บทที่ 01.ผู้อำนวยการสาวต้องพิษยาปลุกกำหนัด
บทที่ 01.ผู้อำนวยการสาวต้องพิษยาปลุกกำหนัด
ซูเฉินเหลือบมองผ่านกระจกมองหลัง จ้องมองไปยัง 'หลินเสวี่ยโหรว' ที่นั่งอยู่เบาะหลังด้วยความเคลือบแคลงสงสัย
ปกติแล้วผู้อำนวยการสาวคนนี้จะมีท่าทีเย่อหยิ่งและเย็นชาจนน่าเกรงขาม แต่วันนี้เธอกลับดูผิดแปลกไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
ร่างระหงนั่งเอนกายอยู่ที่เบาะหลัง ใบหน้าขาวผ่องขึ้นสีแดงระเรื่อ แววตาฉ่ำเยิ้มพร่ามัว ปลายลิ้นเรียวเล็กตวัดเลียริมฝีปากของตนเองไปมา ขณะที่มือก็ลูบไล้ไปตามลำคอระหงอย่างกระสับกระส่าย
เมื่อเห็นหลินเสวี่ยโหรวตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ซูเฉินก็สังหรณ์ใจว่าต้องมีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นแน่ๆ
เขาเป็นเพียงแพทย์ฝึกหัดในโรงพยาบาลประจำเมือง แต่เพื่อเก็บเงินซื้อไอโฟนรุ่นล่าสุดให้ 'เซี่ยนา' แฟนสาว เขาจึงต้องออกมาขับรถรับจ้างหารายได้พิเศษในช่วงนอกเวลางาน
แต่โชคชะตาก็เล่นตลก ดันเหวี่ยงให้ผู้โดยสารในวันนี้กลายเป็น ผอ. สาวสวยประจำโรงพยาบาลของเขาเอง
หลินเสวี่ยโหรวเป็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งราวร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ผิวขาวเนียนละเอียด หน้าตาสะสวยและมีช่วงขาที่เรียวยาว เรียกได้ว่าเป็นคนสวยระดับท็อป แต่ติดตรงที่เธอมักจะวางตัวเย็นชาเข้าถึงยาก แม้ซูเฉินจะฝึกงานที่โรงพยาบาลมาครึ่งปีแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยมีโอกาสได้พูดคุยกับเธอแบบจริงจังเลยสักครั้ง
"ผอ.หลินครับ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า... ให้ผมพาไปส่งโรงพยาบาลไหมครับ?"
ในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไป
"นาย... นายรู้จักฉันด้วยเหรอ?"
หลินเสวี่ยโหรวถามกลับ น้ำเสียงของเธอหอบกระเส่าเล็กน้อย
"ผมเป็นหมอฝึกหัดที่โรงพยาบาลประจำเมืองครับ เวลาประชุมรวมผมเห็นคุณบ่อยๆ"
"ฉันไม่ได้ป่วย... ไปส่งฉันที่บ้านตามที่ปักหมุดไว้"
เมื่อซูเฉินมองไปที่กระจกหลังอีกครั้ง เขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่ามือของหญิงสาวเริ่มล้วงเข้าไปในเสื้อของตัวเองแล้ว เธอกัดริมฝีปากสีชมพูแน่น เปลือกตาปรือลงเกือบสนิท ราวกับกำลังทรมานจากไฟราคะที่แผดเผาไปทั่วร่าง
แม้ซูเฉินจะเป็นแค่หมอฝึกหัด แต่ดูจากอาการของหลินเสวี่ยโหรวแล้ว ถ้าเธอไม่เมามายจนขาดสติ ก็คงพลาดท่าโดนยาปลุกกำหนัดพวก 'แมลงวันสเปน' เข้าให้แล้ว
"ผอ.หลินครับ ผมว่าคุณควรไปตรวจที่โรงพยาบาลหน่อยจะดีกว่านะครับ"
"นายเป็นบ้าอะไร! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง! ฉันบอกให้ไปส่งที่บ้าน ก็รีบไปให้เร็วที่สุด... ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น นายจะรับผิดชอบไหวเหรอ...?"
ซูเฉินไม่กล้าชักช้าอีกต่อไป เขากดคันเร่งเพิ่มความเร็ว เพียงแค่ห้าหกนาที รถก็มาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์หรูเลขที่ 66 ในหมู่บ้านฌ็องเซลิเซ่
ทันทีที่รถจอดสนิท หลินเสวี่ยโหรวก็รีบเปิดประตูลงจากรถอย่างร้อนรน แต่เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ร่างของเธอก็เซถลาล้มลงกับพื้น
ซูเฉินรีบลงจากรถพุ่งเข้าไปประคองเธอไว้ทันที
"ผอ.หลินครับ เดี๋ยวผมกดกริ่งเรียกคนในบ้านออกมารับนะ"
จังหวะที่ซูเฉินพยุงร่างของหลินเสวี่ยโหรวขึ้นมา หญิงสาวกลับโผเข้ากอดแขนเขาแน่น น้ำเสียงของเธอสั่นเครืออย่างควบคุมไม่อยู่
"ที่นี่มีฉันอยู่คนเดียว... รหัสผ่านคือ 333666... ช่วยเปิดประตูแล้วพาฉันเข้าไปที"
เมื่อเข้ามาในบ้าน เขาก็พาเธอไปวางลงบนโซฟา ก่อนจะหันหลังไปรินน้ำมาให้
แต่ทว่า เมื่อเขาถือแก้วน้ำกลับมาหาเธอ หัวใจของซูเฉินก็แทบจะหยุดเต้น
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หลินเสวี่ยโหรวรูดซิปชุดเดรสสีแดงไวน์ของเธอลงมาแล้ว...
หัวไหล่ขาวเนียนดุจหิมะ บราลูกไม้สีดำสนิท และเนินอกอวบอิ่มคู่สวยที่โผล่พ้นออกมาเกือบครึ่ง... ทุกอย่างประจักษ์แก่สายตา
แววตาของเธอเหม่อลอยไร้สติ ลิ้นเล็กๆ ตวัดไล้ริมฝีปากด้วยความกระหาย
"ผอ.หลิน... คุณจะทำอะไรครับ? รีบดื่มน้ำก่อนเถอะ... ผม... ผมต้องไปแล้ว"
แม้ซูเฉินจะมีแฟนแล้ว แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแฟนสาวก็มีเพียงแค่การจับมือถือแขนหรือกอดกันนิดหน่อยเท่านั้น
พอมาเจอฉากวาบหวามยั่วยวนตรงหน้าแบบนี้ หัวใจที่ตื่นตระหนกก็เต้นรัวแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก
หลินเสวี่ยโหรวไม่สนใจแก้วน้ำที่เขายื่นให้ แต่กลับโถมตัวเข้ากอดซูเฉินไว้แน่น
"ขอร้องล่ะ ช่วยฉันที... ฉันโดนสามีวางยาพิษ 'ประสานสุข' ถ้าคืนนี้นายไม่ช่วยฉัน... ฉันต้องตายแน่ๆ"
หญิงสาวยกแขนขึ้นโอบรอบคอซูเฉิน สายตาหวานเชื่อมเต็มไปด้วยแรงปรารถนา
ซูเฉินทำอะไรไม่ถูก สมองหมุนติ้วไปหมด
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ผู้อำนวยการสาวผู้แสนเย็นชาและสูงส่ง วันนี้จะมาทอดกายเสนอตัวให้เขาถึงที่
ใจจริงเขาก็อยากจะปล่อยเลยตามเลยแล้วจัดการเธอเสียให้สิ้นเรื่อง
แต่เขาเป็นคนรักเดียวใจเดียว แฟนสาวอย่างเซี่ยนายังรอเขาอยู่ที่บ้าน เขาไม่อยากทรยศความรักของตัวเอง
"ผอ.หลิน คุณโดนยาปลุกกำหนัด เดี๋ยวผมพาไปโรงพยาบาลให้น้ำเกลือ ให้ยาถอนพิษ แป๊บเดียวก็หายแล้วครับ"
นิ้วมือเรียวของหลินเสวี่ยโหรวลูบไล้ไปทั่วแผงอกของซูเฉิน ลมหายใจของเธอหอบถี่ "ฉันเป็นถึง ผอ.โรงพยาบาล... เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลทั่วทั้งเมืองเจียงโจวรู้จักฉันหมด... ขืนให้ใครรู้ว่าฉันโดนยาแบบนี้ ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?"
"แค่นายยอมใช้ร่างกายช่วยถอนพิษให้ฉันคืนนี้... ฉันสัญญาว่าจะเซ็นอนุมัติให้นายได้บรรจุเป็นพนักงานประจำทันที"
ข้อเสนอนี้ทำเอาซูเฉินถึงกับลังเล
ได้ทั้งร่วมรักกับ ผอ.สาวสวยระดับนางฟ้า ได้ทั้งช่วยเหลือคน และที่สำคัญที่สุดคือเขาจะได้บรรจุงาน
ยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสามตัว มีเหตุผลอะไรให้ปฏิเสธ?
แต่จิตสำนึกส่วนลึกก็ยังบอกว่าเขาไม่อยากนอกใจแฟน
ทว่าในขณะที่เขากำลังตัดสินใจจะผละตัวหนี มือของหลินเสวี่ยโหรวกลับว่องไวกว่า เธอปลดเข็มขัดของเขาออกอย่างรวดเร็ว
แล้วก้มหน้าลงต่ำ... มุ่งตรงสู่จุดยุทธศาสตร์ทันที!
ซูเฉินคบกับแฟนมาเกือบห้าปี ไม่เคยได้รับปรนนิบัติที่พิเศษขนาดนี้มาก่อน
ชั่วพริบตาเดียว...
สมองของเขาระเบิดตูมดังก้อง
สติสัมปชัญญะทั้งหมดพังทลายลง เขายอมจำนนต่อสัญชาตญาณดิบในที่สุด
กว่าจะรู้ตัวอีกที ทั้งสองคนก็ย้ายมาอยู่บนเตียงนอนชั้นสองเรียบร้อยแล้ว
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มก่อน...
รู้เพียงแต่ว่า ทุกอย่างดำเนินไปอย่างบ้าคลั่งจนลืมวันลืมคืน
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป... ร่างสองร่างนอนทอดกายอ่อนแรงอยู่บนเตียง
ซูเฉินมองดูหลินเสวี่ยโหรวที่นอนตัวอ่อนระทวยอยู่ข้างกาย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความกังวลใจ "ผอ.หลินครับ... คือ... คุณรู้สึกยังไงบ้าง?"
สีหน้าของหลินเสวี่ยโหรวกลับมาเรียบเฉยเย็นชาดั่งเดิม เธอเค้นเสียงตอบออกมาทีละคำ "พิษในตัวฉันถูกถอนออกไปหมดแล้ว"
"พิษหายก็ดีแล้วครับ... งั้นผมขอตัวกลับก่อน"
ซูเฉินลุกขึ้นจากเตียง แล้วรีบคว้าเสื้อผ้ามาใส่อย่างลุกลี้ลุกลน
"นายเป็นเด็กฝึกงานที่โรงพยาบาลจริงเหรอ? ชื่ออะไร?"
"ซูเฉินครับ ผมเป็นเด็กฝึกงานจริงๆ"
"เรื่องเมื่อคืน ฉันขอบใจนะ แต่มีสองเรื่องที่ฉันต้องบอกนาย... ข้อแรก นายต้องลาออกจากโรงพยาบาลประจำเมือง... ข้อสอง ห้ามบอกเรื่องคืนนี้กับใครเด็ดขาด ถ้านายปริปากพูดออกไปแม้แต่คำเดียว ฉันจะทำให้นายตายศพไม่สวยแน่"
ซูเฉินเรียนหมอมาตั้งห้าปี กว่าจะได้เข้ามาฝึกงานในโรงพยาบาลใหญ่ก็ยากลำบากแทบตาย พอช่วยชีวิต ผอ.สาวไว้ได้ แทนที่จะได้ดี เธอกลับไล่เขาออกซะอย่างนั้น
ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจพุ่งขึ้นมาทันที
"ผอ.หลิน ทำแบบนี้มันเสร็จนาฆ่าโคถึกชัดๆ คุณไล่ผมออก แล้วที่ผมเรียนหมอมาแทบตายไม่สูญเปล่าเหรอครับ?"
"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ฉันจะฝากนายไปเข้าที่โรงพยาบาลการรถไฟ ไม่ต้องฝึกงาน เข้าบรรจุทำงานได้เลย สวัสดิการไม่แพ้ที่นี่หรอก"
ซูเฉินคิดดูแล้วก็เห็นว่าสมเหตุสมผล เพราะขืนยังทำงานที่เดิมแล้วต้องเจอหน้าผู้หญิงคนนี้ทุกวันคงกระอักกระอ่วนน่าดู
แต่เขาก็ยังต่อรองเพิ่ม "แฟนผมก็เป็นหมอฝึกหัดเหมือนกัน คุณช่วยจัดการให้เธอด้วยได้ไหมครับ"
"ไม่มีปัญหา ไปที่โรงพยาบาลการรถไฟทั้งคู่ ไม่ต้องฝึกงาน บรรจุให้เลย"
ความขุ่นเคืองในใจซูเฉินเปลี่ยนเป็นความซาบซึ้งทันที "ขอบคุณครับ ผอ.หลิน งั้นคุณพักผ่อนเถอะ ผมไปล่ะครับ!"
"จะรีบไปไหน! ทิ้งไลน์กับเบอร์โทรไว้ก่อน"
หลินเสวี่ยโหรวตลบผ้าห่มออก เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่โต๊ะหัวเตียง
วินาทีนั้นเอง สายตาของซูเฉินก็ปะทะเข้ากับรอยเลือดสีแดงสดขนาดเท่าไข่ไก่เด่นชัดอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด
เป็นไปได้ยังไง?
หลินเสวี่ยโหรวแต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงยังมีเลือดพรหมจรรย์?
"ผอ.หลิน... นี่คุณ... ยังบริสุทธิ์อยู่เหรอครับ?"
หลินเสวี่ยโหรวตวัดสายตาค้อนใส่ซูเฉิน "แปลกตรงไหน! ใครบอกว่าแต่งงานแล้วจะต้องเสียตัวกันทุกคนล่ะ!"
ซูเฉินยิ่งงุนงงหนักเข้าไปอีก เท่าที่เขารู้ ผอ.สาวสวยวัยยี่สิบหกคนนี้แต่งงานมาสองปีแล้ว ผ่านไปกว่าเจ็ดร้อยวันเธอกลับยังครองความบริสุทธิ์เอาไว้ได้
มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนี้กันแน่?