บทที่ 28.ไม่นะ... นี่เจ้าทำเป็นจริงๆ เหรอ?
บทที่ 28.ไม่นะ... นี่เจ้าทำเป็นจริงๆ เหรอ?
บทที่ 28.ไม่นะ... นี่เจ้าทำเป็นจริงๆ เหรอ?
งานชุมนุมบทกวีเมืองหลวง คืองานสังสรรค์ประจำปีของเหล่าผู้มีรสนิยมศรีวิไล
ผู้ที่ได้รับเชิญล้วนเป็นสตรีผู้สูงศักดิ์ คุณหนูตระกูลใหญ่ หรือไม่ก็บัณฑิตหนุ่มผู้มากความสามารถและสาวงามล่มเมือง
ซูฉานจิ้งในฐานะบุตรีของกั๋วกง และพระชายาซื่อจื่อป้ายแดง ย่อมได้รับเทียบเชิญทองคำใบนี้
ทว่าเมื่อเซียวจวินหลินเอ่ยปากว่าจะขอไปด้วย ใบหน้าสวยที่เย็นชาอยู่แล้วของนางก็ยิ่งเย็นเยียบเหมือนถูกน้ำแข็งเกาะ
เมื่อคืนเพิ่งจะเจ็บใจเรื่องนังเสี่ยวเจามาหยกๆ ผู้ชายคนนี้ยังจะมาหาเรื่องอะไรอีก?
“เจ้าจะไป?” ซูฉานจิ้งแค่นหัวเราะ
“นี่มันงานชุมนุมบทกวีนะ เข้าใจคำว่าบทกวีไหม? เจ้ารู้เรื่องกาพย์กลอนรึไง? แยกแยะฉันทลักษณ์ออกไหม? นึกว่าตัวเองเป็นพี่เจียงจ้านที่ร่ายกวีได้คล่องปากหรือไงยะ?”
แต่เซียวจวินหลินกลับยิ้มตอบ
“รู้ไม่รู้ ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง... เอางี้ไหม เรามาพนันกัน? วัดกันว่าในงานนี้ ใครจะแต่งกลอนได้ดีกว่ากัน ตกลงไหม?”
ซูฉานจิ้งเลิกคิ้วสูง
“ถ้าเจ้าแพ้ เจ้าต้องมอบเคล็ดวิชาส่วนที่เหลือของ ‘คัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นไท่ชู’ มาให้ข้า” เซียวจวินหลินยิ้มเจ้าเล่ห์ “แต่ถ้าข้าแพ้ ข้าจะยอมให้เจ้ากลับมานอนห้องใหญ่”
“ใครเขาอยากนอนกับเจ้ามิทราบ!” ซูฉานจิ้งสวนทันควัน แต่แก้มกลับร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่อยู่
“ก็แล้วแต่” เซียวจวินหลินยักไหล่ไม่ยี่หระ หันหลังทำท่าจะเดินหนี
“เดี๋ยว!” ซูฉานจิ้งกัดฟัน
นางไม่อยากแพ้ โดยเฉพาะแพ้ให้กับผู้หญิงคนไหนในจวนนี้ เมื่อคืนนี้นางเพิ่งพ่ายแพ้ให้กับนังเด็กชื่อเสี่ยวเจาไปรอบหนึ่งแล้ว
“พนันก็พนัน!” ซูฉานจิ้งส่งเสียงฮึดฮัด รับคำท้า
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเท้าออกจากเรือน ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยความโกรธจัด
เป็นเสิ่นจืออินนั่นเอง
“จืออิน ลมอะไรหอบเจ้ามา?” ซูฉานจิ้งถามอย่างแปลกใจ
เสิ่นจืออินหน้าแดงก่ำ นางตั้งใจจะมาฟ้องเพื่อนรัก แต่ทำไมเซียวจวินหลินถึงอยู่ด้วย?
สายตาสามคู่ประสานกันเงียบๆ เซียวจวินหลินเดาจุดประสงค์ของเสิ่นจืออินออกทันที เขาแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาว
“เฮ้อ... ผู้ชายเราเนี่ยนะ บางทีมันก็เลวบริสุทธิ์จริงๆ”
ประโยคไม่มีปี่มีขลุ่ยนี้ ทำเอาเสิ่นจืออินกับซูฉานจิ้งงงเป็นไก่ตาแตก
เซียวจวินหลินพูดต่อหน้าตาเฉย
“ข้าได้ยินมาว่า มีเศรษฐีทางฝั่งตะวันตกของเมือง แอบเล่นชู้กับเพื่อนสนิทของเมียตัวเอง
พอนานเข้าเรื่องแดงขึ้นมา เจ้าทายสิว่าเป็นยังไง?
เศรษฐีคนนั้นลอยตัวสบายใจเฉิบ ส่วนนังเพื่อนสนิทคนนั้น... ถูกจับถ่วงน้ำ
เจ้าว่าน่าสมเพชไหม?”
ความฮึกเหิมของเสิ่นจืออินห่อเหี่ยวลงทันตา
คำฟ้องร้องที่เตรียมมาเต็มท้อง จู่ๆ ก็จุกอยู่ที่คอหอย พูดไม่ออกบอกไม่ถูก
เห็นนางอึกอัก เซียวจวินหลินก็ปรายตามองมา ขยับเข้าไปใกล้ แล้วฉวยโอกาสวางมือลงบนสะโพกกลมกลึงของนาง บีบเบาๆ พลางกระซิบเสียงต่ำ
“เจ้าคงไม่อยากให้ชื่อเสียงเรื่องความร้ายกาจ เป็นนางมารร้ายคอยตามตอแยสามีชาวบ้านแพร่งพรายออกไป จนชาตินี้ไม่มีใครกล้ามาสู่ขอหรอกนะ จริงไหม?”
เจอไม้นี้เข้าไป ไฟโทสะของเสิ่นจืออินมอดลงไปเกินครึ่ง
นางอาจจะไม่แคร์ซูฉานจิ้ง แต่ไม่แคร์ชื่อเสียงตัวเองไม่ได้
“พวกเจ้าทำอะไรกัน?”
ซูฉานจิ้งมองทั้งคู่ด้วยความระแวง สามีนางทำไมถึงดูสนิทสนมกับผู้หญิงทุกคนมากกว่าตัวนางเองนะ?
“ไปกันเถอะ ไปงานชุมนุมกวีด้วยกัน”
เซียวจวินหลินบีบก้นเสิ่นจืออินอีกที ตบแปะๆ แล้วเดินนำออกไป
เสิ่นจืออินตัวแข็งทื่อ ทั้งอายทั้งโกรธ หน้าแดงก่ำราวกับแสงอาทิตย์ยามเย็น
แต่คำพูดของเซียวจวินหลินแทงใจดำนางทุกดอก ทำให้นางไม่กล้าปริปากด่า ได้แต่กระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจ แล้วเดินตามหลังทั้งคู่ไปอย่างไม่เต็มใจ
งานชุมนุมบทกวีจัดขึ้นที่ริมทะเลสาบหลั่นเยว่ ทางทิศใต้ของเมือง เต็มไปด้วยศาลาพักผ่อนและเรือสำราญ บรรยากาศรื่นรมย์สมเป็นงานรวมพลคนมีศิลปะ
ทันทีที่ซูฉานจิ้งปรากฏตัว ก็เรียกสายตาชื่นชมจากทุกคนในงาน
สมกับฉายายอดพธูแห่งเมืองหลวง งดงามสมคำร่ำลือ
เมื่อผู้คนเห็นเซียวจวินหลินที่เดินเคียงข้างนาง ก็รีบเข้ามาทักทายอย่างนอบน้อม
“คารวะท่านซื่อจื่อ!”
“ท่านซื่อจื่อให้เกียรติมาร่วมงาน นับเป็นเกียรติแก่งานชุมนุมของเราจริงๆ!”
เซียวจวินหลินยิ้มรับคำเยินยอด้วยท่าทีอบอุ่น ดูสุภาพอ่อนโยนราวกับบัณฑิตผู้ทรงภูมิ
หลังจากดื่มสุรากันได้สามจอก อารมณ์กวีก็เริ่มพรั่งพรู มีคนเสนอให้เล่น ‘คำสั่งดอกไม้’ (เกมต่อกลอน) ทุกคนต่างเห็นดีเห็นงาม
พอวนมาถึงตาเซียวจวินหลิน จริงๆ แล้วทุกคนไม่ได้คาดหวังอะไร
ใครๆ ก็รู้ว่าเซียวจวินหลินมาจากตระกูลขุนศึก เรื่องกาพย์กลอนคงไปไม่รอด
บางคนเตรียมจะช่วยแก้ต่างให้ เพื่อข้ามตาเขาไป
แต่ผิดคาด เซียวจวินหลินกลับเดินออกมาข้างหน้า กระแอมไอ แล้วพูดเสียงดังฟังชัด
“ถึงตาข้าแล้วสินะ? ข้าขอคิดแป๊บ...”
สายตาเขาเหลือบไปเห็นจานปลาตรงหน้า “คิดออกแล้ว! เนื้อปลามีก้างเยอะ ข้าเลยชอบกินแต่หัวปลา!”
สิ้นเสียง ทั้งงานตกอยู่ในความเงียบสงัด
รอยยิ้มค้างอยู่บนใบหน้าทุกคน
นี่คือ... กลอน?
ซูฉานจิ้งกัดฟันกรอด อยากจะมุดดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด
จบกัน ไอ้โง่นี่! แต่งกลอนไม่เป็นจริงๆ ด้วย ขายขี้หน้าชะมัด!
ท่ามกลางบรรยากาศที่น่าอึดอัดจนถึงขีดสุด เซียวจวินหลินกวาดตามองรอบๆ “ทุกท่าน คิดเห็นอย่างไรกับบทกวีของข้า?”
ทันใดนั้น บรรยากาศกดดันบางอย่างก็แผ่ออกมา
คุณชายท่านหนึ่งตบต้นขาฉาดใหญ่ ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น “กลอนดี! กลอนเยี่ยม! ประโยคนี้ของท่านซื่อจื่อ ลึกซึ้งกินใจยิ่งนัก!”
ทุกคนหันขวับไปมองเขาด้วยสายตาประมาณว่า ‘เจ้าล้อข้าเล่นป่ะเนี่ย’
แต่คุณชายท่านนั้นไม่สน โยกหัวไปมาตีความอย่างออกรส
“ทุกท่านดูสิ หัวปลาหันไปทางไหน? ทิศเหนือ นี่เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและบารมี ท่านซื่อจื่อชอบกินหัวปลา แฝงนัยว่าท่านมีปณิธานสูงส่ง จิตใจกว้างขวาง!”
พอมีคนเปิด ทุกคนก็เหมือนเจอทางลง ต่างพากันเออออห่อหมก
“ล้ำลึก! ล้ำลึกจริงๆ!”
“พวกข้าช่างโง่เขลา ตีความหมายแฝงของท่านซื่อจื่อไม่ออก!”
“เนื้อปลามีก้าง เปรียบดั่งแผ่นดินที่มีอุปสรรคขวากหนาม ท่านซื่อจื่อเลือกกินหัวปลา แสดงถึงความกล้าหาญที่จะแบ่งเบาภาระฮ่องเต้ เผชิญหน้ากับความยากลำบาก! จิตใจน่ายกย่อง สมเป็นแบบอย่างของพวกเรา!”
ชั่วพริบตา เสียงสรรเสริญเยินยอก็ดังระงม
ประโยคไร้สาระประโยคเดียว ถูกแถจนกลายเป็นอุดมการณ์กู้ชาติอันยิ่งใหญ่
ซูฉานจิ้งมองคนพวกนี้ตาค้าง พวกเจ้า... มันจะเกินไปแล้วนะ ขืนเป็นแบบนี้ ข้าจะชนะพนันได้ยังไง?
ฮูหยินท่านหนึ่งเดินยิ้มเข้ามาหาซูฉานจิ้ง เอ่ยชมเปาะ
“พระชายาช่างมีวาสนา ท่านซื่อจื่อเปี่ยมด้วยพรสวรรค์ แถมยังถ่อมตัว บทกวีเมื่อครู่ คงตั้งใจจะทดสอบความภักดีของพวกเราสินะเจ้าคะ? ฮิฮิ ซื่อจื่อแต่งกลอนเก่ง พระชายาก็วางแผนเก่ง เหมาะสมกันจริงๆ!”
ซูฉานจิ้งเจ็บจี๊ดที่หน้าอก นางมองสีหน้าลำพองใจของเซียวจวินหลินแล้วของขึ้น
เพื่อไม่ให้แพ้พนัน นางตัดสินใจเด็ดขาด ลุกขึ้นยืนกล่าวเสียงใส
“ในเมื่อทุกท่านกำลังสนุก ถ้าอย่างนั้นขอเชิญสามีข้า แต่งกลอนสดอีกสักบท โดยใช้หัวข้อ ‘ทิวทัศน์แดนเหนือ’ ดีไหมเจ้าคะ?”
นางจงใจจะทำให้เซียวจวินหลินขายหน้าต่อหน้าธารกำนัล!
ทิวทัศน์แดนเหนือ มีแต่น้ำแข็งพันลี้ หิมะหมื่นไมล์ คนสมองกลวงแบบเขาจะแต่งออกมาได้ยังไง?
สิ้นคำท้า เหล่ากองเชียร์เมื่อครู่เงียบกริบลงทันที ทุกคนอึ้ง มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะช่วยแถยังไงต่อ
จะยกเมฆก็ต้องมีมูลบ้าง แดนเหนือมีแต่พายุทรายกับคนตาย จะให้สรรเสริญยังไงให้ดูดี?
ซูฉานจิ้งเห็นปฏิกิริยาของทุกคน ก็สะใจลึกๆ
แต่พอสายตาไปหยุดที่ใบหน้าเรียบเฉยของเซียวจวินหลิน ใจนางกลับกระตุกวูบ
ถึงนางจะเป็นคนตั้งโจทย์ยากเอง แต่ในสถานการณ์ที่มีแต่สตรีสูงศักดิ์เต็มไปหมดแบบนี้ ถ้าเซียวจวินหลินหน้าแตก ก็เท่ากับนางหน้าแตกด้วยไม่ใช่หรือ?
นางก้มลงกระซิบข้างหูเซียวจวินหลินอย่างหงุดหงิด
“ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ยอมแพ้ข้าซะ เดี๋ยวข้าให้จืออินช่วยแต่งให้สักบท อย่าให้ขายหน้าไปมากกว่านี้เลย!”
เสิ่นจืออินที่อยู่ข้างๆ ยืดอกอวบอิ่มขึ้นอย่างภูมิใจ พึมพำเบาๆ
“จะให้ข้าช่วยก็ได้ แต่หลังจากนี้ เขาต้องขอโทษเรื่องที่ลวนลามข้าเมื่อกี้ด้วย”
เซียวจวินหลินไม่รีบร้อน กวาดสายตามองไปรอบงาน สุดท้ายไปหยุดที่กลางทะเลสาบหลั่นเยว่
เขาเอื้อนเอ่ยออกมาโดยไม่ต้องคิด
“ลมเหนือพัดม้วนทรายเหลืองปลิวว่อน ควันไฟโดดเดี่ยวกลางทะเลทรายสะท้อนแสงตะวันรอน”
วรรคแรกหลุดออกมา ทั้งงานเงียบกริบ
ความรู้สึกเวิ้งว้างและยิ่งใหญ่แห่งธรรมชาติถาโถมเข้าใส่
“ม้าเหล็กหอกทองย่ำลำน้ำแข็ง ขุนพลผมขาวคะนึงถึงบ้านเกิดเมืองนอน”
เมื่อวรรคสุดท้ายจบลง ริมทะเลสาบหลั่นเยว่ตกอยู่ในความเงียบสงัดดั่งป่าช้า
ทุกคนตกตะลึงพรึงเพริด
ภาพกองทัพม้าเหล็ก ควันไฟเดียวดายกลางทะเลทราย ในบทกวีนั้น ช่างเปี่ยมด้วยอารมณ์และความงดงามทางภาษา จนกดข่มเหล่าบัณฑิตในงานจนหมดราศี
นึกว่าแค่โม้ แค่เล่นละครตบตา ใครจะไปคิดว่า... พี่แกทำเป็นจริงๆ
ท่ามกลางสายตาเหม่อลอยของฝูงชน เซียวจวินหลินค่อยๆ หันกลับมา มองสบตาซูฉานจิ้งที่กำลังตกตะลึงด้วยความรักใคร่ซาบซึ้ง
“บทกวีนี้... ข้าแต่งให้ภรรยาข้า ซูฉานจิ้ง”
หลังความเงียบงัน เสียงโห่ร้องชื่นชมก็ดังกระหึ่มราวกับคลื่นสึนามิ
“สวรรค์! พรสวรรค์ระดับนี้ เทพกวีลงมาจุติชัดๆ!”
“ท่านซื่อจื่อเก่งกาจทั้งบู๊และบุ๋น พวกเราตาถั่วจริงๆ เมื่อก่อน!”
“แต่งให้พระชายา... โรแมนติก... โรแมนติกเกินไปแล้ว!”
ซูฉานจิ้งยืนบื้อจ้องมองชายตรงหน้า มองดูประกายเจิดจรัสในดวงตาเขา หัวใจนางเต้นแรงผิดจังหวะ ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่อาจอธิบายได้ ถาโถมเข้าใส่หัวใจนางทันที...