บทที่ 37.น้าสาวผู้แสนดี
บทที่ 37.น้าสาวผู้แสนดี
บทที่ 37.น้าสาวผู้แสนดี
จวนกั๋วกง
“ท่านน้า... เรื่องเซียวจวินหลิน...” เจียงจ้านเอ่ยด้วยความหงุดหงิด
“วางใจเถอะ พี่สาวกำชับข้ามาแล้ว” เสียงหวานหยดย้อยชวนให้กระดูกอ่อนดังมาจากหลังฉากกั้น แสงไฟส่องให้เห็นเงาร่างอรชรอ้อนแอ้นหลังฉากนั้นอย่างชัดเจน
ครู่ต่อมา ร่างงามนั้นก็เดินเยื้องย่างออกมา กลิ่นอายเย้ายวนที่แผ่ออกมาทำให้เจียงจ้านอดไม่ได้ที่จะมองตาค้าง
สตรีผู้นี้คือน้าสาวของซูฉานจิ้ง หวังเยียนหนิง
นางอายุยังน้อย แทบจะเด็กกว่าเจียงจ้านด้วยซ้ำ ดูไม่เหมือนน้าของซูฉานจิ้ง แต่เหมือนพี่สาวเสียมากกว่า
ทว่าความบริสุทธิ์บนใบหน้ากับความยั่วยวนในรอยยิ้มกลับผสมผสานกันอย่างลงตัว เพียงแค่ปรายตามอง ก็ทำให้ใจคนเต้นไม่เป็นจังหวะ
“ท่านน้า” เจียงจ้านลุกขึ้น ฝืนยิ้มทักทาย
“มีเรื่องอะไรอีกหรือจ๊ะ?” หวังเยียนหนิงป้องปากหัวเราะเบาๆ ดวงตาหวานฉ่ำจับจ้องไปที่เจียงจ้าน
“คิดถึงฉานจิ้งหลานข้าล่ะสิ?”
เจียงจ้านหน้าเจื่อนลง ถอนหายใจยาว
“ไม่ปิดบังท่านน้า ช่วงนี้ข้ารู้สึกว่าฉานจิ้ง... เปลี่ยนไปนิดหน่อย ข้าเลยอยากรบกวนท่านน้าตอนไปจวนอ๋อง ช่วยลองเลียบเคียงถามนางดูหน่อย ว่านางถูกใครรังแกหรือได้รับความลำบากอะไรหรือเปล่า”
“ลำบาก?” ซูฮูหยินที่นั่งอยู่ข้างๆ แค่นเสียงฮึดฮัด
“ไอ้เซียวจวินหลินมันจะกล้าทำให้นางลำบากใจรึ? ให้มันกินดีหมีหัวใจเสือมาก่อนเถอะ ในสายตาข้า ฉานจิ้งแค่กำลังหลงใหลได้ปลื้มไอ้เด็กนั่นจนโงหัวไม่ขึ้นต่างหาก ผู้ชายพอมีผลงานหน่อย ก็หลอกเด็กสาวให้หมุนตามก้นได้ง่ายๆ”
หวังเยียนหนิงกลับไม่ใส่ใจนัก ดวงตาคู่สวยพินิจมองเจียงจ้านอย่างสนใจ เอ่ยเย้าแหย่
“วัยรุ่นหนุ่มสาวนี่ดีจังนะ ใจเดียวรักเดียว มั่นคงต่อคนรัก ไม่เหมือนน้าสิ วันๆ ผ่านไปจืดชืดเหมือนน้ำเปล่า ไร้รสชาติสิ้นดี”
พูดจบ นางก็จงใจแอ่นอกอวบอิ่มขึ้น ริมฝีปากแดงระเรื่อเผยอนิดๆ พ่นลมหายใจหอมกรุ่น
“ถ้าน้ามีผู้ชายดีๆ อย่างเจ้ามาคอยเอาใจบ้าง ก็คงจะดีไม่น้อยเลยนะ”
คำพูดบวกกับสายตากระชากวิญญาณ เปรียบเสมือนขนนกที่ปัดผ่านหัวใจเจียงจ้านเบาๆ
ไฟราคะลุกโชนขึ้นในท้องน้อย พุ่งพล่านไปทั่วร่างอย่างควบคุมไม่ได้
หวังเยียนหนิงตรงหน้าทั้งที่ดูเด็กและใสซื่อ แต่กลับมีเสน่ห์ยั่วยวนลึกลับ สำหรับชายหนุ่มเลือดร้อนอย่างเขา อานุภาพทำลายล้างช่างรุนแรงเหลือเกิน
ลมหายใจของเจียงจ้านเริ่มติดขัดโดยไม่รู้ตัว
หวังเยียนหนิงเก็บอาการประหม่าของเขาไว้ในสายตา รอยยิ้มที่มุมปากกว้างขึ้น ลึกๆ แล้วนางดูถูกผู้ชายที่ควบคุมง่ายแบบนี้
นางค่อยๆ ลุกขึ้น เดินไปหาเจียงจ้าน โน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน
“ดูทำหน้าเข้า... ใจเสาะจริง”
ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดใบหู ทำเอาเจียงจ้านสะท้านไปทั้งตัว
“วางใจเถอะ น้าไม่สนใจเด็กเมื่อวานซืนอย่างพวกเจ้าหรอก”
หวังเยียนหนิงยืดตัวตรง ตบไหล่เจียงจ้านเบาๆ ก่อนจะบิดเอวคอดกิ่วเดินนวยนาดออกไปอย่างมั่นใจ
“คอยดูเถอะ ข้าจะไปจัดการไอ้ซื่อจื่อจอมโอหังนั่น ให้สยบอยู่แทบเท้าข้าเอง!”
......
ราตรีดึกสงัด ห้องหนังสือ จวนเจิ้นเป่ยอ๋อง
เซียวจวินหลินเพิ่งจัดการงานราชการทหารเสร็จ เตรียมจะพักผ่อน จ้าวมั่นฝูก็เข้ามารายงานว่า หวังเยียนหนิง น้าสาวของตระกูลซู มาขอเข้าพบ
เซียวจวินหลินแค่นหัวเราะ รู้ทันทีว่าคนตระกูลซูทนรอไม่ไหวอีกแล้ว
ไม่นาน หวังเยียนหนิงก็ถูกเชิญเข้ามา
ทันทีที่ก้าวเข้ามา นางก็ย่อกายคารวะด้วยท่าทางน่าสงสารจับใจ น้ำเสียงอ่อนหวานหยดย้อยราวกับจะคั้นออกมาเป็นน้ำได้
“ท่านซื่อจื่อเจ้าคะ เมื่อกลางวันพี่สาวกับหลานชายข้าทำตัวไม่รู้ความ สร้างเรื่องขายหน้าในจวนท่าน ข้ามาที่นี่ เพื่อขอขมาแทนพวกเขาน่ะเจ้าค่ะ”
ท่าทีของนางอ่อนน้อมถ่อมตนสุดขีด ราวกับมาขอโทษจริงๆ
แต่เซียวจวินหลินเป็นใคร?
สายตาเขาแม่นยำยิ่งกว่าไม้บรรทัด
“เข้าเรื่องเถอะ” เซียวจวินหลินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงเย็นชา
รอยยิ้มบนหน้าหวังเยียนหนิงกระตุกวูบ นึกไม่ถึงว่าเซียวจวินหลินจะเป็นพวกตายด้านไร้อารมณ์ขนาดนี้
นางก่นด่าในใจ แต่ใบหน้ายังคงฉีกยิ้มหวาน ล้วงเอารายการสินค้าออกมาจากแขนเสื้อ
“คืออย่างนี้เจ้าค่ะ ท่านซื่อจื่อ
ข้าได้ยินว่าในท้องพระโรง ท่านเสนอจะสร้างอาวุธวิเศษที่เรียกว่าเครื่องยิงหิน พอดีตระกูลหวังของเรามีโรงค้าไม้ชานเมืองอยู่หลายแห่ง มีไม้เนื้อแข็งชั้นดีพร้อมสรรพ
ข้าเลยคิดว่า ธุรกิจจัดซื้อยุทโธปกรณ์แบบนี้ ให้คนนอกทำ สู้ให้คนกันเองดูแลไม่ได้ ท่านว่าจริงไหมเจ้าคะ?”
นางวางรายการสินค้าลงบนโต๊ะเบาๆ เลื่อนไปตรงหน้าเซียวจวินหลิน
“ขอเพียงท่านพยักหน้า ไม้ทั้งหมดที่ต้องใช้สร้างเครื่องยิงหิน ตระกูลหวังเราจะเหมาจัดการให้หมด เรื่องราคาคุยกันได้ ถือซะว่าเป็น... ของขวัญไถ่โทษจากสองตระกูลของเรา
วันหน้าท่านกับฉานจิ้งจะได้ครองคู่กันอย่างสงบสุข ตระกูลหวังกับตระกูลซูจะไม่ถือสาหาความเรื่ององครักษ์เมื่อตอนกลางวันอีก ส่วนฉานจิ้ง... นางก็จะกลับมามอบใจให้ท่านเหมือนเดิมแน่นอนเจ้าค่ะ”
น้ำเสียงของหวังเยียนหนิงเต็มไปด้วยความรู้สึกของการ ‘ประทานให้’ ในสายตานาง นี่คือนางยอมถอยให้มากแล้วนะ
ใช้ธุรกิจที่กำไรเห็นๆ มาแลกกับการให้อภัยจากเซียวจวินหลิน แถมยังเอาซูฉานจิ้งมาเป็นข้อต่อรอง เพื่อให้เขาสำนึกในบุญคุณ
ดีลนี้ ไม่ว่าจะคิดยังไง เซียวจวินหลินก็ได้กำไรมหาศาล
ทว่า เซียวจวินหลินฟังจบ ก็เงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงอวดฉลาดตรงหน้า
“ข้าต้องการให้ซูฉานจิ้งกลับมามอบใจให้... ไปทำไม?”
คำพูดเย็นเยียบ ราวกับน้ำเย็นจัดสาดโครมใส่หน้า รอยยิ้มของหวังเยียนหนิงแข็งค้างทันที นางจ้องมองเซียวจวินหลินอย่างไม่อยากเชื่อ สงสัยว่าหูฝาดไปหรือเปล่า
ผู้ชายคนนี้ ยอมตายเพื่อซูฉานจิ้งได้ไม่ใช่หรือ?
ทำไม... ทำไมถึงพูดแบบนี้ออกมาได้?
เซียวจวินหลินค่อยๆ ลุกขึ้น เดินย่างสามขุมเข้ามาหา มองนางด้วยสายตาของนักล่า
“เจ้าคิดว่า... แค่เอาชื่อซูฉานจิ้งมาอ้าง ยังจะควบคุมข้าได้อีกหรือ?”
“จะ... เจ้าจะทำอะไร?” หหวังเยียนหนิงใจสั่นกับสายตานั้น ถอยหลังหนีโดยสัญชาตญาณ
ความยั่วยวนที่นางแสดงออกปกติ เป็นแค่การแสดง เป็นแค่คารมปาก ส่วนผู้ชายที่หลงเสน่ห์นาง ล้วนเป็นพวกบัณฑิตหน้าบางที่ชอบวางมาดสุภาพบุรุษ
นางปั่นหัวผู้ชายพวกนั้นไม่เคยพลาด
ทำไมพอมาเจอเซียวจวินหลิน มารยาพวกนี้ถึงใช้ไม่ได้ผล?
เซียวจวินหลินคว้าข้อมือนาง กระชากเข้าสู่อ้อมกอด
“ธุรกิจน่ะคุยกันได้ แต่ไม่ใช่ด้วยวิธีนี้”
……
อีกเรือนหนึ่งในจวนอ๋อง
ซูฉานจิ้งเดินวนไปวนมาในห้องด้วยความกระวนกระวาย นางรู้ข่าวว่าน้าสาวมา
แต่น้าสาวมาตั้งนานแล้ว กลับตรงดิ่งไปที่ห้องหนังสือของเซียวจวินหลิน ไม่แวะมาหาหลานสาวอย่างนางแม้แต่เงา
ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นในใจ ด้วยความที่รู้นิสัยแม่และน้าสาวดี พวกนางไม่ได้มาเยี่ยมนางแน่ๆ เป้าหมายคือเซียวจวินหลินชัดๆ
เพื่อเรื่ององครักษ์? หรือเพื่ออย่างอื่น?
เวลาผ่านไปทีละนิด ดึกดื่นป่านนี้แล้ว น้าสาวยังไม่ออกมาจากห้องหนังสือ ชายหญิงอยู่กันตามลำพังในห้องหับ… ความคิดบ้าบอที่นางเองยังขำ ผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
หรือว่า? จะเป็นอย่างที่แม่พูดจริงๆ น้าสาวมา ‘ปรนนิบัติ’ เซียวจวินหลิน?
ไม่... เป็นไปไม่ได้! น้าสาวจะทำแบบนั้นได้ยังไง...
ยิ่งคิด ซูฉานจิ้งยิ่งร้อนรน นั่งไม่ติดที่ ตัดสินใจเดินออกจากเรือน ตรงดิ่งไปที่ห้องหนังสือราวกับต้องมนต์
เมื่อใกล้ถึงห้องหนังสือ นางสั่งให้บ่าวไพร่ถอยไปให้หมด แล้วย่องเข้าไปใกล้เพียงลำพัง
หน้าต่างห้องหนังสือปิดสนิท แต่มีเสียงแปลกๆ เล็ดลอดออกมา
ซูฉานจิ้งกลั้นหายใจ แนบหูชิดบานประตูเย็นเฉียบ
วินาทีถัดมา เสียงครวญครางของสตรี ก็พุ่งเข้ากระแทกโสตประสาทอย่างจัง!
ตูม!
สมองของซูฉานจิ้งขาวโพลน!
เสียงนั้น... เสียงนั้นมันเสียงน้าสาวนางชัดๆ!
น้าสาวแท้ๆ ของนาง กำลังอยู่กับสามีของนาง ในห้องหนังสือ...
ความรู้สึกอัปยศ โกรธแค้น และถูกหักหลัง ถาโถมเข้าใส่จนอกแทบระเบิด!
ตัวนางสั่นเทิ้ม ถึงนางจะหน้าอกใหญ่ แต่ใจนางไม่ได้กว้างขนาดนั้นนะ น้าสาวแท้ๆ กำลังแย่งผู้ชายของนาง?
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ประตูห้องก็เปิดออกแอ๊ด
เซียวจวินหลินเดินออกมาด้วยสีหน้าสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ตามด้วยหวังเยียนหนิงที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย แก้มแดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและตัดพ้อ
ในมือของหวังเยียนหนิง กำสัญญาฉบับใหม่ที่เพิ่งเซ็นสดๆ ร้อนๆ ไว้แน่น
นางจัดผมเผ้าให้เข้าที่ แล้วรีบเดินจ้ำอ้าวหนีไปทางเดินเล็กอีกทางด้วยความโมโห
เพื่อตระกูล... นางเสียสละมากเกินไปแล้ว!
ไม่นานนัก ราชโองการฉบับหนึ่งก็ถูกส่งมาถึงมือเซียวจวินหลินท่ามกลางความมืด
“ท่านซื่อจื่อ ราชโองการจากวังหลวงขอรับ!”