บทที่ 25.คำสัญญาจากพ่อสามีในอนาคต
บทที่ 25.คำสัญญาจากพ่อสามีในอนาคต
เฉินผิงเย่าแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เมื่อเห็นซูเฉินเดินผิวปากอย่างสบายอารมณ์ออกมาจากหัวมุมถนน
เมื่อกี้... เขาเห็นกับตาว่าซูเฉินเดินเข้าไปในบ้านของหลินเสวี่ยโหรวชัดๆ!
“กะ... แก... แกเข้าไปข้างในแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“ใช่ครับ... เมื่อกี้ผมเข้าไปจริงๆ นั่นแหละ พอดี ผอ.หลิน ท่านบ่นว่าเหงา เลยเรียกผมไปคุยเป็นเพื่อน”
“แล้วพอดีท่านอยากทานผลไม้ ผมเลยอาสาออกมาซื้อให้ครับ”
ซูเฉินชูถุงใส่แอปเปิลในมือให้ดู พลางเอียงคอยิ้มตาหยีอย่างยียวน “รอง ผอ. เฉิน ก็มาเยี่ยม ผอ.หลิน เหมือนกันเหรอครับ? งั้นเข้าไปพร้อมกันเลยไหมครับ?”
“มะ... ไม่ล่ะ... ฉันมีธุระด่วน ขอตัวกลับก่อน”
เฉินผิงเย่ารีบยกมือขึ้นปาดเลือดที่ไหลย้อยลงมาเข้าตา แล้วตะเกียกตะกายเปิดประตูรถด้วยมือไม้ที่สั่นเทา
“อ้าว... รอง ผอ. เฉิน ไปฟัดกับใครมาครับเนี่ย? หรือว่ารถชน? เลือดท่วมหัวขนาดนี้ ให้ผมโทรเรียก ‘ลูกชาย’ มารับไหมครับ?”
“อุ๊ยตายจริง... ลืมไปเลยว่าลูกชายท่านก็นอนหยอดน้ำข้าวอยู่ที่โรงพยาบาลเหมือนกันนี่นา”
โดนซูเฉินเหน็บแนมจี้ใจดำเข้าให้ เฉินผิงเย่ากัดฟันกรอดจนแทบแหลก แต่ก็ไม่กล้าต่อปากต่อคำ รีบมุดเข้าไปในรถแล้วสตาร์ทเครื่องหนีทันที
ซูเฉินยืนโบกมือหยอยๆ ส่งท้ายด้วยรอยยิ้มกวนประสาท
“เดินทางปลอดภัยนะครับท่านรองฯ... ฝากความคิดถึงถึงลูกชายด้วยนะครับ”
เฉินผิงเย่าขับรถออกมาอย่างทุลักทุเล พลางเหลือบมองกระจกหลัง เห็นซูเฉินเดินถือถุงแอปเปิลหายเข้าไปในบ้านของหลินเสวี่ยโหรวอย่างสบายใจเฉิบ
ความแค้นสุมอกจนแทบระเบิด เขารีบคว้าโทรศัพท์โทรหาหวังเทาทันที
“ไอ้แก่เฉิน! แกยังมีหน้าโทรมาอีกเหรอ? ตาบอดหรือไงวะ? กล้าดียังไงมาแหกตาพวกฉัน!”
ทันทีที่รับสาย หวังเทาก็ด่ากราดมาเป็นชุด
“คุณหวัง... ฟังผมก่อน! เมื่อกี้พอพวกคุณกลับไป ไอ้ซูเฉินมันก็โผล่หัวมาครับ! ตอนนี้มันเดินเข้าไปในบ้านหลินเสวี่ยโหรวแล้วจริงๆ!”
“ไปตายซะไอ้สวะ! คิดว่าฉันจะโง่เชื่อคนอย่างแกอีกรอบเหรอ? ไสหัวไป!”
หวังเทาด่าเสร็จก็ตัดสายทิ้งทันที ติ๊ด!
เฉินผิงเย่าขว้างโทรศัพท์ลงบนเบาะข้างคนขับด้วยความเจ็บใจ มือปาดเลือดที่หน้าผาก ขับรถมุ่งหน้ากลับโรงพยาบาลด้วยความคับแค้น
ตลอดทางเขายังคงหาคำตอบไม่ได้ว่า... ทั้งๆ ที่เห็นซูเฉินเข้าไป แต่ทำไมตอนค้นบ้านถึงไม่เจอ? แล้วจู่ๆ มันโผล่มาจากไหน?
วันนี้เขาไปกระตุกหนวดเสืออย่างเหอเฟิงและหวังเทาเข้าให้แล้ว อนาคตคงลำบากแน่
เพื่อเป็นการไถ่โทษ... คืนนี้เขาจะต้องหาทางแอบเข้าไปติดกล้องจิ๋วในห้องทำงานของหลินเสวี่ยโหรวให้ได้!
ขอแค่ถ่ายคลิปตอนสองคนนั้นพลอดรักกันได้ เหอเฟิงกับหวังเทาต้องหายโกรธและตกรางวัลให้เขาแน่นอน!
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ด้วยสภาพเลือดโชกดูไม่ได้ เขาจึงไม่กล้าลงจากรถ เลือกที่จะจอดรถแอบๆ ไว้ที่ชั้นใต้ดิน B1 โซนจอดรถส่วนตัว แล้วโทรหาเซี่ยนา
“ท่านรองฯ เฉิน... มีอะไรให้รับใช้คะ?” ปลายสายตอบรับด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
“ตอนนี้ทำอะไรอยู่?”
“เฝ้าคุณชายเฉินค่ะ... แกเพิ่งกินยาแก้ปวดไป กินข้าวเสร็จแล้วก็หลับไปแล้วค่ะ”
“งั้นเธอลงมาหาฉันที่ลานจอดรถชั้น B1 โซนเหนือ ช่อง 1003 เดี๋ยวนี้... แวะไปห้องพยาบาลหยิบชุดทำแผล ยาฆ่าเชื้อ แล้วก็ผ้าพันแผลติดมือมาด้วย ฉันเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย มาช่วยทำแผลให้ที”
“ได้ค่ะ... รอสักครู่นะคะ”
วางสายแล้ว เฉินผิงเย่าก็เอนเบาะลงนอน กุมหน้าผากที่ปวดตุบๆ ในหัวมีแต่ภาพหน้ากวนประสาทของซูเฉิน
ความฉิบหายวายปว่งในวันนี้ ล้วนเป็นเพราะไอ้เด็กเวรนั่นคนเดียว! คืนนี้ต้องติดกล้องให้สำเร็จ... แล้วแกจะหนาว!
เจ็ดแปดนาทีต่อมา เซี่ยนาในชุดเดรสสีชมพูอ่อน วิ่งกระหืดกระหอบมาที่รถ
พอเปิดประตูรถ เห็นสภาพเลือดอาบหน้าของเฉินผิงเย่า เธอก็กรีดร้องเสียงหลง
“ว้าย!!!”
“หุบปาก! จะแหกปากให้คนทั้งโรงพยาบาลรู้หรือไง? ขึ้นมา!” เฉินผิงเย่าตวาดลั่น
“ขะ... ขอโทษค่ะ... เกิดอะไรขึ้นคะท่านรองฯ? ทำไมถึงเจ็บหนักขนาดนี้?”
เซี่ยนารีบปีนขึ้นมานั่งเบาะข้างคนขับ ถามด้วยความตกใจกลัว
“อย่าถามมาก... รีบทำแผลให้ฉัน เร็วเข้า!”
เซี่ยนาคุกเข่าบนเบาะ หันหน้าเข้าหาเฉินผิงเย่า ค่อยๆ บรรจงเช็ดเลือดและใส่ยาให้อย่างเบามือ
“ทำไมไม่ใส่ชุดกาวน์ลงมา?”
ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวหญิงสาว เฉินผิงเย่าก็อดถามไม่ได้
“เอ่อ... คือหนูกลัวว่าใส่ชุดกาวน์เดินมาที่ลานจอดรถมืดๆ มันจะดูเด่นสะดุดตาเกินไปน่ะค่ะ เลยถอดออกก่อน”
เฉินผิงเย่าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามเรื่องลูกชาย
“เฉินตงเป็นไงบ้าง?”
“มีไข้สูงค่ะ... ผอ.ซุน บอกว่าแผลติดเชื้อ... มีแนวโน้มว่า... อาจจะต้องตัดอีกข้างทิ้ง”
เฉินผิงเย่ากัดฟันกรอดจนกรามปูดโปน ความแค้นที่มีต่อซูเฉินยิ่งทวีคูณ
“ท่านรองฯ คะ... พันแผลเรียบร้อยแล้วค่ะ... ท่านน่าจะขึ้นไปให้น้ำเกลือฆ่าเชื้อสักหน่อยนะคะ”
เซี่ยนาทำแผลเสร็จแล้ว แต่ยังคงคุกเข่าอยู่ในท่าเดิม สายตามองชายแก่ตรงหน้าด้วยความห่วงใยแบบเสแสร้ง
“ไม่เป็นไร... แค่แผลถลอกไกลหัวใจ เดี๋ยวค่อยขึ้นไป... เธออยู่คุยเป็นเพื่อนฉันสักพักได้ไหม?”
“ได้สิคะ... ท่านรองฯ มีอะไรจะพูดเหรอคะ?”
เฉินผิงเย่ากวาดสายตามองเรือนร่างของเซี่ยนา ชุดเดรสสีชมพูรัดรูปช่วงบน เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่ดันตัวขึ้นมาอย่างโดดเด่น
มิน่าล่ะ... ลูกชายเขาถึงได้หลงหัวปักหัวปำ ไปแย่งแฟนไอ้ซูเฉินมา
แต่ทว่า... ข่าวร้ายจาก ผอ.ซุน เมื่อตอนกลางวันยังก้องอยู่ในหู... ลูกชายของเขา อัณฑะข้างที่เหลือติดเชื้อรุนแรง อีกไม่เกินครึ่งปี มันจะฝ่อลีบและใช้งานไม่ได้ถาวร
“เสี่ยวเซี่ย... เรื่องบรรจุงาน เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”
“เรียบร้อยแล้วค่ะ ขอบพระคุณท่านรองฯ มากๆ เลยนะคะ”
“ฉันมีเรื่องอยากจะถามเธอตรงๆ... ถ้าสมมติว่า... เฉินตงต้องเสีย ‘ความเป็นชาย’ ไปทั้งหมด... เธอยังจะยินดีแต่งงานกับมันอยู่ไหม?”
เฉินผิงเย่าถามเสียงเรียบ แต่นัยน์ตาจ้องเขม็งเพื่อจับผิด
เซี่ยนาชะงักไปเล็กน้อย เธอก้มหน้ามองชายกระโปรงตัวเอง นิ่งคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตอบเสียงเบา
“ท่านรองฯ คะ... หนู... หนูไม่แน่ใจค่ะ”
“ลำบากใจสินะ... เอาอย่างนี้ ถ้าเธอยอมตกลงแต่งงานกับมัน ฉันจะซื้อคฤหาสน์หรูให้หนึ่งหลัง รถมาเซราติหนึ่งคัน แล้วก็สินสอดเงินสดอีกหนึ่งล้าน... เธอจะว่ายังไง?”
ดวงตาของเซี่ยนาลุกวาวขึ้นมาทันที แต่เธอก็ยังแสร้งทำเป็นเก็บอาการ พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ท่านรองฯ คะ... ท่านมองหนูเป็นคนยังไงคะ? หนูรักพี่เฉินตงด้วยใจจริงค่ะ... หนูชอบที่เขาเป็นคนตรงไปตรงมา กล้าได้กล้าเสีย ไม่เหมือนซูเฉินที่วันๆ เอาแต่ยอมคน หัวอ่อนแหยแก๋”
“ฉันแค่กลัวว่า... ถ้าเฉินตงใช้งานไม่ได้ขึ้นมาจริงๆ เธอจะเหงาเอาน่ะสิ” เฉินผิงเย่าแกล้งถอนหายใจยาว
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะท่านรองฯ... ชีวิตคนเราไม่ได้มีแค่เรื่องเซ็กซ์สักหน่อย... สำหรับหนู ความรักทางใจสำคัญกว่าค่ะ ขอแค่ได้ใช้นามสกุลเฉิน ได้อยู่ดูแลพี่เขา หนูก็มีความสุขแล้ว”
เฉินผิงเย่ายิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เอื้อมมือไปตบหลังมือหญิงสาวเบาๆ
“ดี... คิดได้แบบนี้ฉันก็วางใจ... เธออุตส่าห์เสียสละเพื่อลูกชายฉันขนาดนี้ ฉันรับรองว่าจะไม่ปล่อยให้เธอต้องลำบากแน่นอน”
“แล้วก็... เรื่องความต้องการทางร่างกาย... ถ้าลูกชายฉันให้เธอไม่ได้ ฉันในฐานะ ‘พ่อ’... ก็ยินดีจะช่วยดูแลแทนให้นะ”