บทที่ 27.หากไร้ซึ่งความสำราญ ก็พาลจะเสียดายวัยเยาว์
บทที่ 27.หากไร้ซึ่งความสำราญ ก็พาลจะเสียดายวัยเยาว์
หลินเสวี่ยโหรวใช้ตะเกียบเคาะหน้าผากซูเฉินเบาๆ โป๊ก!
“ไอ้เด็กบ้า... นึกว่าคนบ้านนอกจะใสซื่อ ที่ไหนได้ เจ้าเล่ห์เพทุบายนักนะเรา”
“สารภาพมาซะดีๆ... ใช้วิธีนี้หลอกสาวขึ้นเตียงมากี่คนแล้วฮึ?”
ซูเฉินได้แต่ยิ้มแห้งๆ พูดไม่ออก เดิมทีเขาตั้งใจจะโยงเข้าเรื่องการฝึก ‘เคล็ดวิชาเก้าอเวจีสวรรค์’ เพื่ออธิบายเหตุผลที่ต้องใกล้ชิดเธอ
แต่ไม่นึกเลยว่าเธอจะเข้าใจผิด คิดว่าเขาขุดหลุมพรางล่อลวงเธอเรื่องบนเตียง
ซูเฉินลูบหัวป้อยๆ ตรงที่โดนเคาะ แล้วเอ่ยแก้ตัว “ท่าน ผอ. ครับ... ผมพูดจริงๆ นะ พี่เป็นผู้หญิงคนแรกของผม ก่อนจะเจอพี่ ผมยังเป็นหนุ่มซิงอยู่เลย”
“ใครจะไปเชื่อนายย่ะ? คบกับเซี่ยนามาตั้งห้าปี จะมาบอกว่ายังซิง... จะหลอกเด็กหรือไง?” หลินเสวี่ยโหรวทำหน้าไม่เชื่อถือ
ซูเฉินขมวดคิ้วย้อนถาม
“แล้วพี่ล่ะ... แต่งงานกับสามีมาตั้งสองปี พี่ยังเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่ได้เลยนี่นา?”
เจอประโยคนี้เข้าไป หลินเสวี่ยโหรวถึงกับพูดไม่ออก เธอหัวเราะขืนๆ แล้วยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด
“เอาล่ะ... พอได้แล้ว คืนนี้นายต้องไปนะ เดี๋ยวฉันจะให้เงินติดตัวไปหาโรงแรมพัก... นายจะอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้”
“ในเมื่อเหอเฟิงมันรู้พิกัดบ้านหลังนี้แล้ว ฉันคงอยู่ที่นี่ไม่ได้เหมือนกัน พรุ่งนี้ฉันคงต้องย้ายบ้าน”
“งั้นย้ายไปไหน หนีบผมไปด้วยสิ”
ซูเฉินพูดจากใจจริง ตอนนี้หลินเสวี่ยโหรวเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขามีสัมพันธ์ด้วย การได้อยู่ใกล้ชิดเธอนานๆ จะช่วยให้เขาเก็บเกี่ยว ‘ไอหยิน’ ได้มากขึ้น
แต่หลินเสวี่ยโหรวปฏิเสธเสียงแข็ง “ฝันไปเถอะ! ถึงฉันกับเหอเฟิงจะต่างคนต่างอยู่เหมือนคนแปลกหน้า แต่ทางกฎหมายเรายังไม่ได้หย่ากัน”
“เพราะงั้น... คืนนี้นายต้องออกไป”
ซูเฉินรู้ดีว่าหลินเสวี่ยโหรวเป็นผู้หญิงที่ยึดมั่นในศักดิ์ศรีและความถูกต้อง เขาจึงไม่อยากจะรั้นดึงดันให้เธอลำบากใจ
“ผมไปก็ได้ครับ... แต่ผมเป็นห่วงพี่ กลัวไอ้ผัวเฮงซวยนั่นจะย้อนกลับมารังแกพี่อีก”
“ไม่หรอก... ในสายตามัน ฉันก็แค่ ‘แจกันประดับบารมี’ เท่านั้นแหละ หมดความเสน่หาไปตั้งนานแล้ว”
“มันมีเงินมีอำนาจ จะหาผู้หญิงสวยๆ กี่คนก็ได้ มันไม่เสียเวลาถ่อกลับมาที่นี่อีกหรอก”
พอได้ยินว่าเหอเฟิงคงไม่กลับมาแล้ว ซูเฉินก็เบาใจ
“พี่สาว... ผมยังอยากอยู่ต่ออีกหน่อย”
“ไม่ได้”
“งั้นให้ผมไปก็ได้... แต่พี่ต้อง ‘กอด’ ผมก่อน”
ซูเฉินไม่ยอมปล่อยโอกาสให้หลุดมือ เก็บเล็กผสมน้อยได้เขาก็เอา
“นายนี่มัน... ในหัวมีแต่เรื่องพรรค์นี้หรือไงนะ”
หลินเสวี่ยโหรวบ่นอุบ แต่ก็ลุกขึ้นเดินไปปิดไฟ พรึ่บ!
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความสลัวรางทันที
“ปิดไฟทำไมครับ?” ซูเฉินถามงงๆ
“เปิดไฟกอดกันมันน่าอายจะตายไป... อยากกอดไม่ใช่เหรอ? รีบๆ กอดซะ ฉันง่วงแล้ว”
เพื่อไม่ให้เสียเวลาอันมีค่าในการดูดซับไอหยิน ซูเฉินรีบโผเข้ากอดหลินเสวี่ยโหรวไว้แนบอกทันที
เรือนร่างของหญิงสาวส่งกลิ่นหอมกรุ่น สัมผัสนุ่มนิ่มแต่กระชับแน่นไปด้วยความยืดหยุ่นของวัยสาว เมื่ออยู่ในอ้อมกอด มันช่างเต็มไม้เต็มมือดีเหลือเกิน
วินาทีที่ถูกสวมกอด ร่างกายของหลินเสวี่ยโหรวสั่นสะท้าน หัวใจเต้นผิดจังหวะจนปั่นป่วนไปหมด
ลึกๆ ในใจ... ความคิดวูบหนึ่งก็ผุดขึ้นมาว่า ‘หรือคืนนี้จะไม่ให้เขาไปดีนะ?’
แต่สุดท้าย... เธอก็ไม่กล้าเอ่ยปากรั้งเขาไว้
หลังจากกอดกันแนบแน่นอยู่ห้าหกนาที เธอก็แข็งใจผลักซูเฉินออก
“พอได้แล้ว... รีบไปเถอะ ขืนชักช้าฉันจะตีให้นะ”
ซูเฉินเองก็ไม่อยากจากไป ใจจริงเขาอยากจะอุ้มเธอขึ้นไปชั้นสอง แล้วบรรเลงเพลงรักให้สาสมใจ
แต่เมื่อเจ้าบ้านออกปากไล่ เขาก็ต้องจำยอม
เขาไม่ได้ออกทางประตูหน้า แต่เลือกที่จะเดินเร็วๆ ไปที่ชั้นสอง แล้วกระโดดพุ่งตัวออกจากหน้าต่างบานเดิม
เมื่อเท้าแตะพื้นดิน เขามองย้อนกลับขึ้นไป เห็นหลินเสวี่ยโหรวเกาะขอบหน้าต่างโบกมือลา
ซูเฉินส่งจูบให้เธอหนึ่งที ก่อนจะปีนกำแพงรั้วหายลับไปในความมืด
……
หลินเสวี่ยโหรวเดินกลับเข้ามาในห้องนอน ทิ้งตัวลงนั่งมองเตียงนอนที่ว่างเปล่า
ภาพความทรงจำอันเร่าร้อนระหว่างเธอกับซูเฉินฉายชัดขึ้นมาเป็นฉากๆ
เธอถอนหายใจยาว ความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างถาโถมเข้าใส่จนจุกอก
เธอนั่งเท้าคาง เหม่อลอย... ในสมองมีแต่ภาพใบหน้ากวนๆ ของไอ้เด็กบ้านนอกคนนั้น
ดูเหมือนว่า... เด็กคนนี้จะเดินเข้ามานั่งในหัวใจเธอเข้าให้แล้วจริงๆ
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนดูหน้าแชท ในวีแชท ของซูเฉินด้วยความอาลัยอาวรณ์
ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าลืมให้เงินค่าที่พักเขาไป เธอจึงรีบกดโอนเงินไปให้ 2,000 หยวน
ติ๊ง!
[พี่สาว... ให้เงินผมเยอะแยะทำไมครับ?] ซูเฉินตอบกลับมาแทบจะทันที
[เอาไปทำอะไรล่ะ? ค่าโรงแรมไม่ต้องจ่ายหรือไง? หาที่นอนดีๆ แล้วก็นอนซะ ห้ามคิดฟุ้งซ่านนะ]
[วางใจเถอะครับ มีพี่รักพี่หลงผมขนาดนี้ ผมไม่กล้าปันใจไปคิดถึงผู้หญิงอื่นหรอก... อ้อ มีเรื่องหนึ่งจะบอก]
[พรุ่งนี้ผมจะเข้าไปทำงานนะครับ]
ซูเฉินรู้ดีว่าการหลบซ่อนไม่ใช่ทางออก เขาต้องเผชิญหน้ากับความจริง
[นายไม่กลัวพวกหวังเทาหาเรื่องเหรอ?]
[บ้านเมืองมีกฎหมายนะครับ ถ้ามันกล้าหาเรื่อง ผมก็แจ้งตำรวจ... ผมเป็นหมอนะ จะให้หลบๆ ซ่อนๆ ให้พี่เลี้ยงไปตลอดชีวิตก็คงไม่ใช่ลูกผู้ชาย]
หลินเสวี่ยโหรวเห็นด้วยกับความคิดเขา จึงพิมพ์ตอบกลับไป
[ก็ได้... งั้นพรุ่งนี้มาทำงาน แต่จำไว้ว่าให้ทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวหน่อย อย่าไปงัดข้อกับใครเขาล่ะ]
[รับทราบครับ... มีพี่คอยเป็นแบ็คให้ ใครจะกล้ารังแกผม? ส่วนผมก็สัญญาว่าจะไม่ไปรังแกใครเหมือนกัน]
[เพ้อเจ้อ! ฉันไม่เป็นแบ็คให้นายหรอกย่ะ นายก็แค่หมอธรรมดาๆ ในสังกัดฉันเท่านั้นแหละ]
เธอพิมพ์ตอบแบบปากไม่ตรงกับใจ
[โห... ใจร้ายจัง นอนด้วยกันแล้วแท้ๆ ไม่มีเยื่อใยเลยเหรอครับ?] ซูเฉินหยอกกลับมา
[ไอ้ตัวแสบ! บอกแล้วไงให้ลืมเรื่องเมื่อคืน ห้ามพูดถึงอีกเด็ดขาด ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเข้าใจไหม!]
[โธ่พี่สาว... นั่นมันครั้งแรกของผมนะ พรหมจรรย์ผมเสียให้พี่แบบงงๆ จะให้ลืมได้ลงคอเหรอ?]
ซูเฉินเริ่มงอแง
[ต้องลืม! ขืนนายปากโป้งเรื่องนี้ไปถึงหูเหอเฟิง... ไม่ต้องถึงมือมันหรอก ฉันนี่แหละจะจัดการนายเอง!]
[คร้าบๆๆ ทราบแล้วคร้าบ... ฝันดีครับ เลิกคุยแล้ว เซ็งเลย]
เมื่อวางโทรศัพท์ลง หลินเสวี่ยโหรวก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความอ้างว้าง
เธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน... ทำไมต้องปากแข็ง ปากไม่ตรงกับใจขนาดนี้ด้วยนะ?
ในเมื่อเมื่อคืนข้าวสารก็กลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว... ทำไมเมื่อกี้ถึงไม่รั้งเขาให้อยู่ต่อ?
หรือต่อให้กลัวเหอเฟิงจะย้อนกลับมา... เธอก็ออกไปเปิดห้องนอนกับซูเฉินที่โรงแรมก็ได้นี่นา?
แม้คืนนั้นเธอจะโดนยาปลุกกำหนัดครอบงำ... แต่สัมผัสและความสุขที่ได้รับตอนอยู่กับเขามันคือของจริง... มันช่างวิเศษและตราตรึงใจเหลือเกิน
แค่คิดถึงเรื่องนั้น... หัวใจก็เต้นแรง หน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบ
ไร้บ้าน... ไร้รัก... สามีก็วิปริตผิดมนุษย์
เธอจะมัวมานั่งรักษาความบริสุทธิ์ผุดผ่องไปเพื่อใคร? เพื่ออะไร?
ชีวิตคนเรามันแสนสั้น... อยู่กับปัจจุบันดีกว่าไหม?
"หากไร้ซึ่งความสำราญ... ก็พาลจะเสียดายวัยเยาว์"
เมื่อความคิดตกผลึก ความปรารถนาก็ชนะเหตุผล
หลินเสวี่ยโหรวคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง นิ้วเรียวรัวพิมพ์ข้อความส่งหาซูเฉินทันที
[ส่งโลเคชั่นโรงแรม กับเลขห้องของนายมาให้ฉัน... เดี๋ยวนี้]