บทที่ 27.อิงแอบกับเมียน้อย ไล่เมียหลวงไปนอกห้อง
บทที่ 27.อิงแอบกับเมียน้อย ไล่เมียหลวงไปนอกห้อง
บทที่ 27.อิงแอบกับเมียน้อย ไล่เมียหลวงไปนอกห้อง
ในขณะเดียวกัน ในมุมลึกอันเงียบสงัดของจวนเจิ้นเป่ยอ๋อง
อวิ๋นเจาคลี่กระดาษลับในมือออก เป็นจดหมายที่องค์ชายห้าส่งมา ตัวอักษรหวัดทรงพลัง แต่เนื้อความทำให้นางใจสั่นระรัว
“รีบจัดการรวบหัวรวบหางเซียวจวินหลิน เป็นคนข้างหมอนของเขาให้ได้ แล้วสืบหาความลับของจวนอ๋องมาซะ”
อวิ๋นเจาขบริมฝีปากแน่น แววตาเด็ดเดี่ยว นางเป็นเพียงของขวัญที่องค์ชายห้าส่งมาเพื่อบำเรอเซียวจวินหลินอยู่แล้ว และคืนนี้ คือเวลาที่นางต้องบรรลุภารกิจ
นางจัดแต่งเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ยิ้มให้กับคันฉ่องทองแดงด้วยรอยยิ้มที่คิดว่ายั่วยวนที่สุด อวิ๋นเจาผลักประตูห้อง แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังเรือนใหญ่
แต่ขาเพิ่งก้าวพ้นประตูเรือน เสียงเย็นชาเยือกแข็งก็ดังมาจากด้านหลัง
“หยุด! ดึกดื่นป่านนี้ เจ้าจะไปไหน?”
อวิ๋นเจาหันกลับไป เห็นซูฉานจิ้งในชุดนอนบางเบายืนตระหง่านใต้แสงจันทร์ แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง
“คารวะพระชายาเจ้าค่ะ” อวิ๋นเจาย่อกายคำนับอย่างไม่เกรงกลัว
“ข้าถามเจ้าอยู่!” น้ำเสียงซูฉานจิ้งเริ่มเกรี้ยวกราด
เมื่อเห็นว่าปลอดคน อวิ๋นเจาก็เงยหน้าขึ้น เลิกเสแสร้งแกล้งทำ
“พระชายาถามอะไรแปลกๆ เจ้าค่ะ ข้าน้อยเป็นเพียงของเล่นที่องค์ชายห้าประทานให้ท่านซื่อจื่อ ท่านซื่อจื่อจะทำอะไรกับข้าน้อย ก็ถือเป็นเรื่องถูกต้องตามครรลอง ผิดกับพระชายา ที่แต่งเข้าจวนอ๋องมาตั้งนาน แต่กลับแยกห้องนอนกับสามี หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป...”
อวิ๋นเจาละไว้ในฐานความเข้าใจ แต่ความเยาะเย้ยถากถางนั้นทำให้หน้าของซูฉานจิ้งเย็นเฉียบลงทันตา
เรื่องแยกห้องนอน นางเป็นคนวางแผนไว้เองตั้งแต่วันแต่งงานเพื่อหลอกใช้เซียวจวินหลิน
แต่นึกไม่ถึงว่า วันนี้มันจะกลายเป็นความอัปยศที่สุดของนาง
ซูฉานจิ้งมองหน้าอวิ๋นเจา สัญญาณเตือนภัยในใจดังลั่น
นางเพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่า ขืนยังวางท่าหยิ่งยโสต่อไป จวนเจิ้นเป่ยอ๋องแห่งนี้ คงไม่มีที่ให้นางยืนอีกแล้ว
“ไสหัวไป!”
ซูฉานจิ้งผลักอวิ๋นเจาออกไปให้พ้นทาง ไม่สนมาดกุลสตรีผู้สูงศักดิ์อีกต่อไป ถลกชายกระโปรงวิ่งตรงไปยังห้องนอนใหญ่
นางต้องพิสูจน์ให้เห็น ว่าใครคือนายหญิงตัวจริงของที่นี่!
“ปัง!” ประตูห้องนอนใหญ่ถูกผลักเปิดอย่างหยาบคาย
เซียวจวินหลินนั่งเขียนหนังสืออยู่ที่โต๊ะ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง
“ไสหัวออกไป”
ภายใต้ชุดนอนบางเบา หน้าอกอวบอิ่มของซูฉานจิ้งกระเพื่อมไหวรุนแรง นางกำลังจะอาละวาด แต่เหลือบไปเห็นอวิ๋นเจาเดินตามมาถึงหน้าประตู
ต่อหน้าหญิงอื่น นางจะแพ้ไม่ได้
ซูฉานจิ้งสูดหายใจลึก ปรับสีหน้าเป็นเศร้าสร้อยน่าสงสารในพริบตา เดินนวยนาดเข้าไปหาด้วยท่าทางอ่อนช้อย น้ำเสียงหวานหยดจนมดขึ้น
“ท่านพี่ ดึกแล้วนะเจ้าคะ... ให้น้องปรนนิบัติท่านเข้านอนเถิด”
ในที่สุดเซียวจวินหลินก็เงยหน้าขึ้น แต่สายตากลับมองข้ามไหล่นางไปหยุดที่อวิ๋นเจาหน้าประตู
“เสี่ยวเจาอยู่ต่อ ส่วนเจ้า... ออกไป”
ตูม!
สมองของซูฉานจิ้งขาวโพลน
เขา... เขากล้าฉีกหน้านางต่อหน้าบ่าวรับใช้แบบนี้เชียวหรือ
ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง นางแทบจะกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง แต่พอสบสายตาเย็นชาของเซียวจวินหลิน เสียงทุกอย่างก็จุกอยู่ที่คอหอย
“ดะ... ได้... ได้!”
ซูฉานจิ้งเสียงสั่น พูดคำว่าได้สองคำ แล้วหันหลังวิ่งหนีออกไป
แต่นางไม่ได้ไปไหนไกล กลับไปแอบซ่อนตัวอยู่ในเงามืดนอกหน้าต่าง
นางอยากจะรู้นัก ว่าไอ้คู่ชายโฉดหญิงชั่วนี่มันจะทำอะไรกัน!
ในห้อง อวิ๋นเจาลอบยิ้มในใจ เดินเข้าไปข้างหลังเซียวจวินหลิน ใช้มือนุ่มนิ่มไร้กระดูกบีบนวดไหล่ให้เขา
“ซื่อจื่อ วันนี้ทุกอย่างราบรื่นดีไหมเจ้าคะ?”
“ก็ไม่เลว”
เซียวจวินหลินหลับตาพริ้ม เพลิดเพลินกับการปรนนิบัติของสาวงาม เอ่ยขึ้นมาลอยๆ
“เรื่องวันนี้ ทำให้ข้าเห็นชัดเจนแล้วว่าใครคือมิตร ใครคือศัตรู”
อวิ๋นเจาหูผึ่ง ลองหยั่งเชิงถาม “ซื่อจื่อหมายความว่า?”
เซียวจวินหลินหัวเราะเบาๆ
“คนทั้งโลกนึกว่าข้ากับว่านกุ้ยเฟยและองค์ชายสามเป็นศัตรูกัน แม้แต่ท่านอัครเสนาบดีก็ยังทำท่าไม่พอใจข้า แต่หารู้ไม่ ทั้งหมดนั่นคือละครตบตาคนนอก ท่านอัครเสนาบดีแอบทำข้อตกลงลับกับข้าเรียบร้อยแล้ว ส่วนว่านกุ้ยเฟยกับองค์ชายสาม ก็คือพันธมิตรที่สำคัญที่สุดของข้า รอวันพิธีแต่งตั้งอ๋องอย่างเป็นทางการเมื่อไหร่ ก็ถึงเวลาที่เราจะร่วมมือกันกวาดล้างราชสำนัก ถึงตอนนั้น...”
เซียวจวินหลินหันมาเชยคางอวิ๋นเจา
“นังตัวดีอย่างเจ้า เผลอๆ อาจมีวาสนาได้เป็นถึงพระชายารอง ถึงเวลานั้นให้องค์ชายห้าเจ้านายเก่าเจ้าตกใจเล่น คงสนุกพิลึก จริงไหม?”
อวิ๋นเจาตะลึงงัน ทำอะไรไม่ถูก
ในเวลาเดียวกัน คำพูดเหล่านั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดใส่หัวซูฉานจิ้งที่แอบฟังอยู่นอกหน้าต่าง
อะไรนะ?
อัครเสนาบดี? ว่านกุ้ยเฟย? องค์ชายสาม?
พวกนั้น... พวกนั้นเป็นคนของเซียวจวินหลินหมดเลยเหรอ?
เป็นไปได้ยังไง!
ซูฉานจิ้งรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นคนโง่
นางหลงคิดว่าตัวเองมองทะลุทุกอย่าง คิดว่าเซียวจวินหลินเป็นแค่ไอ้ทึ่มสมองกลวง
ที่ไหนได้ คนที่โดนปิดหูปิดตาคือตัวนางเอง!
ผู้ชายที่นางดูถูกมาตลอด กลับวางแผนการใหญ่ซ้อนแผนไว้ลึกล้ำขนาดนี้!?
ลมราตรียามค่ำคืนพัดมา นางรู้สึกว่าตัวเองในตอนนี้ ช่างไร้ค่ายิ่งกว่าอวิ๋นเจา ที่เป็นแค่หมากการเมืองขององค์ชายห้าเสียอีก?
ขณะที่ซูฉานจิ้งกำลังสับสนว้าวุ่นใจ เสียงครางกระเส่าของสตรีก็ดังออกมาจากในห้อง เป็นเสียงของเสี่ยวเจาที่กำลังร้องบอกว่า ‘ซื่อจื่อ อย่าเพคะ...’
นางหน้าดำคร่ำเครียด แนบหูชิดกระดาษกรุหน้าต่าง เสียงยิ่งชัดเจนขึ้น
ได้ยินเสียงพลอดรักของชายโฉดหญิงชั่วในห้อง นางโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม
เสียงอวิ๋นเจาเพราะเท่านางไหม?
หุ่นดีเท่านางหรือเปล่า?
ไอ้สารเลวเซียวจวินหลิน!
……
วันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งสาง
พ่อบ้านเฒ่าจ้าวมั่นฝูก็วิ่งหน้าตื่นมารายงานผลด้วยความตื่นเต้น
“ซื่อจื่อ! สำเร็จแล้วขอรับ! เรารับสมัครองครักษ์ได้สามร้อยนาย! ทุกคนร่างกายกำยำแข็งแรง ฝีมือดีทั้งนั้น!”
“แค่สามร้อย?” เซียวจวินหลินขมวดคิ้ว
จ้าวมั่นฝูทำหน้ามุ่ย “ซื่อจื่อ นี่สุดๆ แล้วขอรับ
ทหารรักษาการณ์เมืองหลวงจับตาดูเราเข้มงวดมาก ขืนรับมากกว่านี้ เกรงว่าจะทำให้พวกมันตื่นตัว”
“ทหารรักษาการณ์เมืองหลวง...” เซียวจวินหลินแสยะยิ้มเย็น
เขาโบกมือไล่จ้าวมั่นฝูออกไป
เมื่อครู่นี้ ระบบข่าวกรองในหัวเพิ่งรีเฟรช และมีข่าวหนึ่งที่เกี่ยวกับทหารรักษาการณ์เมืองหลวงพอดี
[รีเฟรชระบบข่าวกรอง!]
[ข่าวที่ 1: หวังต้าไห่ รองผู้บัญชาการทหารรักษาการณ์เมืองหลวง ขึ้นชื่อเรื่องกลัวเมียสุดขีด บ่ายวันนี้เมียของเขาจะไปร่วมงานชุมนุมบทกวีที่ฝั่งตะวันออกของเมือง]
[ข่าวที่ 2: หลิงเตี๋ย ศิษย์น้องของว่านกุ้ยเฟย ธิดาศักดิ์สิทธิ์พรรคหมื่นบุปผา เดินทางถึงเมืองหลวงเมื่อคืน พักอยู่ที่โรงเตี๊ยมฝั่งตะวันออก นางพกยาพิษร้ายแรง ‘เจ็ดวันปลิดวิญญาณ’ ของสำนักมาด้วย เตรียมหาโอกาสวางยาพิษสังหารท่าน]
[ข่าวที่ 3: เสิ่นจืออินยิ่งคิดยิ่งแค้น รู้สึกว่าวันก่อนโดนท่านลูบคลำจนขาดทุนย่อยยับ เตรียมจะไปฟ้องซูฉานจิ้ง ให้ช่วยทวงความยุติธรรม]