกเขาเล่น?
ผู้หญิงที่ดูสูงส่งและบริสุทธิ์ดุจน้ำค้างกลางหาวอย่างเธอ... คืนนั้นที่มีอะไรกันก็เพราะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดบังคับ
แต่วันนี้เธอมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน จะเป็นไปได้เหรอที่เธอจะลดตัวลงมาหาเขาถึงโรงแรมด้วยตัวเอง?
ด้วยความกระวนกระวาย เขาจึงส่งข้อความไปแหย่
[คนทางนี้อาบน้ำปะแป้งนอนรอจนตัวแห้งแล้วนะ... ตกลงพี่สาวจะมาหรือเปล่าครับ?]
ส่งไปแล้วเขาก็จ้องหน้าจอตาไม่กระพริบ
ผ่านไปห้านาที... เงียบกริบ ไม่มีสัญญาณตอบรับ
ซูเฉินเริ่มมั่นใจแล้วว่าตัวเองโดนแกงหม้อใหญ่ หลินเสวี่ยโหรวคงแค่อยากแกล้งให้เขาดีใจเก้อ
เขารวบรวมความกล้ากดโทรหาเธอ
"หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้..."
ปิดเครื่องหนีซะงั้น!
"ยัยตัวแสบ! รังแกกันเกินไปแล้วนะ อุตส่าห์อาบน้ำถูตัวซะดิบดี!"
ซูเฉินขว้างโทรศัพท์ไปที่มุมเตียงอย่างหัวเสีย จากที่คึกคักกลายเป็นห่อเหี่ยว นอนแผ่หลาบ่นพึมพำในใจ
เรามันซื่อบื้อเอง... ผู้หญิงระดับนางพญาแบบนั้น มีเหรอจะมาหาผู้ชายถึงที่... เลิกฝันกลางวันได้แล้วไอ้ซูเฉิน
ขณะที่กำลังนอนน้อยใจในโชคชะตา ทันใดนั้น...
ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น
หัวใจของซูเฉินกระตุกวูบ ตึกตัก!
เขารีบดีดตัวลุกขึ้นยืน
"ใครครับ?"
ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านนอก เขาจึงกระชับผ้าเช็ดตัวให้แน่น สวมรองเท้าแตะเดินไปเปิดประตู
ที่หน้าประตู มีคนยืนอยู่หนึ่งคน...
สวมเสื้อโค้ทตัวยาวปิดมิดชิดท่ามกลางฤดูร้อน สวมหมวกปีกกว้างกดต่ำ และใส่หน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้า
ดูไม่ออกว่าเป็นหญิงหรือชาย
"มาหาคระ..."
ยังพูดไม่ทันจบ ร่างในชุดโค้ทก็แทรกตัวเบียดเข้ามาในห้อง แล้วปิดประตูล็อคกลอนทันที แกร๊ก!
ผู้มาเยือนถอดหมวกออก สะบัดผมยาวสลวยให้ทิ้งตัวลงมา
หลินเสวี่ยโหรว!
"ทำไมมาช้าจังครับ? แล้วทำไมต้องแต่งตัวลับๆ ล่อๆ ขนาดนี้ด้วย?"
ปากก็บ่นกระปอดกระแปด แต่ในใจซูเฉินลิงโลดจนเนื้อเต้น เขารีบรับหมวกจากมือเธอไปวางไว้
หลินเสวี่ยโหรวถอดหน้ากากอนามัยออก แล้วค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อโค้ท ถอดมันออกพาดไว้ที่เก้าอี้
วินาทีนั้น... ซูเฉินถึงกับตาค้าง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
ภายใต้เสื้อโค้ทตัวหนา... หลินเสวี่ยโหรวสวมชุดเดรสลูกไม้สีดำโปร่งบางแนบเนื้อ!
เนื้อผ้าซีทรูเผยให้เห็นผิวขาวเนียนวับๆ แวมๆ และสัดส่วนโค้งเว้าที่เย้ายวนจนแทบหยุดหายใจ
แม้จะรู้จักกันมาสักพัก เคยกินข้าวด้วยกัน หรือแม้แต่เคยลึกซึ้งกันมาแล้ว แต่เขาไม่เคยจินตนาการเลยว่า ผอ. ผู้เคร่งขรึม จะมีมุมที่ 'เผ็ดร้อน' และ 'ยั่วยวน' ได้ขนาดนี้
"พอส่งข้อความหานาย ฉันก็เตรียมตัวออกมาเลย... แต่ไม่กล้าขับรถมาตรงๆ"
"ฉันเรียกรถแท็กซี่ให้นั่งวนไปทางอื่นก่อน แล้วค่อยเปลี่ยนรถอีกคันย้อนกลับมาที่นี่... กันไว้ก่อน"
"โห... พี่มีทักษะการหลบหนีสะกดรอยขั้นเทพขนาดนี้เลยเหรอครับเนี่ย?"
แก้มเนียนของหลินเสวี่ยโหรวแดงระเรื่อ
"ก็ถ้าเกิดเหอเฟิงมันส่งคนตามสะกดรอยฉันขึ้นมาจริงๆ จะได้ไม่ซวยกันหมดไง"
"ไม่เห็นต้องกลัวเลย ต่อให้มันมาจริงๆ ผมก็ไม่กลัวมันหรอก"
หลินเสวี่ยโหรวปรายตามองเขาด้วยสายตายั่วยวนระคนหมั่นไส้
"ปากเก่งนักนะ"
ซูเฉินยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาเป็นประกายวาววับ
"ไม่ได้เก่งแค่ปากหรอกครับ... อย่างอื่นผมก็ 'แข็ง' แกร่งไม่แพ้ปากเหมือนกัน"
พูดจบ เขาก็หมุนตัวไปกดสวิตช์ไฟ พรึ่บ!
ความมืดเข้าปกคลุมห้อง ทันใดนั้นเขาก็โผเข้าสวมกอดร่างนุ่มนิ่มของหลินเสวี่ยโหรวไว้แน่น
"ไอ้คนบ้า... จะทำอะไรน่ะ? รีบร้อนไปไหน คืนนี้ยังอีกยาวไกล... ปล่อยให้ฉันหายใจบ้างสิยะ"
"งั้นก็มาหอบหายใจไปพร้อมๆ กันเลยสิครับ..."
......
ค่ำคืนอันเร่าร้อนผ่านพ้นไป...
แสงอรุณรุ่งของวันใหม่เริ่มสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง
ในห้องที่ยังคงเปิดไฟสลัวทิ้งไว้ ซูเฉินนอนตะแคงมองหลินเสวี่ยโหรวที่นอนคว่ำหน้าหลับสนิทอยู่ข้างกาย
เมื่อคืนนี้ทั้งคู่แทบจะไม่ได้นอน
ซูเฉินได้สัมผัสถึงความอ่อนโยนดุจสายน้ำของหลินเสวี่ยโหรวอย่างลึกซึ้ง
ส่วนหลินเสวี่ยโหรวก็ได้ประจักษ์ถึงความแข็งแกร่งดุดันแบบลูกผู้ชายของซูเฉิน
และที่สำคัญที่สุด... ในชั่วข้ามคืน ซูเฉินได้ดูดซับ 'ไอหยิน' เข้าไปมหาศาล
ปริมาณไอหยินที่ได้จากคืนนี้คืนเดียว มากพอที่จะใช้รักษาเจี่ยเฉียนเฉียนให้หายขาดได้สบายๆ โดยไม่ต้องกังวลว่าพลังจะหมด
มองดูแผ่นหลังขาวเนียนของหลินเสวี่ยโหรว ความคิดของซูเฉินก็เริ่มสับสน
ครั้งนี้... มันต่างจากครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง
ครั้งแรกคือการช่วยชีวิต ภายใต้ฤทธิ์ยาที่บีบบังคับ
แต่ครั้งนี้... คือความเต็มใจ คือความปรารถนาที่ตรงกันของทั้งสองฝ่าย
"พี่สาวครับ... เช้าแล้วนะ"
ซูเฉินโอบเอวคอดกิ่วของเธอ กระซิบปลุกเบาๆ ที่ข้างหู
หลินเสวี่ยโหรวค่อยๆ ปรือตาตื่น เธอลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ สีหน้าดูสงบนิ่งผิดคาด แม้บนเรือนร่างจะมีรอยจูบสีกุหลาบแต้มอยู่จางๆ ก็ตาม
"พี่สาว... ถูกใจไหมครับ?"
ซูเฉินเอื้อมมือไปทัดผมให้เธอ แล้วถามคำถามที่ฟังดูหน้าไม่อาย
"ไม่มีคำว่าถูกใจหรือไม่ถูกใจหรอก... แค่นายมีความสุข ฉันก็โอเคแล้ว"
หลินเสวี่ยโหรวตอบเสียงเรียบ สีหน้าไร้อารมณ์ราวกับไม่แยแส
"โธ่... ผมออกแรงแทบตาย พี่พูดแค่นี้เองเหรอ?"
หลินเสวี่ยโหรวหันมาใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเขาจึ๊กหนึ่ง
"ตาบ้า! ฉันเป็นผู้หญิงนะ จะให้พูดอะไรเล่า!... เอาล่ะ จำไว้นะว่าไม่มีครั้งหน้าแล้ว ฉันต้องไปแล้ว"
หญิงสาวลุกจากเตียง หยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างรวดเร็ว สวมเสื้อโค้ท ใส่หมวก และปิดหน้ากากอนามัยจนมิดชิด แล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่ร่ำลา
ซูเฉินมองดูเตียงนอนที่ยับยู่ยี่ รู้สึกเหมือนทุกอย่างเป็นแค่ความฝัน
แต่กลิ่นหอมจางๆ ของเธอยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ
เสียงลมหายใจกระเส่าของเธอยังคงก้องอยู่ในหู
เขาลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ เริ่มโคจรลมปราณ 'เก้าอเวจีสวรรค์' เพื่อผสานพลังไอหยินที่ได้รับมา
ตอนนี้เองที่เขาค้นพบว่า คัมภีร์เล่มนี้คือขุมทรัพย์มหาศาล
เขาใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงทำความเข้าใจเนื้อหาเพียงเสี้ยวธุลีของคัมภีร์ แต่ความสามารถของเขากลับรุดหน้าไปไกลโข ทั้งทักษะแพทย์และพลังพิเศษ
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงแดดก็สว่างจ้า ปาเข้าไปหกโมงกว่าแล้ว
เขาทิ้งตัวลงนอนแผ่หลา แล้วหลับเป็นตายไปอีกรอบเพื่อชาร์จแบต
ตื่นมาอีกทีตอนสายๆ เขาจัดการล้างหน้าแปรงฟัน แล้วลงไปหาข้าวเช้ากิน
ระหว่างที่กำลังกินโจ๊กอยู่นั้น ข้อความวีแชท ของหลินเสวี่ยโหรวก็เด้งขึ้นมา
[นายยังไม่เข้ามาโรงพยาบาลอีกเหรอ?]
[ยังครับ กำลังกินข้าวอยู่]
[ก่อนเข้ามา แวะซื้อ 'ยาคุมฉุกเฉิน' มาให้ฉันสองเม็ดด้วย]
[ซื้อมาทำไมครับ?]
ซูเฉินงงเป็นไก่ตาแตก รีบพิมพ์ถามกลับไป
[ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย! คืนเดียวล่อไปตั้งสี่ห้ารอบ ไม่ป้องกันเลยสักครั้ง จะไม่ให้กินได้ไง!]
[เหอเฟิงมันเป็นหมัน! ขืนฉันท้องป่องขึ้นมา ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนยะ!]
ซูเฉินถึงบางอ้อทันที... อ๋อ แบบนี้นี่เอง