บทที่ 32.จะทดสอบทั้งที ดันมาทดสอบเรื่องที่ข้าถนัดที่สุด?
บทที่ 32.จะทดสอบทั้งที ดันมาทดสอบเรื่องที่ข้าถนัดที่สุด?
บทที่ 32.จะทดสอบทั้งที ดันมาทดสอบเรื่องที่ข้าถนัดที่สุด?
ท้องพระโรงวังหลวง
ขุนนางทั้งน้อยใหญ่ต่างยืนสงบนิ่ง
ฮ่องเต้เจียงเฉียนยวนนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร พระพักตร์นิ่งเฉยราวกับผิวน้ำ สายตาค่อยๆ กวาดมองเซียวจวินหลินที่ยืนก้มหน้าอยู่อย่างสงบ
แผนการของว่านกุ้ยเฟยเมื่อคืน ถูกใจพระองค์ยิ่งนัก
ในเมื่อทรงสัญญาว่าจะจัดพิธีแต่งตั้งอ๋องล่วงหน้าไปแล้ว ก็ยากจะคืนคำ แต่ในวันนี้ พระองค์สามารถยืมมือขุนนาง ผลักเซียวจวินหลินให้ร่วงจากตำแหน่งเจิ้นเป่ยอ๋องได้!
“เซียวจวินหลิน”
ฮ่องเต้ตรัสเสียงเรียบ แต่น่าเกรงขาม
“พิธีแต่งตั้งอ๋องใกล้เข้ามาแล้ว ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า แดนเหนือขาดแคลนแร่เหล็ก การเติมอาวุธยุทโธปกรณ์ทำได้ยาก ข้าศึกม้าเร็วรบแบบกองโจร ไปไวมาไว เจ้าจะรับมืออย่างไร?”
มาแล้ว!
เซียวจวินหลินแค่นหัวเราะในใจ แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย ทำท่าทางตั้งใจฟัง
สิ้นเสียงฮ่องเต้ เสนาบดีกลาโหมผู้รู้หน้าที่ก็ก้าวออกมาจากแถวทันที
“ทูลฝ่าบาท!” เขาคารวะฮ่องเต้หนึ่งครั้ง ก่อนจะหันมาหาเซียวจวินหลินด้วยท่าทางเย่อหยิ่งแบบผู้ใหญ่สอนเด็ก
“ท่านซื่อจื่ออาศัยอยู่ในเมืองหลวงมานาน เกรงว่าจะไม่ทราบความจริง แดนเหนือหนาวเหน็บรกร้าง ร้อยลี้ไร้ผู้คน เส้นทางลำเลียงเสบียงยาวเหยียด มักถูกทหารม้าข้าศึกซุ่มโจมตี ข้าศึกหนึ่งคนม้าสามตัว เคลื่อนที่รวดเร็วปานสายลม ทหารราบของเราวิ่งตามจนขาขวิดก็ไม่ทันกิน ครั้นจะปะทะกันซึ่งหน้า ชุดเกราะหนักของทหารเราก็สึกหรอเสียหายอย่างหนัก แต่แร่เหล็กกลับขาดแคลน การตีชุดเกราะใหม่ต้องใช้เวลาและแรงงานมหาศาล เกินกว่าที่ท้องพระคลังจะแบกรับไหว ฝ่ายเราอ่อนแอลง ฝ่ายเขากลับแข็งแกร่งขึ้น... มันเป็นทางตันจริงๆ พะยะค่ะ!”
เสนาบดีกลาโหมบรรยายฉากทัศน์ความวิบัติของแดนเหนือได้อย่างออกรส ปิดตายทุกหนทางแก้ไขด้วยวิธีการรบแบบเดิมๆ
เสียงสนับสนุนดังเซ็งแซ่ทั่วท้องพระโรง
“ท่านเสนาบดีกล่าวถูกต้อง นี่คือทางตัน!”
“ภัยจากทหารม้าข้าศึก กัดกินต้าเซี่ยมานับร้อยปี ไม่ใช่เรื่องที่คนคนเดียวจะแก้ได้”
“ดูท่าท่านซื่อจื่อวันนี้คงได้แต่นั่งเป็นใบ้แล้วล่ะ”
เหล่าขุนนางฝ่ายพลเรือนที่เป็นพวกเดียวกับองค์ชายสามและกั๋วกงซูเฉิง ต่างพากันส่ายหน้า รอสมน้ำหน้าเซียวจวินหลิน
ส่วนกั๋วกงซูเฉิงลูบเครา ยิ้มเยาะอย่างเปิดเผย
ทว่าในขณะที่ทุกคนคิดว่าเซียวจวินหลินจะจนตรอก ทำอะไรไม่ถูก เขากลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวาน
“ฝ่าบาท ท่านเสนาบดี และขุนนางทุกท่าน ดูเหมือนพวกท่านกำลังหลงทางกันอยู่นะ”
เสียงของเซียวจวินหลินมั่นใจและชัดเจน ดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที
“การรับมือทหารม้า ทำไมต้องใช้เกราะหนักเสมอไป? เอาจุดอ่อนเราไปสู้จุดแข็งเขา คือข้อห้ามร้ายแรงของพิชัยสงคราม”
เขากวาดสายตามองไปรอบๆ จนไปหยุดที่เหล่าแม่ทัพนายกองที่ทำหน้างุนงง
“จะรับมือการพุ่งเข้าปะทะของทหารม้า ใช้แค่ยุทธวิธีทหารราบ ก็พอแล้ว!”
สิ้นคำพูด ทั้งท้องพระโรงฮือฮา
“เหลวไหล! ทหารราบจะไปสู้ทหารม้าได้ยังไง?”
“ดีแต่พูดตามตำรา!”
เสนาบดีกลาโหมแค่นหัวเราะ
“ท่านซื่อจื่อ ท่านรู้หรือไม่ว่าพลังการทะลวงของทหารม้านั้นรุนแรงขนาดไหน? กองทัพนับหมื่นยังต้านไม่อยู่! ค่ายกลของทหารราบไปยืนขวางก็เหมือนตั๊กแตนขวางรถศึก! สติปัญญาของเจิ้นเป่ยอ๋อง ทำไมพอมาถึงรุ่นลูกถึงได้... หึ”
เซียวจวินหลินไม่สนคำเยาะเย้ย พูดต่ออย่างใจเย็น
“ข้ามีวิธีหนึ่ง เรียกว่า ‘ยิงสามจังหวะ’ แบ่งทหารหน้าไม้เป็นสามแถว แถวแรกยิงเสร็จ ให้ถอยไปหลังแถวที่สามเพื่อบรรจุกระสุนทันที แถวที่สองก้าวขึ้นมายิง ทำแบบนี้หมุนเวียนไปเรื่อยๆ จะสร้างกำแพงฝนธนูที่ต่อเนื่องไม่ขาดสาย สังหารข้าศึกระหว่างทางที่ควบม้าเข้ามาได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด!”
“นี่มัน...”
เหล่าแม่ทัพนายกองได้ฟังก็ชะงัก ก่อนที่ดวงตาจะเบิกโพลงเป็นประกาย!
จริงด้วย!
ทำไมพวกเขาคิดไม่ได้นะ!
สลับแถวยิง! นี่มันไอเดียอัจฉริยะชัดๆ! แบบนี้อำนาจการยิงจะต่อเนื่องไม่มีวันหยุด!
ยังไม่ทันหายตกใจ เสียงของเซียวจวินหลินก็ดังขึ้นอีก
“หลังผ่านฝนธนู แรงส่งของทหารม้าจะลดลง ตอนนี้ แค่วางค่ายกลหอกยาวสกัดม้าไว้ด้านหน้า ก็จะทำให้พวกที่หลุดรอดมาได้ ต้องจบชีวิตลงเพราะม้าล้มคนคว่ำ ตายกันระนาว!”
ตูม!
สมองของแม่ทัพทุกคนเหมือนโดนฟ้าผ่าเปรี้ยง!
ยิงสามจังหวะ ผสานกับค่ายกลหอกยาว!
ยุทธวิธีทหารราบที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ถูกเซียวจวินหลินพูดออกมาง่ายๆ เหมือนปอกกล้วย!
นี่... นี่มันกลยุทธ์ระดับตำนานที่ควรค่าแก่การจารึกในตำราพิชัยสงคราม!
“แล้วปัญหาเสบียงล่ะจะทำยังไง?” ฮ่องเต้หน้าเริ่มเสีย แต่ยังไม่เชื่อว่าเซียวจวินหลินจะตอบได้ทุกเรื่อง
“เรื่องนี้ง่ายกว่าเดิม” เซียวจวินหลินยิ้มบางๆ
“แดนเหนือฤดูหนาวโหดร้าย น้ำกลายเป็นน้ำแข็ง เราก็แค่เลิกขนเสบียงฤดูร้อน เปลี่ยนมาขนในฤดูหนาวแทน เอาน้ำราดทำถนนน้ำแข็ง ใช้ล่อและม้าลากเลื่อน วันหนึ่งเดินทางได้ร้อยลี้ เร็วกว่ารถม้าหลายเท่าตัว พร้อมกันนั้น ให้สร้างคลังเสบียงถาวรตามเส้นทาง กักตุนเสบียงเป็นระยะๆ จัดกำลังป้องกันแน่นหนา แค่นี้ ปัญหาเสบียงขาดแคลนก็จะหมดไป”
สร้างคลังเสบียงตามเส้นทาง!
ขนส่งทางน้ำแข็งในฤดูหนาว!
เป็นอีกหนึ่งแผนการที่แหวกแนวอย่างไม่เคยมีมาก่อน แต่ฟังดูสมเหตุสมผลจนต้องตบเข่าฉาด!
สายตาที่เหล่าแม่ทัพมองเซียวจวินหลิน เปลี่ยนจากความสงสัย เป็นความตื่นตะลึง
“แล้วการตีเมือง...” ฮ่องเต้กัดฟัน โยนคำถามสุดท้ายที่คิดว่ายากที่สุดออกมา
ครั้งนี้เซียวจวินหลินไม่ตอบทันที เขาเดินไปหยิบพู่กันและหมึกของอาลักษณ์ ร่างแบบแปลนลงบนผ้าไหมขาวอย่างรวดเร็ว
ครู่ต่อมา แบบร่างเครื่องจักรกลไกรูปร่างประหลาดก็ปรากฏแก่สายตาทุกคน
“สิ่งนี้ เรียกว่าเครื่องยิงหิน” เซียวจวินหลินชี้ไปที่แบบร่าง แล้วอธิบายอย่างละเอียด
“มันใช้หลักการคานดีดคานงัดและตุ้มถ่วงน้ำหนัก สามารถเหวี่ยงหินหนักร้อยชั่งไปได้ไกลกว่าสามร้อยก้าว ระยะยิงและอานุภาพ เหนือกว่ารถยิงหินในปัจจุบันหลายเท่า แถมสร้างง่าย ใช้แค่ไม้กับเชือก ถ้าผลิตจำนวนมาก กำแพงเมืองไหนๆ ก็จะพังทลายดุจดินโคลนเมื่อเจอทัพต้าเซี่ย!”
เมื่อเซียวจวินหลินพูดจบ ทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบกริบ
คานดีดคานงัด? คืออะไร? เสนาบดีกรมโยธาที่ยืนเงียบมาตลอดถึงกับยืนงง รู้สึกเหมือนสมองกำลังจะระเบิดเพราะความรู้ใหม่!
ส่วนเหล่าแม่ทัพต่างจ้องมองแบบร่างนั้นตาแทบถลน ลมหายใจถี่กระชั้น แววตาคลั่งไคล้ราวกับเห็นอาวุธวิเศษ!
จากความสงสัย กลายเป็นตื่นตะลึง และตอนนี้คือความเลื่อมใสบูชา!
ไอ้หนุ่มนี่มันปีศาจชัดๆ!
กลยุทธ์การทหารระดับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินพวกนี้ เขาคิดออกมาได้ยังไง?
แม่ทัพเฒ่าบางคนตัวสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้น แทบอยากจะคุกเข่าขอฝากตัวเป็นศิษย์เซียวจวินหลินเดี๋ยวนั้น!
หน้าของเสนาบดีกลาโหมเปลี่ยนจากยิ้มเยาะเป็นเขียวคล้ำ
กับดักที่เขาร่วมมือกับฮ่องเต้วางไว้อย่างดิบดี ถูกเซียวจวินหลินทำลายลงอย่างง่ายดาย? นอกจากจะไม่ทำให้มันขายหน้า ดันส่งเสริมให้มันกลายเป็นเทพเจ้าในใจเหล่าทหารไปซะงั้น!
สีหน้าฮ่องเต้ยิ่งดูไม่ได้เข้าไปใหญ่
เห็นสายตาคลั่งไคล้ของพวกแม่ทัพ กั๋วกงซูเฉิงรู้ทันทีว่าสถานการณ์ไม่ดีแน่
ขืนปล่อยให้เซียวจวินหลินพล่ามต่อ อำนาจทหารกองทัพเจิ้นเป่ยคงไม่มีใครกล้าแตะต้องอีกแล้ว!
เตรียมฎีกามาแล้ว ยังไงก็ต้องยื่น!
เขากัดฟัน ก้าวออกมาจากแถว ชูฎีกาในมือขึ้นสูง
“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องจะกราบทูล! กองทัพเจิ้นเป่ยทำศึกติดต่อกันหลายปี สิ้นเปลืองงบประมาณมหาศาล จนกลายเป็นภาระหนักของท้องพระคลัง กระหม่อมขอเสนอให้ลดงบประมาณกองทัพเจิ้นเป่ยลงสามส่วน เพื่อนำเงินเข้าคลัง ช่วยเหลือราษฎร!”
สิ้นคำพูด เขากลายเป็นศัตรูของแม่ทัพทุกคนทันที สายตาโกรธแค้นนับสิบคู่จ้องมองมาราวกับจะฉีกเนื้อเขาเป็นชิ้นๆ!
แต่ซูเฉิงยังคงเชิดหน้า เขาเชื่อว่าคำพูดนี้โดนใจฮ่องเต้แน่นอน
และก็เป็นไปตามคาด สีหน้าฮ่องเต้ดีขึ้นทันตา พระองค์มองซูเฉิงด้วยสายตาชื่นชม ถือโอกาสนี้กดหัวเซียวจวินหลินที่กำลังได้ใจ
ทว่า เซียวจวินหลินกลับไม่มีท่าทีโกรธเคือง ตรงกันข้าม เขากลับยิ้มเหมือนรู้อยู่แล้ว
เขาก้าวออกมา คารวะฮ่องเต้
“ฝ่าบาท! ท่านพ่อตาช่างมองการณ์ไกล ข้าน้อยเลื่อมใสยิ่งนัก!”
ขุนนางทั้งราชสำนักงงเป็นไก่ตาแตก นี่มันมุกไหน?
พ่อตาแกจะตัดงบกองทัพแกนะโว้ย ยังจะไปเลื่อมใสเขาอีก?
เซียวจวินหลินพูดต่อเสียงดังฟังชัด
“ในเมื่อทหารขาดแคลนงบประมาณ ยิ่งจำเป็นต้องใช้คนเก่งที่มีสติปัญญามาทดแทน กระหม่อมขอเสนอให้ฝ่าบาท ส่งตัวท่านเสนาบดีกลาโหมผู้ตั้งคำถามอันล้ำลึกในวันนี้ และเหล่าขุนนางที่เห็นดีเห็นงามเมื่อครู่ ไปประจำการที่แดนเหนือให้หมด!”
“ให้พวกเขานำทัพด้วยตัวเอง เพื่อนำแผนการอันยอดเยี่ยมเหล่านี้ไปใช้จริง! มีขุนนางผู้ปรีชาสามารถเช่นนี้ไปบัญชาการ รับรองว่าไม่ต้องเสียงบสักแดง ก็สร้างเกียรติยศให้ชาติบ้านเมืองได้แน่นอน!”
ตูม!
เสนาบดีกลาโหมและขุนนางที่เพิ่งสนับสนุนเมื่อครู่ หน้ามืดตาลาย วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง!
ไปแดนเหนือ?
นำทัพด้วยตัวเอง?
นั่นมันส่งไปตายชัดๆ!
ฮ่องเต้เองก็โดนไม้ตาย ‘ถอนฟืนใต้ก้นหม้อ’ ของเซียวจวินหลินเล่นงานจนพูดไม่ออก
ถ้าตกลง? ก็เท่ากับส่งลูกน้องคนสนิทไปตาย!
ถ้าไม่ตกลง? ก็เท่ากับยอมรับต่อหน้าขุนนางทั้งแผ่นดินว่าตัวเองเล่นพรรคเล่นพวก จงใจกลั่นแกล้งขุนนางที่มีความชอบ!
กลืนไม่เข้าคายไม่ออก!
“กระหม่อม จะรอฟังข่าวดีจากฝ่าบาทนะพะยะค่ะ!”
เซียวจวินหลินคารวะฮ่องเต้อีกครั้ง ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อ เดินจากไปอย่างสง่างาม ท่ามกลางสายตาเกรงขามของทุกคน