บทที่ 33.ญาติฝ่ายเมีย?
บทที่ 33.ญาติฝ่ายเมีย?
บทที่ 33.ญาติฝ่ายเมีย?
ศึกเดียวของเซียวจวินหลิน เปลี่ยนเขาเป็นดั่งเทพเจ้า ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงในชั่วข้ามคืน
โดยเฉพาะในหมู่ขุนนางฝ่ายบู๊ ต่างยกย่องเซียวจวินหลินราวกับเทพเซียนลงมาจุติ
ในอดีต พวกเขาเคยรู้แค่ว่าซื่อจื่อแห่งจวนเจิ้นเป่ยอ๋องเป็นแค่บัณฑิตอ่อนแอที่คลั่งรัก แต่การโต้วาทีสะท้านฟ้ากลางท้องพระโรง ได้พลิกความเชื่อของทุกคนไปอย่างสิ้นเชิง
ยิงสามจังหวะ, ค่ายกลหอกยาวสกัดม้า, เส้นทางลำเลียงเสบียงน้ำแข็ง, คลังเสบียงรายทาง, เครื่องยิงหินแบบคานงัด...
แต่ละอย่างที่เอ่ยออกมา เพียงพอที่จะเปลี่ยนผลแพ้ชนะของสงครามได้ทั้งนั้น!
และทั้งหมดนี้ ล้วนออกจากปากของเด็กหนุ่มวัยเพียงยี่สิบปี ที่พูดออกมาเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ
ชั่วข้ามคืน จวนแม่ทัพนายกองทั่วเมืองหลวงต่างจุดไฟสว่างไสวตลอดคืน เพื่อศึกษายุทธวิธีใหม่ของเซียวจวินหลิน ยิ่งศึกษาก็ยิ่งตื่นตระหนก ยิ่งเลื่อมใสจนแทบอยากจะกราบกราน
“ปีศาจ! นี่มันอัจฉริยะทางการทหารที่ร้อยปีจะมีสักคน!”
“มีเด็กคนนี้อยู่ ต้าเซี่ยจะกลัวอะไรกับความไม่สงบทางแดนเหนือ!”
“เจิ้นเป่ยอ๋องมีทายาทสืบทอดที่สมศักดิ์ศรีแล้ว พวกข้า... ยอมรับนับถือ!”
ตรงข้ามกับความคลั่งไคล้ของเหล่าขุนพล จวนกั๋วกงกลับปกคลุมไปด้วยบรรยากาศหดหู่และโกรธแค้น
“เหลืออด! เหลืออดจริงๆ!”
กั๋วกงซูเฉิงเดินพล่านไปมาในห้องหนังสือ ยิ่งคิดยิ่งแค้น จนคว้าแจกันราคาแพงปาทิ้งแตกกระจาย
“ไอ้เซียวจวินหลิน มันคิดจะปีนเกลียวรึไง! กล้าดียังไงมาฉีกหน้าข้ากลางราชสำนักแบบนี้!”
ซูฮูหยิน นั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ สีหน้ากลับไม่ดูโกรธเกรี้ยวเท่าไหร่ แฝงแววดูถูกและรู้ทันเสียมากกว่า
“ท่านพี่จะโมโหไปไย” นางจิบชา เป่าลมร้อนเบาๆ
“ในสายตาข้า เขาทำไปก็เพื่อเรียกร้องความสนใจจากฉานจิ้งนั่นแหละ”
ซูเฉิงชะงัก “หมายความว่าไง?”
“จะหมายความว่าไงได้อีกล่ะ?” ซูฮูหยินเบะปาก
“ฉานจิ้งบ่นตลอดไม่ใช่หรือว่าเขาเปลี่ยนไป? เขาคงร้อนใจ อยากพิสูจน์ให้ฉานจิ้งเห็นว่าตัวเองไม่ใช่คนไร้ค่า เลยไปทำตัวอวดรู้กลางท้องพระโรง เพื่อเรียกร้องความสนใจก็เท่านั้น สุดท้ายก็แค่เด็กไม่รู้จักโต ทำตัวเป็นฮีโร่โชว์สาว”
คำอธิบายนี้ช่วยให้ซูเฉิงอารมณ์เย็นลงได้บ้าง แต่ก็ยังไม่หายเจ็บใจ
ทันใดนั้น บ่าวรับใช้ก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา
“นายท่าน ฮูหยิน ข้างนอกเขาลือกันให้แซ่ด จวนเจิ้นเป่ยอ๋องกำลังรับสมัครองครักษ์ขนานใหญ่ ให้เงินเดือนสูงกว่าทั่วไปถึงสามเท่า คนแห่ไปสมัครจนธรณีประตูแทบสึกแล้วขอรับ!”
“รับสมัครองครักษ์?” ซูเฉิงขมวดคิ้ว
แต่ตาของซูฮูหยินกลับลุกวาว ตบหน้าขาฉาดใหญ่ “โอกาสมาแล้ว!”
นางกระซิบข้างหูสามี
“เขาใกล้จะได้เป็นอ๋องเต็มที เลยทำตัวฟุ้งเฟ้อแบบนี้ ไม่ใช่สันดานลูกเศรษฐีหรอกหรือ? ประจวบเหมาะ หลานชายทางบ้านเดิมข้า หวังเป่าชี่ วันๆ เอาแต่ลอยชายไปมา ให้มันไปเป็นหัวหน้าองครักษ์ที่จวนอ๋องซะเลยสิ ถือว่าหางานการมั่นคงให้ทำ”
ซูเฉิงลังเล “เอ่อ... เซียวจวินหลินจะยอมรึ?”
“มันกล้าไม่ยอมด้วยรึ?” ซูฮูหยินแค่นหัวเราะ
“ฉานจิ้งเป็นถึงพระชายาเอกนะ เรื่องใหญ่ขนาดรับคนเข้าจวนอ๋อง สมควรต้องให้คนกันเองอย่างเราเข้าไปดูแลสิ นี่ถือว่าให้เกียรติมันนะ แถมยังช่วยแบ่งเบาภาระมันด้วย มันมีเหตุผลอะไรจะปฏิเสธ? ไป! เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าเป่าเอ๋อร์ไปหามันที่จวนอ๋องเดี๋ยวนี้แหละ!”
พูดจบ ซูฮูหยินผู้เด็ดขาดก็สั่งคนไปตามหลานชายจอมขี้เกียจ แล้วมุ่งหน้าไปยังจวนเจิ้นเป่ยอ๋องทันที
ภายในจวนอ๋อง พอซูฉานจิ้งรู้เจตนาของแม่ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
“ท่านแม่! ท่านขออะไรไร้เหตุผลแบบนี้ได้ยังไง! ลูกพี่ลูกน้องเป่า... เขาไม่ได้เรื่องได้ราวสักอย่าง!”
“อะไรคือไร้เหตุผล?” ซูฮูหยินตาเขียวปั้ด
“เจ้าเป็นนายหญิงของจวนนะ! ให้ญาติผู้พี่เจ้าเป็นหัวหน้าองครักษ์จะเป็นไรไป? นี่เขาเรียกว่าเรือล่มในหนองทองจะไปไหน! เจ้าโง่รึเปล่า? มีอำนาจอยู่ในมือขนาดนี้ ไม่รู้จักกอบโกยเข้าบ้านตัวเองบ้าง?”
“แต่ว่า...”
“ไม่ต้องมาแต่!” ซูฮูหยินขัดขึ้นเสียงแข็ง
“นี่เพื่อหน้าตาของตระกูลซูและตระกูลหวัง! เจ้าเป็นพระชายา ก็หัดทำตัวให้สมกับเป็นพระชายาหน่อย ไป! ไปคุยกับเซียวจวินหลินเดี๋ยวนี้! ถ้าเรื่องเล็กแค่นี้มันยังไม่ยอม ก็แสดงว่ามันไม่เห็นหัวเจ้า ไม่เห็นหัวตระกูลเรา!”
ซูฉานจิ้งถูกแม่ใช้คำว่ากตัญญูและหน้าตาของตระกูลมากดดันจนพูดไม่ออก ในใจทั้งน้อยใจทั้งอึดอัด
นางรู้นิสัยลูกพี่ลูกน้องคนนี้ดี ดีแต่ตีไก่ชนหมา กินเหล้าเมายาเข้าซ่อง เรื่องงานการไม่เอาอ่าว
ให้คนพรรค์นี้มาคุมองครักษ์จวนอ๋อง ไม่เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวหรือ?
แต่คำสั่งแม่ค้ำคออยู่
สุดท้าย นางจำต้องฝืนใจเดินเข้าไปในห้องหนังสือของเซียวจวินหลิน
เห็นเซียวจวินหลินนั่งหน้านิ่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ซูฉานจิ้งรู้สึกใจฝ่อ นางเตรียมคำพูดมาอธิบาย เตรียมใจโดนเขาเยาะเย้ยถากถางและปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย
แต่ทว่า... เมื่อนางเล่าเรื่องอย่างกล้าๆ กลัวๆ จบ ปฏิกิริยาของเซียวจวินหลินกลับผิดคาดไปคนละทาง
“ได้สิ”
เซียวจวินหลินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง ตอบตกลงง่ายๆ หน้าตาเฉย
ซูฉานจิ้งยืนอึ้ง ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
เรื่องเหลวไหลพรรค์นี้ เขายอมตกลงง่ายๆ งี้เลยเหรอ?
ความดีใจลึกๆ ผุดขึ้นในใจอย่างเงียบงัน
หรือว่า... หรือว่าเซียวจวินหลินคนเดิมที่เคยตามใจนางทุกอย่าง เชื่อฟังนางทุกเรื่อง... กลับมาแล้ว?
ขณะที่นางกำลังฟุ้งซ่าน เซียวจวินหลินวางพู่กันลง เงยหน้าขึ้นมองนางด้วยสายตาเรียบเฉย
“แต่ว่า... มีเงื่อนไขข้อหนึ่ง”
“เงื่อนไขอะไร?” หัวใจซูฉานจิ้งเต้นรัว
“หัวหน้าคนใหม่ อย่างน้อยต้องรู้จักใช้คนให้เป็น และทำให้คนยอมรับได้” คำพูดของเซียวจวินหลินฟังดูสมเหตุสมผล ไร้ซึ่งกับดัก
“เอาอย่างนี้แล้วกัน พอดีเย็นนี้ที่จวนจะมีการคัดเลือกองครักษ์
ให้ลูกพี่ลูกน้องเจ้ามาแสดงฝีมือต่อหน้าทุกคนหน่อย ไม่ต้องเก่งกาจอะไรมากหรอก แค่ยกอุปกรณ์ฝึกซ้อมของทหารขึ้นได้ เดินโชว์ตัวสักหน่อย ตำแหน่งหัวหน้าก็เป็นของเขาแล้ว”
แค่ยกของ? แค่เดินโชว์ตัว?
ซูฉานจิ้งถอนหายใจโล่งอก เงื่อนไขบ้าบออะไรเนี่ย? ง่ายจะตาย!
นางรีบพยักหน้าตกลง แล้ววิ่งออกไปบอกข่าวดีกับแม่ด้วยความดีใจ
คนตระกูลซูและตระกูลหวังเดินออกจากจวนอ๋องด้วยความพึงพอใจ ระหว่างทาง หวังเป่าชี่ หลานชายซูฮูหยิน หน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น
“ท่านป้า ข้าจะได้เป็นหัวหน้าองครักษ์จวนอ๋องจริงๆ เหรอ? เงินเดือนเท่าไหร่เนี่ย!”
“ดูทำหน้าเข้า ไอ้ลูกไม่รักดี!” ซูฮูหยินแค่นหัวเราะอย่างภูมิใจ
“เงินเดือนมันเรื่องเล็ก อำนาจสิเรื่องใหญ่! ต่อไปการรับคนเข้าจวน การจ่ายเงินเดือนบ่าวไพร่ อยู่ในมือเจ้าหมด! จะหากินกับส่วนต่างยังไง เท่าไหร่ ก็แล้วแต่เจ้าจะบันดาล!”
ครอบครัวคุยกันอย่างออกรส ราวกับเห็นกองเงินกองทองลอยมาอยู่ตรงหน้า
พวกเขามั่นใจแล้วว่า เซียวจวินหลินก็ยังคงเป็นไอ้ขี้แพ้ที่แพ้ทางซูฉานจิ้งอยู่วันยังค่ำ ที่ทำเป็นเก่งก็แค่ฉลาดแกมโกงนิดหน่อย เนื้อแท้ก็แค่คนกระดูกอ่อน
ไม่ถึงครึ่งวัน ข่าวเรื่องตระกูลซูกำลังจะเข้ามาคุมอำนาจความปลอดภัยในจวนเจิ้นเป่ยอ๋อง ก็แพร่สะพัดไปทั่ววงสังคมชั้นสูงในเมืองหลวง
ยามเย็น ลานฝึกยุทธ์จวนอ๋อง
ผู้สมัครหลายร้อยคนมารวมตัวกัน แต่ละคนรูปร่างกำยำล่ำสัน กลิ่นอายดุดัน แค่ยืนเฉยๆ ก็แผ่รังสีนักรบออกมา
คนเหล่านี้ ล้วนผ่านการคัดเลือกเบื้องต้นจากพ่อบ้านจ้าว โดยใช้มาตรฐานเดียวกับทหารหน่วยรบพิเศษ
ครอบครัวหวังเป่าชี่แต่งตัวเต็มยศด้วยชุดหรูหราที่สุด มาร่วมงานราวกับจะมาเดินพรมแดง ข้างหลังยังมีญาติๆ แห่ตามมาดูความสำเร็จอีกเป็นพรวน
“ตายแล้วพี่สาว งานนี้ต้องขอบคุณพี่กับหลานฉานจิ้งจริงๆ! เจ้าเป่าเอ๋อร์บ้านเรา ต่อไปคงได้ดิบได้ดีเป็นขุนน้ำขุนนางกับเขาบ้างแล้ว!” แม่ของหวังเป่าชี่ประจบสอพลอซูฮูหยินไม่หยุดปาก
“เรื่องเล็กน่า เรื่องเล็ก” ซูฮูหยินโบกมือ หน้าบานเป็นจานเชิง
“ฉานจิ้งบ้านเราน่ะนะ จะจัดการเซียวจวินหลินน่ะ ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ
อย่าว่าแต่ตำแหน่งหัวหน้าองครักษ์เลย ต่อไปพวกเธออยากให้เซียวจวินหลินช่วยอะไร ก็บอกมา ไม่มีอะไรที่ลูกสาวฉันจัดการไม่ได้!”
ครอบครัวกำลังฝันหวาน เตรียมจะดูฉากหวังเป่าชี่รับตำแหน่งอย่างยิ่งใหญ่
ทันใดนั้น เซียวจวินหลินเดินขึ้นสู่ลานประลอง ท่ามกลางวงล้อมของเหล่าองครักษ์...