บทที่ 23.กระโดดหน้าต่างหนีตาย
บทที่ 23.กระโดดหน้าต่างหนีตาย
สิบนาทีผ่านไป ซูเฉินก็จากไป
ไต้เหยายืนเหม่อมองแผ่นหลังของเขาที่ค่อยๆ เดินห่างออกไปจากหน้าต่างห้องพักโรงแรม
ความรู้สึกว่างเปล่าและโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามาเกาะกุมหัวใจ
ในสายตาของคนภายนอก นางคือคุณนายไฮโซผู้มั่งคั่งและทรงอิทธิพล มีทั้งเงินทองและอำนาจบารมี ไม่ว่าจะไปไหนมาไหน เจี่ยเจิ้งเต้า ผู้เป็นสามีก็จะคอยตามประกบเคียงข้างเสมอ
นางสร้างภาพลักษณ์ของ ‘ผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จ’ ให้ชาวเมืองเจียงโจวได้รับรู้
แต่ใครเล่าจะรู้... ว่าภายในใจของนางนั้นขมขื่นเพียงใด
เมื่อสิบเก้าปีก่อน นางตกหลุมรักกวีหนุ่มพเนจรคนหนึ่ง ทั้งคู่แอบอยู่กินด้วยกันจนนางตั้งท้อง
แต่พอครอบครัวจับได้ กวีหนุ่มคนนั้นก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย
พ่อแม่บังคับให้นางแต่งงานกับเจี่ยเจิ้งเต้า ชายหนุ่มฐานะดีที่มีชาติตระกูลเหมาะสมกัน
นางสารภาพกับเจี่ยเจิ้งเต้าอย่างตรงไปตรงมาว่านางท้อง... เจี่ยเจิ้งเต้าในตอนนั้นรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าไม่ถือสา และสัญญาว่าจะรักลูกในท้องเหมือนลูกในไส้
เมื่อสิ้นหวังที่จะรอคอยคนรักเก่า ไต้เหยาจึงจำใจยอมแต่งงานกับเจี่ยเจิ้งเต้า
ช่วงปีแรกๆ ชีวิตคู่ก็ดูราบรื่นมีความสุขดี แต่เมื่อเวลาผ่านไป อำนาจบารมีของเจี่ยเจิ้งเต้าเริ่มแผ่ขยาย ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เริ่มจืดจาง จนกลายเป็นแค่ ‘ผัวเมียในนาม’ ที่ต่างคนต่างอยู่
เจี่ยเจิ้งเต้าเริ่มแอบเลี้ยงนักศึกษาสาวไว้ข้างนอก
พอไต้เหยาจับได้ ทั้งคู่ก็ทะเลาะกันบ้านแตก
และนั่นเองที่เจี่ยเจิ้งเต้าเผยธาตุแท้ออกมา
“ตระกูลเจี่ยของฉันมีทั้งเงินทั้งอำนาจ! ฉันจำเป็นต้องมีลูกสืบสกุลเพื่อรับมรดก นังเฉียนเฉียนมันไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน! ถ้าเธอยังกล้ามาวุ่นวายกับฉันอีก ก็พาลูกของเธอไสหัวออกไปจากบ้านฉันซะ!”
ไต้เหยาได้แต่กล้ำกลืนความเจ็บช้ำ แม้พ่อแม่ของนางจะเป็นผู้มีหน้ามีตาในเจียงโจว แต่ถ้านางหอบลูกหนีกลับบ้าน พ่อแม่ที่แก่เฒ่าคงช้ำใจตาย
อีกทั้งด้วยวัยและสถานะทางสังคมในตอนนี้ การหย่าร้างถือเป็นเรื่องน่าอับอายขายขี้หน้าอย่างที่สุด
นางจึงทุ่มเทความรักความหวังทั้งหมดไปที่ลูกสาว หวังให้เฉียนเฉียนเติบโตอย่างงดงามและประสบความสำเร็จ เพื่อเป็นเกียรติเป็นศรีแก่นาง
แต่วันนี้... เมื่อได้โอบกอดซูเฉิน
ความรู้สึกวาบหวามที่ห่างหายไปนานนับสิบปี ก็ปะทุขึ้นมาในใจนางอย่างรุนแรง
หัวใจของนางเต้นแรงจนแทบระเบิด
นางเดินเข้าห้องน้ำ หยิบทิชชู่มาเช็ดทำความสะอาดจุดซ่อนเร้นของตัวเอง
แล้วนั่งเหม่อลอยอยู่บนชักโครกอย่างคนไร้วิญญาณ
ในหัวมีแต่ภาพของซูเฉินวนเวียนอยู่ไม่จางหาย
……
ในขณะเดียวกัน
ซูเฉินกลับมาถึงหน้าบ้านพักของหลินเสวี่ยโหรว ทันทีที่ลงจากรถแท็กซี่ เขาก็เห็นหลินเสวี่ยโหรวยืนรออยู่ที่หน้าประตูด้วยแววตาตัดพ้อต่อว่า
“ไอ้คนบ้า! นายจะทำให้ฉันหัวใจวายตายหรือไง? หายหัวไปไหนมา? ทำไมไม่บอกกันสักคำ? ฉันนึกว่านายโดนไอ้เหอเฟิงมันจับไปสับเป็นชิ้นๆ แล้วนะ!”
หัวใจของซูเฉินอ่อนยวบลงทันที ตั้งแต่โตมานอกจากแม่แล้ว ก็ไม่เคยมีใครห่วงใยเขาขนาดนี้มาก่อน
“ผอ.หลิน... เป็นห่วงผมเหรอครับ?”
“ยังจะมาถามอีก! ต่อไปจะไปไหนต้องบอกฉันก่อน เข้าใจไหม!”
“ครับ... เข้าใจแล้วครับ”
“หิวไหม? อยากกินอะไร เดี๋ยวฉันทำให้กิน”
หลินเสวี่ยโหรวเลิกงานกลับมา เห็นบ้านช่องเงียบเชียบ ข้าวของวางอยู่ที่เดิม แต่คนหายไป... เธอก็นึกว่าเขาโดนอุ้มไปแล้ว
พอเห็นเขากลับมาครบสามสิบสอง เธอก็โล่งอกจนแทบทรุด
“ไม่ต้องทำหรอกครับ... ตามผมมานี่”
ซูเฉินคว้าข้อมือหลินเสวี่ยโหรว แล้วลากเธอเดินจ้ำอ้าวขึ้นไปที่ห้องนอนชั้นสอง
“นี่นายจะทำอะไร? ฉันบอกแล้วไงว่าเรื่องคืนนั้นมันเป็นอุบัติเหตุ ครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย... นายห้ามคิดลามกนะ!”
พอโดนลากเข้าห้องนอน หัวใจของหลินเสวี่ยโหรวก็เต้นตูมตาม รีบปฏิเสธเสียงแข็ง
“คิดอะไรของพี่เนี่ย? ผมไม่ได้จะทำเรื่องอย่างว่าสักหน่อย”
พอได้ยินคำปฏิเสธของซูเฉิน... ลึกๆ ในใจของหลินเสวี่ยโหรวกลับรู้สึก ‘เสียดาย’ ขึ้นมานิดๆ ซะอย่างนั้น
“แล้วลากฉันขึ้นมาห้องนอนทำไม? มืดก็มืด...”
เธอกำลังจะเอื้อมมือไปกดสวิตช์ไฟ แต่ซูเฉินรีบคว้ามือเธอไว้
“อย่าเปิดไฟ!”
“ซูเฉิน! ฟังนะ... เมื่อคืนมันผิดพลาดไปแล้ว แต่เราจะผิดซ้ำสองไม่ได้ ต่อไปนี้ฉันคือพี่สาวของนาย เราต้องวางตัวให้อยู่ในกรอบศีลธรรม นายห้ามคิดฟุ้งซ่านนะ!”
พอซูเฉินห้ามเปิดไฟ หลินเสวี่ยโหรวก็ยิ่งกระวนกระวายใจ กลัวใจตัวเองจะอ่อนไหวไปกับบรรยากาศ
“ผมไม่ได้คิดฟุ้งซ่าน... ที่พาขึ้นมานี่ เพราะจะให้ดูอะไรบางอย่าง”
ซูเฉินจูงมือพาเธอไปยืนหลบมุมที่หน้าต่าง ชี้มือฝ่าความมืดออกไปที่หัวมุมถนน “เห็นรถออดี้สีดำคันนั้นไหม?”
หลินเสวี่ยโหรวเพ่งมองฝ่าความมืด
“เห็น... แต่ไม่ชัดหรอก มืดขนาดนี้... นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย? ลากฉันขึ้นมาดูรถเนี่ยนะ?”
“รถออดี้คันนั้น... เป็นของ เฉินผิงเย่า... และตอนนี้มันก็นั่งหัวโด่อยู่ในรถนั่นแหละ”
“หา! ตาแก่นั่นจะมาทำบ้าอะไรที่นี่? บ้านแกไม่ได้อยู่แถวนี้นี่นา”
“ก็ไม่ได้อยู่น่ะสิ... มันมาเฝ้าดูเราสองคนไง เมื่อกี้ตอนผมเดินผ่านรถมัน ผมเห็นมันเต็มสองตา แถมยังได้ยินมันคุยโทรศัพท์ด้วย”
“มันสมรู้ร่วมคิดกับผัวพี่ แล้วก็ไอ้หวังเทา... กะจะมา ‘จับชู้’ เราสองคนไงล่ะ!”
หลินเสวี่ยโหรวเบิกตากว้าง มองหน้าซูเฉินอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“อย่ามาอำเล่นน่า... มันนั่งอยู่ในรถปิดกระจก นายจะไปได้ยินมันคุยได้ยังไง?”
“ผมไม่ใช่คนธรรมดานะพี่... หูผมดีกว่าคนทั่วไปเยอะ ต่อให้ไกลกว่านี้หรือมืดกว่านี้ ผมก็ทั้งเห็นและได้ยินชัดแจ๋ว”
ซูเฉินไม่ได้โม้ หลังจากกอดเติมพลังกับไต้เหยามาสิบกว่านาที พลัง ‘เก้าอเวจีสวรรค์’ ในตัวเขาก็ฟื้นคืนมาเต็มเปี่ยม ประสาทสัมผัสทั้งห้าเฉียบคมยิ่งกว่าเรดาร์
“ที่พูดมา... จริงเหรอ?”
“ผมจะโกหกพี่ทำไม? ตอนนี้ผมอธิบายไม่ถูกหรอก แต่เอาเป็นว่าผมต้องรีบหนีออกทางหน้าต่างหลังบ้านเดี๋ยวนี้... ขืนอยู่ต่อแล้วไอ้เหอเฟิงกับหวังเทามันบุกเข้ามาเจอเราสองคนอยู่ด้วยกัน เราจบเห่กันทั้งคู่แน่”
ซูเฉินไม่ได้กลัวพวกเหอเฟิงหรอก แต่ถ้าโดนจับได้คาห้องนอนแบบนี้ มันจะแก้ตัวยาก
และคนที่เสียหายที่สุดก็คือหลินเสวี่ยโหรว
“งั้น... งั้นนายรีบไปเถอะ ถ้าพวกมันแห่กันมา นายไม่รอดแน่”
พอได้ฟังความจริง หลินเสวี่ยโหรวก็ร้อนรนจนเหงื่อแตกพลั่ก
“โอเค... งั้นผมไปล่ะนะ พี่ดูแลตัวเองด้วย”
ซูเฉินรีบเดินไปที่ห้องด้านหลัง เปิดหน้าต่างเตรียมจะกระโดดลงไป
แต่หลินเสวี่ยโหรวรีบวิ่งมาคว้าข้อมือเขาไว้แน่น
“ไอ้บ้า! นี่มันชั้นสองนะ! กระโดดลงไปขาหักพอดี!”
“ก็ชั้นล่างติดเหล็กดัด ผมออกไม่ได้นี่นา”
“งั้นออกทางประตูหน้าสิ?”
“ไม่ได้! ไอ้เฉินผิงเย่ามันคงตั้งกล้องถ่ายหน้าบ้านไว้แล้ว ขืนผมเดินออกไปโต้งๆ ต่อให้ผัวพี่มาแล้วไม่เจอผม แต่หลักฐานว่าผมเดินออกจากบ้านพี่ตอนดึกๆ ดื่นๆ ก็มัดตัวพี่ดิ้นไม่หลุดอยู่ดี”
“แต่... แต่มันสูงนะ... ฉันกลัวนายเจ็บ”
ซูเฉินมองแววตาที่เป็นห่วงเป็นใยของเธอแล้วหัวใจพองโต
ผู้หญิงคนนี้... มอบครั้งแรกให้เขา แล้วยังห่วงใยเขาขนาดนี้... เขาจะทิ้งเธอไปได้ยังไง
“ทำไงดี? ทำไงดี?”
หลินเสวี่ยโหรวร้อนใจจนเดินวนไปวนมา กระทืบเท้าเร่าๆ
“พี่สาว... เอาอย่างนี้ พี่ช่วย ‘กอด’ ผมทีสิ... กอดให้กำลังใจผมหน่อย แล้วผมจะปีนท่อระบายน้ำลงไป”
“เพ้อเจ้ออะไรของนาย? กอดแล้วจะมีแรงปีนได้ไง?”
“จริงนะ... แค่พี่กอดผม พลังผมก็มาเต็มร้อยแล้ว!”
ซูเฉินไม่รอให้เธออนุญาต เขาโผเข้ากอดหลินเสวี่ยโหรวไว้แน่น
วินาทีที่ถูกสวมกอด หัวใจของหลินเสวี่ยโหรวก็ลอยละล่องขึ้นสู่สรวงสวรรค์ ความอบอุ่นและความสุขที่ยากจะบรรยายแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ