บทที่ 02.ผู้หญิงคนแรก
บทที่ 02.ผู้หญิงคนแรก
คืนนี้ทำไมเธอถึงโดนยาพิษ 'ประสานสุข' ได้นะ?
เมื่อครู่ตอนอยู่บนรถ หญิงสาวหลุดปากออกมาเองว่าสามีของเธอเป็นคนวางยา
"ยังไม่ไปอีกเหรอ? ฉันมีเบอร์กับไลน์นายแล้ว มีอะไรค่อยติดต่อกัน"
หลินเสวี่ยโหรวยืนเปลือยเปล่าอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า พลางเลือกชุดนอนตัวใหม่อย่างไม่สะทกสะท้าน
"ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ ผอ.หลิน... อย่าลืมเรื่องที่ผมกับแฟนจะไปทำที่โรงพยาบาลการรถไฟนะครับ"
"ฉันไม่ลืมหรอกน่า"
แต่พอเขาเดินไปถึงหน้าประตู เสียงของหลินเสวี่ยโหรวก็ดังไล่หลังมาอีกครั้ง "เดี๋ยวก่อน"
"ผอ.หลิน มีอะไรหรือเปล่าครับ?"
"จะเป็นหมอก็ตั้งใจเป็นให้ดี ต่อไปไม่ต้องไปขับรถรับจ้างแล้วนะ"
ตอนนี้หลินเสวี่ยโหรวสวมชุดนอนเรียบร้อยแล้ว ชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนขลิบลูกไม้ที่สวมอยู่บนเรือนร่างของเธอ ยิ่งขับเน้นให้เธอดูบอบบางและงดงามจับใจยิ่งกว่าเดิม
"ผมกับแฟนเป็นแค่หมอฝึกหัด เงินเดือนก็น้อยนิด ใกล้วันเกิดแฟนผมแล้ว ผมอยากซื้อไอโฟนรุ่นใหม่ให้เธอ ก็เลยต้องอาศัยเวลาว่างช่วงกลางคืนออกมาวิ่งรถหารายได้เสริมน่ะครับ"
หลินเสวี่ยโหรวพยักหน้าเบาๆ อย่างเข้าใจ "แฟนนายโชคดีนะที่มีคนรักแบบนี้"
หญิงสาวหันไปเปิดลิ้นชักโต๊ะหัวเตียง หยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมาแล้วยื่นส่งให้ "ในนี้มีเงินอยู่หนึ่งแสน รหัสคือเลขศูนย์หกตัว... เอาไปใช้สิ"
ซูเฉินรีบปฏิเสธทันควัน "แค่คุณช่วยเรื่องหางานให้พวกเรา ผมก็ซาบซึ้งใจจะแย่แล้วครับ เงินนี่ผมรับไว้ไม่ได้หรอก"
"นี่เป็นเงินที่ญาติคนไข้ให้มาตอนฉันผ่าตัด ฉันไม่รับเขาก็ยัดเยียดให้... เอาไปเถอะ ถือว่าให้เงินมันได้ทำหน้าที่ของมัน บ้านฉันไม่เดือดร้อนเรื่องเงินแค่นี้หรอก"
น้ำเสียงของหลินเสวี่ยโหรวเจือแววออกคำสั่ง ทำให้ซูเฉินไม่กล้าปฏิเสธอีก เขาจึงจำใจรับบัตรใบนั้นมาเก็บไว้
ขณะขับรถกลับบ้าน ในใจของซูเฉินยังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกวาบหวามอาลัยอาวรณ์ อย่างไรเสีย หลินเสวี่ยโหรวก็ได้ชื่อว่าเป็น 'ผู้หญิงคนแรก' ของเขา
ภาพความเร่าร้อนลืมตัวของเธอในยามอยู่บนเตียง และรสสัมผัสอันเปี่ยมด้วยไฟราคะนั้น ทำให้เขารู้สึกหลงใหลขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติที่ดวงตา
มันพร่ามัว... และปวดหนึบ
เขารีบจอดรถเทียบเข้าข้างทางทันที ตั้งใจจะถอดแว่นสายตาออกมาเช็ด
แต่ทว่า วินาทีที่ถอดแว่นออก โลกทั้งใบตรงหน้ากลับชัดเจนแจ่มแจ้งขึ้นมาในทันตา!
ความรู้สึกปวดหนึบเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
สมัยเรียนเขาเป็นเด็กขยันอ่านหนังสือจนสายตาสั้นมาตั้งแต่เด็ก ตอนจบมหาวิทยาลัยค่าสายตาข้างหนึ่งก็ปาไปสี่ร้อยห้าสิบ อีกข้างก็ห้าร้อย
จู่ๆ สายตากลับมาปกติได้ยังไง?
ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกว่าหูของเขาได้ยินเสียงชัดเจนขึ้นผิดหูผิดตา แม้แต่เสียงคนเดินหรือเสียงบทสนทนาจากระยะไกล เขาก็ได้ยินชัดถ้อยชัดคำ
เหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ทำให้เขาตื่นตระหนก ซูเฉินรีบยกข้อมือขวาขึ้นมาดู
และเขาก็เห็นชัดเจนว่า... ปานแดงรูปมังกรที่เคยอยู่บนข้อมือ บัดนี้ได้อันตรธานหายไปแล้ว!
บ้าน่า... หรือว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องจริง?
ตอนเจ็ดขวบ เขาเคยป่วยหนักจนไข้ขึ้นสูงไม่ยอมลด
ในภวังค์อันเลือนราง เขาเห็นชายชราผมขาวหนวดเคราขาวในชุดขาวผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นตรงหน้า
ชายชราแนะนำตัวว่าเป็น 'เซียนมังกรหลับ' ท่านบอกว่าซูเฉินมีโครงสร้างกระดูกที่พิเศษ เหมาะแก่การบำเพ็ญเพียรเป็นเซียน
ท่านจึงได้ทำการผนึกตราประทับมังกรไว้ที่แขนของเขา
ตรามังกรนี้มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า 'เคล็ดวิชาเก้าอเวจีสวรรค์' เมื่อเขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ หากได้ร่วมหลับนอนมีสัมพันธ์สวาทกับสตรีเมื่อใด ตรามังกรนี้จะหายไป และเคล็ดวิชาเก้าอเวจีสวรรค์ในร่างกายจะเริ่มตื่นขึ้น
วิชานี้ชื่นชอบธาตุหยิน... ยิ่งมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับสตรีมากเท่าไร ตบะบารมีก็จะยิ่งแก่กล้าเพิ่มพูนขึ้นเท่านั้น
และผู้หญิงคนแรกที่เขามีอะไรด้วย ก็คือกุญแจดอกสำคัญที่จะไขเปิดเคล็ดวิชานี้!
ซูเฉินค่อยๆ หลับตาลง
ทันทีที่เปลือกตาปิดสนิท ข้อมูลมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาในสมอง ไม่ว่าจะเป็นวิชาสายมาร แพทย์แผนโบราณ เคล็ดการเดินลมปราณ คำสั่งเหินเวหา คาถาไล่ผี วิชาเปิดดวงตาที่สาม หรือวิชาย่นระยะทาง...
เมื่อเห็นสิ่งเหล่านี้ หัวใจของเขาก็พองโตด้วยความปิติยินดี
ที่แท้เรื่องในตอนเด็กที่นึกว่าเป็นแค่ความฝัน... มันคือเรื่องจริงหรือนี่!
หลินเสวี่ยโหรว ผู้หญิงคนแรกของเขา เธอคือกุญแจที่เปิดประตูสู่โลกใบใหม่ นับจากวันนี้เป็นต้นไป ร่างกายของเขาคือร่างเซียนผู้บำเพ็ญเพียรแล้ว!
ซูเฉินขับรถกลับบ้านด้วยความเร็วพลางผิวปากอย่างอารมณ์ดี จนกระทั่งมายืนอยู่หน้าประตูห้อง หัวใจของเขาก็ยังเต้นแรงไม่หยุด
คืนนี้เขาได้รับโชคก้อนโต ทั้งเงินหนึ่งแสน ทั้งงานประจำที่โรงพยาบาลการรถไฟสำหรับเขากับแฟน และที่สำคัญที่สุดคือ 'เคล็ดวิชาเก้าอเวจีสวรรค์' ที่เป็นของจริง... ตอนนี้เขากลายเป็นผู้ฝึกตนแล้ว
เขาแทบรอไม่ไหวที่จะแบ่งปันข่าวดีเหล่านี้กับแฟนสาว
เขากดกริ่งประตู แต่ทว่า 'เซี่ยนา' กลับไม่รีบมาเปิดประตูเหมือนทุกครั้ง
ปกติซูเฉินจะกลับบ้านตอนห้าทุ่ม แต่วันนี้เพิ่งจะสามทุ่มเท่านั้น
เขายืนรออยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะกดกริ่งซ้ำอีกครั้ง
ผ่านไปห้าหกนาที เซี่ยนาถึงเดินมาเปิดประตู เธอสวมชุดชั้นในซีทรูสีดำสุดเซ็กซี่ ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย และแววตามีพิรุธแปลกๆ
"ทำไมวันนี้กลับมาเร็วนักล่ะ! ปกติห้าทุ่มถึงจะกลับไม่ใช่เหรอ? อากาศดีๆ แบบนี้ นายออกไปวิ่งรถต่ออีกหน่อยสิ"
เซี่ยนายืนขวางประตูไว้ ไม่มีทีท่าว่าจะให้เขาเข้าไปข้างใน
"วันนี้โชคดีน่ะ เลยเลิกวิ่งแล้ว ผมมีข่าวดีจะมาบอกคุณตั้งหลายเรื่องแน่ะ"
"ข่าวดีอะไร? เอาไว้วันหลังเถอะน่า ออกไปวิ่งรถต่ออีกหน่อยนะ" เซี่ยนาสายตาลอกแลก แต่ร่างกายยังคงยืนขวางทางอยู่
ท่าทีผิดปกติของเซี่ยนาทำให้หัวใจของซูเฉินกระตุกวูบ... พร้อมกันนั้น จมูกของเขาก็ได้กลิ่น... กลิ่นกายของชายแปลกหน้า!
นับตั้งแต่เคล็ดวิชาเก้าอเวจีสวรรค์ตื่นขึ้น ประสาทสัมผัสทั้งรูป รส กลิ่น เสียง ของเขาก็เฉียบคมผิดมนุษย์มนา
"ในห้องมีคนอื่นอยู่ใช่ไหม?"
เขาถามเสียงแข็ง พลางเบียดตัวแทรกเข้าไปในห้องทันที
"นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย! ฉันคบกับนายมาตั้งแต่ปีสอง ฉันเป็นคนยังไงนายไม่รู้เหรอ? ในห้องจะมีผู้ชายอื่นได้ยังไง!"
เซี่ยนาแสร้งทำเป็นโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที
หากเป็นเมื่อก่อน ซูเฉินคงเชื่อคำพูดของเธอสนิทใจ แต่ตอนนี้เขาเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเองมากกว่า จมูกของเขาได้กลิ่นสาบสางของผู้ชายอื่นชัดเจน
เขารีบพุ่งตรงไปยังห้องนอน
เซียนารีบวิ่งตามมาติดๆ "นี่นายจะทำอะไร? ฉันจริงใจกับนายขนาดนี้ นายยังกล้าสงสัยฉันอีกเหรอ?"
ซูเฉินไม่ตอบโต้ เขาเอื้อมมือไปกระชากประตูตู้เสื้อผ้าใบเดียวในห้องเปิดออกทันที
ที่ก้นตู้... มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่ในสภาพสวมกางเกงในเพียงตัวเดียว
ผู้ชายคนนั้นชื่อ 'เฉินตง'... ซูเฉินรู้จักดี เขาคือลูกชายของรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล 'เฉินผิงเย่า'
"ในเมื่อแกเจอแล้ว ก็ไม่ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้แล้วกัน ฉันกับเซี่ยนาคบกันมานานแล้ว ตอนแกไม่อยู่ เราก็มานอนเอากันที่บ้านแกตั้งหลายครั้ง"
เฉินตงไม่มีความละอายแก่ใจแม้แต่น้อย เขาคลานออกมาจากตู้เสื้อผ้าด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง พลางยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ
ความเศร้าสลดพาดผ่านจิตใจของซูเฉิน
นี่มันเวรกรรมตามสนองหรืออย่างไร?
เขาเพิ่งจะหลับนอนกับ ผอ. หญิงมาหมาดๆ กลับมาถึงบ้านก็มาเจอแฟนตัวเองกำลังเริงรักกับชายชู้
มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาหวังเพียงแค่การจากลาด้วยดี แต่ในใจลึกๆ ก็ยังอดเจ็บแค้นไม่ได้
คบกันมาห้าปี สิ่งที่เกินเลยที่สุดที่เขาเคยทำกับเธอก็แค่กอดจูบนอนร่วมเตียงเท่านั้น
เซี่ยนาเคยบอกว่าอยากเก็บสิ่งสำคัญและงดงามที่สุดไว้ในคืนวันเข้าหอ... ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงคนนี้กลับมอบกายให้ไอ้เดรัจฉานนี่เชยชมไปตั้งนานแล้ว
แถมยังแต่งตัวร่านสวาทขนาดนี้อีก
"ซูเฉิน... ฉันผิดเอง ฉันขอโทษนายนะ แต่ในเมื่อความแตกแล้ว ก็ทางใครทางมันเถอะ ฉันคบกับนายมาห้าปี จนป่านนี้ฉันก็ยังเป็นแค่เด็กฝึกงานต๊อกต๋อย"
"แต่คุณชายเฉินรับปากว่า อีกไม่กี่วันเขาจะช่วยบรรจุให้ฉันเป็นพนักงานประจำ"
เซี่ยนาปลดหน้ากากสาวใสซื่อทิ้งไป เผยธาตุแท้ออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน
"ซูเฉิน... แกนี่มันมาไม่รู้จักเวล่ำเวลาจริงๆ ถ้ามาช้ากว่านี้อีกสักสิบนาที ฉันกับเสี่ยวนาก็คงกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มมันหยดติ๋ง... เอ้า รีบไสหัวไปได้แล้ว ฉันสองคนจะขึ้นเตียงไปสานต่อกันให้จบ"
เฉินตงโอบเอวคอดกิ่วของเซี่ยนาไว้อย่างถือสิทธิ์ มือไม้ลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างของเธออย่างหยาบโลน
ใบหน้าของเซี่ยนาแดงระเรื่อ... แต่เธอกลับไม่คิดจะปัดป้อง
หนำซ้ำยังแสดงสีหน้าเคลิบเคลิ้มออกมาอย่างชัดเจน