บทที่ 03.ไข่แตกไปข้าง
บทที่ 03.ไข่แตกไปข้าง
เมื่อเห็นท่าทางร่านสวาทไร้ยางอายของเซี่ยนา ความรู้สึกผิดเล็กน้อยที่เคยมีอยู่ในใจของซูเฉินก็มลายหายไปจนหมดสิ้น เขาแค่นหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา
"พวกแกสองคนมาทำเรื่องบัดสีบนเตียงของฉันขนาดนี้ จะไม่ให้คำอธิบายกันหน่อยเหรอ?"
เฉินตงทำหน้าไม่ยี่หระ หนำซ้ำยังโอบกอดเซี่ยนาแน่นขึ้นกว่าเดิม "ฉันบอกแล้วไงว่ามันน่ะไม่ใช่ลูกผู้ชายหรอก คนอย่างมันเนี่ยนะกล้ามาเรียกร้องหาคำอธิบายจากฉัน? ถ้ากล้าแตะฉันแม้แต่ปลายก้อย พรุ่งนี้ฉันจะสั่งให้มันระเห็จออกจากโรงพยาบาล กลับบ้านนอกไปทำนาซะ!"
เมื่อเผชิญกับคำท้าทายของเฉินตง ซูเฉินเพียงแค่ส่งเสียงในลำคอเบาๆ "งั้นเหรอ?"
"ดูสารรูปแกสิ ผอมแห้งแรงน้อยแบบนี้จะทำอะไรฉันได้? ฉันเอากับแฟนแก สวมเขาให้แกจนเขียวปัดขนาดนี้ ถ้าแน่จริงก็เข้ามาต่อยฉันสิวะ!"
เฉินตงถือดีว่าตัวเองรูปร่างสูงใหญ่และแข็งแรงกว่า อีกทั้งยังเคยฝึกเทควันโดและศิลปะการต่อสู้มาบ้าง จึงไม่ได้เห็นซูเฉินอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย
เซี่ยนาขยับตัวออดอ้อนซบแขนของเฉินตง พลางดัดจริตพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน "ที่รักคะ... เขาไม่เคยแม้แต่จะได้แอ้มฉันด้วยซ้ำ คุณก็อย่าไปยั่วโมโหเขาเลยค่ะ"
จากนั้นเธอก็หันมาพูดกับซูเฉิน
"วาสนาของเราสองคนจบกันแค่นี้ รักษาหน้าตัวเองไว้หน่อยเถอะ ถือว่าเผื่อทางรอดให้ตัวเองด้วย อย่ามีเรื่องกับคุณชายเฉินเลย ขืนไปล่วงเกินเขา งานการที่ทำอยู่จะรักษาไว้ไม่ได้เอานะ"
"คืนนี้แกออกไปหาที่นอนข้างนอกซะ ให้คุณชายเฉินนอนที่นี่ พรุ่งนี้ต่อให้แกอยากจะรั้งฉันไว้ก็คงไม่ได้แล้ว เพราะฉันจะย้ายไปอยู่ที่คฤหาสน์ของเขา"
เมื่อเห็นท่าทางต่ำช้าของเซี่ยนา ซูเฉินกลับรู้สึกโชคดีในใจ
โชคดีที่แค่คบกันเป็นแฟน ยังไม่ได้แต่งงานกันจริงๆ ขืนแต่งงานกับผู้หญิงพรรค์นี้ไป ไม่รู้จะต้องโดนสวมเขาอีกกี่รอบต่อกี่รอบ
"บ้านนี้ฉันเช่า เตียงนี้ฉันซื้อ... อยากจะระเริงรักกันก็เชิญไปที่อื่น อย่ามาทำสกปรกบนเตียงของฉัน"
"พูดไม่รู้เรื่องใช่ไหม? งั้นพ่อจะซ้อมให้คลานออกไปเหมือนหมาเลยคอยดู!"
เฉินตงที่สวมเพียงกางเกงในตัวเดียวพุ่งตัวเข้ามา บีบคอซูเฉินไว้แล้วง้างหมัดเตรียมจะซัดเข้าที่ใบหน้า
แต่ซูเฉินในเวลานี้ ไม่ใช่ซูเฉินคนเดิมอีกต่อไปแล้ว
ในจังหวะที่หมัดของเฉินตงอยู่ห่างจากใบหน้าเขาเพียงครึ่งเมตร ซูเฉินก็ตวัดขาเตะสวนออกไปอย่างรวดเร็ว ปลายเท้าพุ่งตรงเข้าที่ท้องน้อยของอีกฝ่ายเต็มแรง
ผลัวะ!
เฉินตงกุมท้องทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น ส่งเสียงร้องครวญครางไม่หยุด
"ที่รัก! เป็นอะไรไหมคะ? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า!" เซี่ยนารีบนั่งลงประคอง กอดคอเฉินตงถามด้วยความเป็นห่วง
เฉินตงผลักเธอออกอย่างหงุดหงิด "ไปไกลๆ ส้นตีนเถอะ!"
เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน กัดฟันกรอดจ้องมองซูเฉินด้วยแววตาอาฆาตมาดร้าย "ไอ้สวะ! วันนี้กูจะเอาให้มึงพิการ พรุ่งนี้ไม่ต้องเสนอหน้าไปทำงานแล้ว เตรียมตัวโดนไล่ออกได้เลย!"
พูดจบ เขาก็เหวี่ยงหมัดพุ่งเข้าใส่ซูเฉินอีกครั้ง
ซูเฉินมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่แม้แต่จะชายตามองหมัดนั้นด้วยซ้ำ เขาตวัดขาเตะสวนออกไปอีกครั้ง แต่คราวนี้เป้าหมายคือจุดยุทธศาสตร์กลางลำตัวของเฉินตง!
"กล้ามาปีนเกลียวบนเตียงของฉัน วันนี้ป๋าจะสงเคราะห์ให้แกสูญพันธุ์ไปซะ!"
ผัวะ!!!
เฉินตงรู้สึกถึงความร้อนวูบที่เป้ากางเกง เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องโหยหวนดั่งสัตว์บาดเจ็บก็ดังลั่นห้อง
ไอ้เดรัจฉานนั่นยกมือกุมเป้าตัวเองแน่น เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มใบหน้าแล้วไหลอาบลงมาราวกับน้ำตก
เพียงครู่เดียว เขาก็ส่งเสียงร้องเฮือกสุดท้าย ก่อนจะตาเหลือกหมดสติไปคาที่
"ที่รัก! เป็นอะไรไปคะ! อย่าทำให้ฉันกลัวสิ!"
เซี่ยนาพยุงร่างเฉินตงไว้ พลางหันมาตวาดใส่ซูเฉินด้วยสายตาเกลียดชัง "แกจบเห่แน่! อนาคตแกดับแล้ว ชีวิตแกพังพินาศแน่ๆ เส้นสายของเขาฆ่าแกให้ตายทั้งเป็นได้ง่ายๆ เลยคอยดู!"
"ก็ไม่แน่หรอก... อย่าหาว่าฉันไม่ให้โอกาส รีบแบกมันไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันไม่รับประกันว่ามันจะมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ไหม"
เมื่อสบเข้ากับแววตาเย็นยะเยือกของซูเฉิน เซี่ยนาก็ไม่กล้าปากดีอีก เธอไม่สนความอาย รีบลากร่างของเฉินตงที่สวมแค่กางเกงในตัวเดียวออกจากห้อง ลงลิฟต์ แล้วเรียกรถแท็กซี่ไปโรงพยาบาลทันที
……
เมื่อมองดูสภาพห้องที่เละเทะ ซูเฉินก็อดรู้สึกสมเพชเวทนาใจไม่ได้
เขาเคยคิดว่าขอแค่มีรักแท้และมอบความจริงใจให้ ก็จะได้รับความรักที่เท่าเทียมตอบแทนมา เพื่อจะซื้อโทรศัพท์ให้ผู้หญิงคนนี้ เขาต้องยอมเหนื่อยไปขับรถรับจ้างหลังเลิกงาน
ใครจะไปคิดว่าลับหลังเขา เธอจะทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงได้ถึงขนาดนี้
ทุ่มเทด้วยใจจริง แต่คนที่ซึ้งใจกลับมีแค่ตัวเขาเอง... สิ่งที่ได้คืนมาคือความว่างเปล่า
ยังดีที่หลินเสวี่ยโหรวช่วยปลุกพลัง 'เคล็ดวิชาเก้าอเวจีสวรรค์' ให้เขาตื่นขึ้น จากนี้ไปเขาจะใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง
เมื่อครู่แวบหนึ่งเขาคิดอยากจะจับเซี่ยนามาทำเมียเพื่อดูดซับ 'พลังหยิน' จากตัวเธอ แต่พอคิดถึงภาพที่เธอนอนเอากับเฉินตง เขาก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที... ผู้หญิงสกปรกพรรค์นี้ เหมาะสมกับพวกสัตว์เดรัจฉานเท่านั้นแหละ
กลิ่นคาวโลกีย์ของเฉินตงและเซี่ยนายังอบอวลอยู่ในห้อง ชวนให้สะอิดสะเอียนจนเขาอยู่ต่อไม่ไหว
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น สายเรียกเข้าจากหลินเสวี่ยโหรว
"ครับ ผอ.หลิน"
"ต่อไปถ้าอยู่กันตามลำพังไม่ต้องเรียก ผอ. แล้ว... เรียก 'พี่สาว' ก็พอ ฉันโทรคุยกับ ผอ.จ้าว ที่โรงพยาบาลการรถไฟให้แล้วนะ พรุ่งนี้พาแฟนไปรายงานตัวได้เลย เข้าบรรจุได้ทันทีไม่ต้องทดลองงาน"
น้ำเสียงของหลินเสวี่ยโหรวฟังดูอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิม
"พี่สาวครับ... ผมไม่ไปโรงพยาบาลการรถไฟแล้ว ผมจะทำที่โรงพยาบาลประจำเมืองที่เดิมครับ"
เมื่อครู่ซูเฉินเพิ่งจะเตะไข่เฉินตงแตกไปข้างหนึ่ง เขาเดาว่าไอ้สารเลวนั่นคงไม่ยอมจบเรื่องง่ายๆ แน่
ตอนนี้ภารกิจหลักของเขาคือต้องแข็งแกร่งขึ้น
ตามบันทึกในเคล็ดวิชาเก้าอเวจีสวรรค์ระบุว่า หญิงสาวคนแรกที่ร่วมหลับนอนด้วย ไม่เพียงแต่จะเป็นกุญแจไขพลังเท่านั้น แต่ร่างกายของเธอยังมีสรรพคุณวิเศษซ่อนอยู่อีก ส่วนจะเป็นอะไรนั้น... เขาจำเป็นต้องใช้ 'ใจ' ในการค้นหาคำตอบจากตัวเธอ
"นายจะอยู่ที่เดิมเหรอ? คิดจะทำอะไรกันแน่?"
"ก็แค่อยากอยู่ใกล้ๆ พี่ อยากให้พี่คอยดูแลผมน่ะครับ แต่พี่วางใจเถอะ เรื่องเมื่อคืนผมไม่บอกใครแน่นอน"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่น้ำเสียงจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้น "ไอ้เด็กบ้า นายมีแฟนอยู่แล้วนะ ไม่กลัวแฟนจับพิรุธได้หรือไง?"
"เลิกกันแล้วครับ เพิ่งเลิกเมื่อกี้นี้เอง"
"หืม? ทำไมล่ะ?"
"ผมไม่อยากปิดบังพี่... นังแพศยานั่นสวมเขาให้ผม แอบไปมั่วกับผู้ชายอื่นลับหลัง"
"จริงเหรอเนี่ย?... แต่ถึงอย่างนั้น นายก็มาทำงานที่นี่ต่อไม่ได้ เราสองคนไม่ควรเจอกันอีก"
หลินเสวี่ยโหรวยืนพิงขอบหน้าต่าง ถือโทรศัพท์มองเหม่อออกไปในความมืดมิดยามราตรี ปากพูดปฏิเสธแต่ใจกลับคิดตรงกันข้าม
แต่งงานมาสองปี นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับรู้รสชาติความสุขสมที่ผู้ชายมอบให้จากซูเฉิน แต่ความมีเหตุผลเตือนเธอว่า ขืนปล่อยให้ซูเฉินวนเวียนอยู่ที่โรงพยาบาล ผลที่ตามมาอาจจะบานปลายจนควบคุมไม่ได้
"พี่สาว... ผมจำเป็นต้องอยู่ที่โรงพยาบาลประจำเมืองจริงๆ ครับ"
"ไอ้บ้าเอ๊ย! ทำไมดื้อด้านแบบนี้นะ?" หลินเสวี่ยโหรวกระทืบเท้าอย่างขัดใจ
"การที่ผมทำงานที่นั่น มันส่งผลดีต่อทั้งตัวพี่และตัวผมนะครับ"
"งั้นตอนนี้มาหาฉันที่บ้าน... ถ้าเหตุผลของนายฟังขึ้น ฉันจะยอมให้อยู่ต่อก็ได้"
จิตใจของหลินเสวี่ยโหรวสับสนว้าวุ่น ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้ชายคนไหนมาก่อน ใจหนึ่งก็อยากเจอ แต่อีกใจก็กลัวที่จะต้องเผชิญหน้า
"ได้ครับ! รอผมนะ"