บทที่ 24.เหอเฟิงนำทีมบุกจับชู้
บทที่ 24.เหอเฟิงนำทีมบุกจับชู้
สิบกว่านาทีต่อมา รถเบนท์ลีย์หรูแล่นนำขบวน ตามด้วยรถแลนด์โรเวอร์อีกสองคัน พุ่งเข้ามาจอดเอี๊ยดที่หน้าบ้านพักของหลินเสวี่ยโหรว
เหอเฟิง และ หวังเทา ก้าวลงจากรถเบนท์ลีย์ด้วยท่าทางดุดัน ส่วนรถแลนด์โรเวอร์ทั้งสองคัน บรรทุกชายฉกรรจ์สิบกว่าคนพร้อมท่อนเหล็กครบมือกรูกันลงมา
เฉินผิงเย่าที่ซุ่มรออยู่รีบเปิดประตูรถ ปรี่เข้าไปหาเจ้านายอย่างกระตือรือร้น
“คุณท่านเหอ! คุณหวัง! ในที่สุดก็มากันสักที... คืนนี้ผมสะกดรอยตาม ผอ.หลินมาถึงที่นี่ครับ แล้วหลังจากเธอเข้าไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ไอ้เด็กซูเฉินนั่นก็ตามเข้าไป! ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ข้างในด้วยกันครับ!”
ใบหน้าของเหอเฟิงเคร่งขรึมเย็นชา น้ำเสียงเหี้ยมเกรียม
“ที่พูดมา... แน่ใจนะ?”
“พันเปอร์เซ็นต์ครับ! ผมเห็นกับตาว่าซูเฉินเดินเข้าไปข้างใน ผ่านไปยี่สิบกว่านาทีแล้วยังไม่ออกมาเลยครับ”
เหอเฟิงชี้หน้าเฉินผิงเย่า “แกยืนรออยู่ตรงนี้ ฉันยังไม่ออกมา ห้ามไปไหนเด็ดขาด”
สั่งเสร็จ เขาก็หันไปตะโกนสั่งลูกน้องเสียงดังลั่น
“แบ่งคนออกเป็นสองทีม! ครึ่งหนึ่งล้อมบ้านหลังนี้ไว้ ห้ามให้แมลงวันบินรอดออกไปได้แม้แต่ตัวเดียว! ที่เหลือตามฉันเข้าไป!”
เหล่าชายฉกรรจ์แยกย้ายกันไปล้อมบ้านอย่างรวดเร็ว ส่วนอีกกลุ่มเตรียมพร้อมบุก
หวังเทาตบไหล่เฉินผิงเย่าเบาๆ แล้วกระซิบข้างหู “รอรับรางวัลได้เลยหมอเฉิน... งานนี้พี่ชายฉันตบรางวัลไม่อั้นแน่”
เหอเฟิงสั่งให้ลูกน้องงัดประตูบ้าน ปัง! แล้วพุ่งตัวเข้าไปด้านในทันที
แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เขาชะงัก
หลินเสวี่ยโหรวในชุดทำงานเรียบร้อย กำลังนั่งจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์อยู่บนโซฟาเพียงลำพัง
“ไอ้หน้าอ่อนนั่นอยู่ไหน?”
เหอเฟิงไม่รอช้า ถามเข้าประเด็นทันที
หลินเสวี่ยโหรววางถ้วยกาแฟลงช้าๆ แล้วลุกขึ้นยืนจ้องหน้าสามีด้วยสายตาเย็นชา
“ไอ้บ้าเหอ... เป็นประสาทหรือไง? เรื่องเมื่อวานฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับแกเลยนะ”
“เมื่อวานก็ส่วนเมื่อวาน แต่วันนี้แกแอบมาซื้อบ้านซุกไว้ แล้วยังเลี้ยงต้อยผู้ชายไว้ในบ้านอีก! บอกมา... มันอยู่ไหน? ถ้าเจอตัวเมื่อไหร่ ฉันจะฆ่ามันทิ้งซะ แล้วแกเตรียมตัวโดนดีได้เลย!”
เหอเฟิงตวาดเสียงกร้าว สั่งลูกน้องทันที “ค้นให้ทั่ว! รื้อบ้านให้เละ! ลากคอไอ้เด็กนั่นออกมาให้ได้!”
หลินเสวี่ยโหรวนั่งลงไขว่ห้าง จิบกาแฟต่ออย่างไม่ยี่หระ
“เหอเฟิง... อย่าเอาสันดานตัวเองมาตัดสินคนอื่น ตัวเองมั่วเซ็กซ์ เที่ยวซ่อง เลี้ยงอีหนูไว้เป็นโขยง ก็อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะทำตัวต่ำตมเหมือนแก”
เหอเฟิงเดินมานั่งลงตรงข้ามเธอ วางท่าเป็นต่อ
“อย่ามาปากดี... เดี๋ยวพอฉันลากตัวชู้รักของแกออกมาได้ ฉันจะหักขามันให้ดู แล้วดูซิว่าแกจะยังปากเก่งได้อีกไหม”
“ถ้าแกรู้จักเจียมตัว พรุ่งนี้ก็แต่งตัวสวยๆ ไปเอาใจลูกค้าซะ... ไม่งั้นอย่าหาว่าไม่เตือน”
“ไอ้เดรัจฉาน! ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่แก ฉันไม่เคยมั่วผู้ชาย!”
“ยังจะแถอีก! เดี๋ยวเจอตัวมันก่อนเถอะ น่าดู!”
หลินเสวี่ยโหรวยกกาแฟขึ้นจิบ ในใจพลางนึกทึ่ง... ซูเฉินไปเอาความสามารถพวกนั้นมาจากไหนกันนะ?
เมื่อวานเพิ่งจะโชว์เทพรักษาเจี่ยเฉียนเฉียน วันนี้ก็หูทิพย์ตาทิพย์รู้ความเคลื่อนไหวของศัตรูล่วงหน้า
แถมยังกระโดดลงจากชั้นสองสูงลิบลิ่วได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับจอมยุทธ์
เขาเป็นใครกันแน่?
เวลาผ่านไปสักพัก ลูกน้องของเหอเฟิงก็ทยอยเดินลงมาจากชั้นบน หน้าตาบ่งบอกความผิดหวัง
“นายครับ... หาไม่เจอครับ ไม่มีใครอยู่เลย”
“เป็นไปไม่ได้! เฉินผิงเย่าเห็นกับตาว่ามันเดินเข้ามา! มันจะหายตัวไปได้ยังไง? หาใหม่! ค้นให้ละเอียดกว่าเดิม!”
เหอเฟิงตะคอกด้วยความหงุดหงิด
หวังเทารีบสั่งลูกน้องให้กลับขึ้นไปค้นอีกรอบ
ห้าหกนาทีผ่านไป หวังเทานำทีมกลับลงมาอีกครั้ง
“ลูกพี่... ไม่มีจริงๆ ครับ ไม่เจอแม้แต่รอยเท้าผู้ชายเลย”
“หลินเสวี่ยโหรว! บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าแกซ่อนมันไว้ที่ไหน?”
เหอเฟิงสติขาดผึง พุ่งเข้าไปบีบคอภรรยาตัวเอง ตะคอกถามเสียงดังลั่น
“ฉันบอกแล้วว่าฉันอยู่คนเดียว! ฉันชอบความสงบ! ถ้าไม่เชื่อก็เชิญค้นจนกว่าจะพอใจ!” หลินเสวี่ยโหรวตอบกลับเสียงแข็ง แม้จะหายใจลำบาก
“เชื่อไหมว่าฉันบีบคอแกให้ตายตรงนี้ได้เลย?”
“เอาสิ! บีบเลย! ต่อหน้าลูกน้องแกนี่แหละ... ขนาดวางยาเมียตัวเองแกยังทำมาแล้ว ฆ่าเมียตัวเองอีกสักคนจะเป็นไรไป!”
หวังเทาเห็นท่าไม่ดี รีบเข้ามาห้ามทัพ
“ลูกพี่... ใจเย็นครับ บางทีพี่สะใภ้อาจจะพูดจริง เรากลับกันก่อนเถอะ”
เพียะ!
เหอเฟิงตบหน้าหวังเทาฉาดใหญ่
“ไอ้โง่! แกเป็นคนบอกฉันเองไม่ใช่เหรอว่ามีคนอยู่! พามาคว้าน้ำเหลวชัดๆ!”
เหอเฟิงลุกขึ้น ชี้หน้าคาดโทษหลินเสวี่ยโหรว
“จำใส่กะโหลกไว้... ตราบใดที่ฉันยังไม่ตาย แกอย่าหวังจะได้มีผัวใหม่! ถ้าฉันจับได้ว่าแกมีชู้เมื่อไหร่ ฉันจะฆ่ามันให้ตายโหง แล้วแกก็จะไม่รอดเหมือนกัน!”
เหอเฟิงและพรรคพวกเดินกระแทกเท้าออกจากบ้านไปอย่างหัวเสีย
เฉินผิงเย่าที่ยืนรออยู่หน้าประตู รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความหวัง
“คุณท่านเหอ! คุณหวัง! เจอตัวมันไหมครับ? จัดการไอ้ชู้รักนั่นให้หนักเลยนะครับ!”
หวังเทาที่เพิ่งโดนตบมาหมาดๆ กำลังหาที่ระบายอารมณ์พอดี
เขาถีบเฉินผิงเย่าเต็มแรง พลั่ก!
“ไอ้แก่ตารั่ว! ตาบอดหรือไงวะ! แกบอกว่าเห็นมันเข้าไป แต่พวกฉันค้นบ้านจนจะพังอยู่แล้ว ไม่เจอแม้แต่เงา!”
“กระทืบมัน! เอาให้ปางตาย!”
เหอเฟิงสั่งเสียงเหี้ยม
ลูกน้องนับสิบคนกรูกันเข้าไปรุมสหบาทาเฉินผิงเย่าอย่างเมามัน ตุบตับ! ตุบตับ!
“โอ๊ย! ผมเห็นจริงๆ นะครับ! ผมเห็นมันเข้าไปจริงๆ!”
เฉินผิงเย่านอนคู้ตัวกุมหัวร้องโหยหวน เลือดเริ่มซึมออกมาตามร่างกาย
“หยุด!”
เหอเฟิงสั่งหยุด ลูกน้องถอยฉากออกมา
เหอเฟิงคว้าท่อนเหล็กจากมือลูกน้อง เดินตรงเข้าไปหาเฉินผิงเย่าที่นอนตัวสั่นงันงก
“คุณท่านเหอ... ผมพูดเรื่องจริงนะครับ... เชื่อผมเถอะ”
“จริงกับผีสิวะ!”
ผัวะ!
เหอเฟิงฟาดท่อนเหล็กเข้าที่หน้าผากเฉินผิงเย่าเต็มแรง
สมองเฉินผิงเย่ามึนตึ้บ เลือดสดๆ ไหลอาบลงมาปิดตาข้างหนึ่ง
“จากนี้ไปอย่าให้ฉันเห็นหน้าแกอีก! ขืนโผล่มาให้เห็นอีกครั้ง ฉันจะเอาชีวิตแก!”
เหอเฟิงโยนท่อนเหล็กทิ้ง แล้วเดินขึ้นรถไป
หวังเทาเดินตามมา ก่อนขึ้นรถก็แถมลูกเตะเข้าที่อกเฉินผิงเย่าอีกหนึ่งที ปึก!
“ไอ้สวะ! เลี้ยงเสียข้าวสุก!”
ขบวนรถหรูแล่นจากไป ทิ้งให้เฉินผิงเย่านอนจมกองเลือดอยู่หน้าบ้าน
เฉินผิงเย่าตะเกียกตะกายลุกขึ้นมานั่ง เอามือปาดเลือดที่หน้า ร่างกายบอบช้ำไปหมด แต่ยังดีที่กระดูกไม่หัก
เขามองไปที่บ้านพักของหลินเสวี่ยโหรวด้วยความงุนงง... ก็เขาเห็นซูเฉินเดินเข้าไปจริงๆ นี่นา แล้วมันหายไปไหน?
ขณะที่กำลังพยุงร่างอันบอบช้ำจะกลับไปที่รถ
จู่ๆ ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีออกมาจากมุมถนน มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างถือถุงมื้อดึก
“อ้าว! ท่านรองฯ เฉิน... ไปฟัดกับหมาที่ไหนมาครับเนี่ย? สภาพดูไม่จืดเลย!”
ซูเฉินเดินเข้ามาใกล้ ยิ้มเยาะเย้ยทับถมใส่ตาแก่ที่กำลังบาดเจ็บอย่างสะใจ