บทที่ 29.การมาเยือนของเสวี่ยรั่วปิง
บทที่ 29.การมาเยือนของเสวี่ยรั่วปิง
ห้องพักผู้ป่วย
เฉินตงนั่งก้มหน้าอยู่บนเตียง ใบหน้าหมองคล้ำ แววตาเต็มไปด้วยความพยาบาทอาฆาต
เมื่อรู้ข่าวร้ายว่าลูกอัณฑะอีกข้างที่เหลือก็ไม่อาจรักษาไว้ได้ เขาก็ตกอยู่ในความสิ้นหวังดำดิ่งสู่หุบเหว
เซี่ยนาประคองถ้วยโจ๊กหมูไข่เยี่ยวม้าเดินเข้ามาใกล้
“ที่รัก... ทานอะไรหน่อยนะคะ เดี๋ยวฉันป้อนให้”
เธอตักโจ๊กขึ้นมาหนึ่งช้อน เป่าเบาๆ แล้วยื่นไปจ่อที่ปากของเฉินตง
เฉินตงปัดมือออกอย่างแรง เพล้ง! ถ้วยโจ๊กตกลงพื้นแตกกระจาย โจ๊กหกเลอะเทอะเต็มพื้น
“นังตัวซวย! แกมันตัวหายนะ! ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันคงไม่ตกอยู่ในสภาพนี้หรอก!”
“ที่รัก... อย่าโทษฉันเลยนะคะ ฉันรักและหวังดีกับคุณจริงๆ นะคะ... ฮือๆ”
เซี่ยนาทำตาแดงๆ บีบน้ำตาอย่างน่าสงสาร แล้วก้มลงเก็บเศษถ้วยที่แตกบนพื้น
“ไสหัวไป! ไปให้พ้นหน้าฉัน! ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก!”
ประตูห้องเปิดออก
เฉินผิงเย่าสวมหมวกแก๊ปเดินเข้ามา
“เฉินตง! เป็นบ้าอะไรอีก? แกตกอยู่ในสภาพนี้ เซี่ยนาเขายังไม่ทิ้งแก คอยดูแลแกไม่ห่าง แกควรจะขอบใจเขาถึงจะถูก”
“จำใส่สมองไว้... คนที่ทำให้แกเป็นแบบนี้คือไอ้ซูเฉิน ไม่เกี่ยวกับเซี่ยนาเลยสักนิด”
“ถ้าแกกล้าตะคอกใส่หนูเซี่ยนาอีก ฉันจะตบแกให้ดู!”
เห็นลูกชายไม่ได้ดั่งใจ เฉินผิงเย่าก็โมโหจนควันออกหู
“พ่อ... หน้าพ่อไปโดนอะไรมา?”
“จะโดนอะไรอีกล่ะ! ก็ไอ้ระยำซูเฉินนั่นแหละ ที่ทำให้พ่อมีสภาพแบบนี้!”
ตอนนี้ความแค้นที่เฉินผิงเย่ามีต่อซูเฉินพุ่งทะลุปรอท อยากจะบดกระดูกดื่มเลือดมันให้สาสม
เฉินตงกัดฟันกรอด พูดเสียงลอดไรฟัน “พ่อ... พ่อปล่อยให้ผมจัดการไอ้ซูเฉินเถอะ บ้านเราเงินเหลือใช้ ผมยอมจ่ายสักล้านสองล้าน จ้างคนไปอุ้มมันฆ่าทิ้งซะ ให้มันหายสาบสูญไปจากโลกนี้เลย”
เฉินผิงเย่ารีบเอามือปิดปากลูกชาย
“ไอ้ลูกบ้า! พูดอะไรระวังปากหน่อย! นี่มันยุคไหนแล้ว กฎหมายบ้านเมืองเข้มงวด... ห้ามพูดจาพล่อยๆ แบบนี้อีก”
“เรื่องจัดการไอ้ซูเฉิน ปล่อยเป็นหน้าที่พ่อเอง พ่อไม่มีทางปล่อยมันไว้แน่”
เฉินตงส่ายหน้ายิ้มขื่น “พ่อจะมีปัญญาทำอะไรมันได้?”
“ภายในหนึ่งอาทิตย์... พ่อจะทำให้มันบ้านแตกสาแหรกขาด ไม่เหลือที่ยืนในสังคม!”
“ก็ได้ครับ... ผมจะรอดูฝีมือพ่อ แต่ถ้าพ่อทำไม่ได้ ผมจะหาทางจัดการมันเอง ผมไม่ยอมปล่อยมันไปแน่”
เฉินผิงเย่านั่งลงข้างเตียง น้ำเสียงอ่อนลง
“แกจำคำพ่อไว้... เซี่ยนาเขารักแกจริง อย่าทำให้เขาเสียใจ”
“ผู้หญิงดีๆ แบบนี้ ถ้าหลุดมือไป แกจะหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว”
เฉินตงพยักหน้ารับคำส่งๆ “ครับพ่อ... ผมรู้แล้ว”
......
ซูเฉินล้วง 'ยาคุมฉุกเฉิน' สองเม็ดใส่กระเป๋า เดินแกว่งแขนไปมาอย่างสบายอารมณ์ ทั้งที่ยังไม่ได้สวมชุดกาวน์ ตรงดิ่งไปที่ห้องทำงานของหลินเสวี่ยโหรว
เขาผลักประตูเข้าไป เห็นหลินเสวี่ยโหรวกำลังนั่งเซ็นเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่
เธอสวมชุดกาวน์ทับชุดทำงาน ผมเกล้าขึ้นเป็นมวยดูเรียบร้อยสง่างาม ใบหน้ายังคงแดงระเรื่อเล็กน้อย แต่แววตาฉายแววอิดโรย
คงเป็นเพราะเมื่อคืนไม่ได้นอนทั้งคืนนั่นแหละ
“ยาที่ฝากซื้...”
ทันทีที่เห็นซูเฉิน หลินเสวี่ยโหรววางปากกาลง แล้วเอ่ยปากถาม
แต่ยังพูดไม่ทันจบประโยค ซูเฉินก็รีบยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก ทำท่าจุ๊ๆ “ชู่ววว!” ห้ามไม่ให้เธอพูดต่อ
หลินเสวี่ยโหรวขมวดคิ้ว มองหน้าเขาอย่างงุนงง
ซูเฉินทำจมูกฟุดฟิดเหมือนสุนัขดมกลิ่น
เขาได้กลิ่นอายของเฉินผิงเย่าจางๆ ลอยอยู่ในห้องนี้
พร้อมกันนั้น สายตาอันเฉียบคมของเขาก็กวาดมองไปรอบห้อง แล้วก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดทันที
เขาส่งสายตาบอกใบ้ให้หลินเสวี่ยโหรว แล้วเดินนำออกไปจากห้องทำงาน
หลินเสวี่ยโหรวมึนงงไปหมด ไม่เข้าใจว่าหมอนี่จะเล่นลูกไม้ตลกอะไรอีก
แต่เธอก็ยอมลุกเดินตามเขาออกไป
“ซูเฉิน... นี่มันโรงพยาบาลนะ อย่ามาเล่นบ้าๆ แถวนี้นะ”
พอออกมาด้านนอก หลินเสวี่ยโหรวยืนพิงกำแพงตรงมุมตึก แล้วกระซิบดุเบาๆ
“เมื่อเช้านี้ เฉินผิงเย่าเข้ามาหาพี่หรือเปล่า?”
“เปล่านี่... ถามทำไม?” หลินเสวี่ยโหรวมองหน้าเขาด้วยความสงสัย
“เมื่อคืน... ไอ้เฉินผิงเย่าแอบเข้ามาติดกล้องในห้องทำงานพี่”
“เมื่อกี้ผมเช็คดูแล้ว... ที่โคนต้นกล้วยไม้ตรงระเบียงมีกล้องจิ๋วซ่อนอยู่หนึ่งตัว”
“บนหลังตู้หนังสือ มุมซ้ายบนสุด ก็มีอีกตัว”
“แล้วถ้าผมเดาไม่ผิด... ในห้องพักผ่อนส่วนตัวของพี่ ก็น่าจะมีอีกตัวเหมือนกัน”
หลินเสวี่ยโหรวตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
“พูดเป็นเล่นน่า... นายแค่ยืนอยู่หน้าประตูแป๊บเดียว จะไปมองเห็นของพวกนั้นได้ยังไง?”
“ผมเห็นจริงๆ ครับ... เชื่อผมเถอะ”
“ไอ้แก่โรคจิตนั่น! มันจะติดกล้องในห้องทำงานฉันทำไม?”
“ก็เพื่อเล่นงานเราสองคนไงครับ... มันเห็นพิรุธของเรา มันเลยอยากจะถ่ายคลิปตอนเราอยู่ด้วยกัน”
“มันร่วมมือกับผัวพี่ แล้วก็ไอ้หวังเทา... เมื่อวานพวกมันจับเราไม่ได้ วันนี้มันเลยไม่ยอมรามือ”
พอได้ฟังคำอธิบาย หลินเสวี่ยโหรวก็โกรธจนตัวสั่น หน้าซีดเผือด
“ไอ้แก่สารเลว! เลวระยำจริงๆ! โชคดีนะที่นายตาไวมองเห็นก่อน ไม่อย่างนั้นถ้าโดนถ่ายคลิปไปจริงๆ ฉันคงแย่แน่”
ซูเฉินยักไหล่ แสร้งทำหน้าเสียดาย
“น่าเสียดายจัง... ถ้าไม่มีกล้องพวกนั้น เราคงได้จูจี๋กันในห้องทำงานบ้างแล้ว”
หลินเสวี่ยโหรวหยิกเอวเขาเต็มแรง หมับ!
“โอ๊ย!”
“ไอ้บ้าซู! เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานยังจะมาหื่นกามอีก! ทำยังไงดี? แจ้งตำรวจดีไหม?”
“อย่าเพิ่งแจ้งเลยครับ... ช่วงนี้ผมจะไม่เข้ามาหาพี่ในห้องทำงาน ถ้าพี่คิดถึงผมจริงๆ เราค่อยแอบไปเปิดห้องข้างนอกกัน... แบบนั้นมันก็ถ่ายไม่ได้แล้ว”
“ถ้ามันถ่ายคลิปไม่ได้ ก็เท่ากับเป็นหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ของเราไปในตัวไงล่ะครับ”
หลินเสวี่ยโหรวทั้งขำทั้งโมโหกับตรรกะของเขา
“แล้วจะให้ฉันทำยังไง? แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นว่ามีกล้องอยู่เหรอ?”
“ใช่ครับ... ทำตัวตามปกติไปเลย แกล้งโง่ไปก่อน”
“ก็ได้... ฉันจะทำตามที่นายบอก... นายเพิ่งได้บรรจุ รีบไปทำงานที่แผนกเถอะ”
หลินเสวี่ยโหรวรู้สึกสับสนในใจ
เมื่อคืนที่ได้ใช้เวลาร่วมกับซูเฉิน ทำให้เธอยิ่งมั่นใจว่า... ชาตินี้เธอคงขาดเขาไม่ได้เสียแล้ว
แต่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็คอยตอกย้ำว่า เธอมีสามีแล้ว สิ่งที่ทำลงไปมันผิดศีลธรรมและน่าละอาย
“ครับผม... ผมไปทำงานล่ะนะ อ้อ... พี่ระวังตัวด้วยนะ เวลาเข้าห้องพักผ่อนอย่าเผลอถอดเสื้อผ้าล่ะ ผมไม่อยากให้ไอ้แก่เฉินผิงเย่าเห็นเรือนร่างของพี่... ของดีๆ แบบนั้นผมขอเก็บไว้ดูคนเดียว”
หลินเสวี่ยโหรวกัดริมฝีปากแน่น “รู้แล้วน่า... ช่วงนี้ฉันจะไม่เข้าไปนอนพักในนั้นหรอก ถ้าง่วงก็นั่งฟุบโต๊ะเอา”
“ดีมากครับ... เมียจ๋าของผมน่ารักที่สุด ไปทำงานล่ะนะ”
“ไสหัวไปเลย! ใครเมียนายยะ?”
……
ซูเฉินเดินมาที่แผนกสูตินารีเวช ผอ.แผนกจัดห้องตรวจส่วนตัวให้เขาห้องหนึ่ง เขาจึงเริ่มนั่งประจำการ
นั่งตบยุงอยู่ชั่วโมงกว่า... ไม่มีคนไข้หลงเข้ามาสักคน
ซูเฉินเริ่มห่อเหี่ยว... เราออกจะเก่งเทพขนาดนี้ ทำไมไม่มีใครมาให้รักษาเลยฟระ?
ขณะที่กำลังจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย ประตูห้องตรวจก็ถูกเปิดออก
หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา
เธอดูอายุประมาณยี่สิบสองยี่สิบสาม สวมกางเกงหนังรัดรูปสีดำโชว์เรียวขาเพรียวยาว ท่อนบนสวมเสื้อยืดสีดำรัดรูปเปิดไหล่ข้างหนึ่ง เผยให้เห็นรอยสักรูปดอกกุหลาบสีน้ำเงินที่เนินอกขาวผ่อง
ผมสีน้ำตาลแดงมัดรวบเป็นหางม้าสูง ใบหน้าสวยเฉี่ยวคมคาย แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็ง
บุคลิกของเธอดูโดดเด่นและอันตราย... เหมือนกุหลาบงามที่มีหนามแหลมคม
ซูเฉินตาเป็นประกายวูบหนึ่ง... ผู้หญิงคนนี้โครงสร้างร่างกายไม่ธรรมดา
เป็น 'ผู้ฝึกวรยุทธ์' ฝีมือฉกาจเสียด้วย
“คนสวย... เป็นอะไรมาครับ? เชิญนั่งก่อน”
ซูเฉินรู้ทันทีว่าเธอไม่ได้มาหาหมอ แต่ก็แกล้งทักทายตามมารยาท ผายมือเชิญให้นั่ง
หญิงสาวปิดประตูห้อง แล้วยืนกอดอกจ้องหน้าซูเฉินนิ่ง ไม่ยอมนั่ง
“หมอซู... ฉันไม่ได้มาหาหมอ และฉันก็ไม่ได้มาขายยาหรือขายเครื่องมือแพทย์ด้วย”
“คนสวย... ผมเป็นหมอนะ ถ้าไม่ใช่เรื่องยาเรื่องโรค ก็คงคุยกันไม่รู้เรื่องหรอกมั้ง”
หญิงสาวเดินมานั่งลงตรงข้ามซูเฉิน ไขว่ห้างกระดิกเท้า จ้องมองเขาด้วยสายตากดดัน
“ฉันไม่ได้มาคุยเรื่องไร้สาระ... ฉันเอาเงินมาให้”
เธอล้วงบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋ากางเกงหนัง แล้วโยนลงบนโต๊ะตรงหน้าซูเฉิน แปะ!
“ในนี้มีเงินหนึ่งล้าน... รับไปซะ”