บทที่ 22.ประโยชน์ของตู๋กูชิวเสีย
บทที่ 22.ประโยชน์ของตู๋กูชิวเสีย
บทที่ 22.ประโยชน์ของตู๋กูชิวเสีย
อีกด้านหนึ่ง
ตู๋กูชิวเสียไม่ได้กลับจวนองค์ชายสามโดยตรง แต่มุ่งหน้ากลับบ้านเดิม หรือก็คือจวนอัครเสนาบดี
นางต้องรีบทำความสะอาดร่างกาย กำจัดคราบไคลของเซียวจวินหลินออกให้หมด และลบร่องรอยที่ไม่ควรมีให้เกลี้ยงเกลาก่อนฟ้าสาง เพื่อไม่ให้เจียงจ้านจับได้เมื่อกลับไป
ภายในจวนอัครเสนาบดีตกแต่งอย่างวิจิตรงดงาม ห้องหนังสือสว่างไสวด้วยแสงไฟแม้จะเป็นยามวิกาล
ตู๋กูอวิ๋นเฮ่อ อัครเสนาบดีผู้กุมอำนาจในราชสำนัก กำลังหารือกับขุนนางคนสนิทถึงสถานการณ์บ้านเมือง
“พรุ่งนี้คือวันฝังศพเจิ้นเป่ยอ๋อง พิธีแต่งตั้งอ๋องคนใหม่ใกล้เข้ามาทุกที พวกท่านมีความเห็นว่าอย่างไร?”
ภายใต้แสงเทียนวูบไหว ใบหน้าครึ่งหนึ่งของตู๋กูอวิ๋นเฮ่อซ่อนอยู่ในเงา ราวกับราชาในเงามืด
ขุนนางคนหนึ่งลูบเครา เอ่ยเสียงขรึม
“หากฝ่าบาทตั้งใจจะแต่งตั้งอ๋องจริงๆ ไยต้องรอถึงหนึ่งเดือน เห็นชัดว่าทรงต้องการยื้อเวลา ไม่กี่วันก่อน ทิศทางลมในราชสำนักต่างพัดไปทางประจบสอพลอเซียวจวินหลิน แต่มาวันนี้ ทุกคนเริ่มตาสว่างแล้วว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำ เซียวจวินหลินผู้นี้ ยังคงเป็นเผือกร้อนที่ไม่มีใครกล้าถือ!”
ไม่นาน ขุนนางอีกคนก็เสริมขึ้น “พวกเรามองทะลุปรุโปร่ง แต่ขุนนางบางคนยังแกล้งโง่อยู่ อีกอย่าง มังกรมีบุตรเก้าคน นิสัยใจคอต่างกัน ในบรรดาองค์ชายเหล่านั้น ย่อมมีคนที่กล้าเสี่ยงดวง ผูกมิตรกับกองทัพเจิ้นเป่ย หากแย่งชิงบัลลังก์ด้วยวิถีปกติไม่สำเร็จ ก็อาจยืมมือกองทัพเจิ้นเป่ย... ก่อกบฏยึดบัลลังก์ได้เหมือนกัน!”
“สรุปสั้นๆ คือวุ่นวาย! วุ่นวายไปหมดแล้ว!”
“ท่านอัครเสนาบดี พวกข้ายึดถือท่านเป็นผู้นำ ท่านเลือกข้างไหน พวกข้าก็ขออยู่ข้างนั้น!”
“ใช่แล้ว ลูกเขยของท่านอัครเสนาบดี มีพระสนมว่านกุ้ยเฟยหนุนหลัง หึๆ ได้ยินว่าคืนนี้ฝ่าบาททรง ‘ตรากตรำ’ อยู่ที่ตำหนักว่านกุ้ยเฟยค่อนคืน ตำแหน่งรัชทายาทนี้ องค์ชายสามมีโอกาสสูงทีเดียว!”
“โอ้! งั้นท่านอัครเสนาบดีก็คือว่าที่พ่อตาฮ่องเต้น่ะสิ! พวกข้าคงได้พลอยใบบุญไปด้วย ดีๆๆ!”
สีหน้าของตู๋กูอวิ๋นเฮ่อเคร่งเครียด ไม่รู้กำลังคำนวณสิ่งใดในใจ
เขารู้สึกทะแม่งๆ กับเรื่องที่ว่านกุ้ยเฟยปรนนิบัติฮ่องเต้อย่างหนักหน่วงผิดปกติ
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องหนังสือก็ดังขึ้น “ท่านพ่อ”
“เสียเอ๋อร์?”
ตู๋กูอวิ๋นเฮ่อสั่งให้เปิดประตูทันที เมื่อเห็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียว ก็แปลกใจเล็กน้อย “ดึกดื่นป่านนี้ ทำไมเจ้าถึงกลับมา? เจียงจ้านรังแกเจ้าหรือ?”
ตู๋กูชิวเสียหาข้ออ้าง “ลูกคิดถึงท่านแม่ เลยว่าจะกลับมาค้างสักคืนเจ้าค่ะ ได้ยินท่านพ่อกับท่านลุงท่านอาคุยกันเรื่องเซียวจวินหลิน ลูกเห็นว่า เซียวซื่อจื่อเป็นคนหนุ่มที่มีความสามารถ เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว อีกทั้งยังเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขเพียงคนเดียวของเจิ้นเป่ยอ๋อง ทั้งโดยเหตุและผล ตำแหน่งอ๋องนี้สมควรเป็นของเขา ข่าวลือในเมืองหลวงช่วงนี้ ข้าคิดว่าพวกท่านคงได้ยินกันหมดแล้ว”
สิ้นคำพูดนาง ห้องหนังสือตกอยู่ในความเงียบสงัด เหล่าขุนนางมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แม้ไม่ได้เอ่ยปาก แต่ต่างก็เข้าใจความนัย
ตู๋กูอวิ๋นเฮ่อมองลูกสาว แววตาฉายความเข้าใจบางอย่าง
ลูกสาวเขาเป็นถึงพระชายาเอกขององค์ชายสาม แต่วันนี้กลับออกหน้าพูดช่วยเซียวจวินหลิน นี่มันบอกได้อย่างเดียว
องค์ชายสามกับเซียวจวินหลิน จับมือเป็นพันธมิตรที่แน่นแฟ้นกันแล้วจริงๆ
ข่าวลือเป็นเรื่องจริง!
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาผู้เป็นพ่อตา ก็ควรแสดงจุดยืนได้แล้ว
ตู๋กูอวิ๋นเฮ่อตัดสินใจเด็ดขาดทันที เอ่ยเสียงเรียบ
“พรุ่งนี้เช้า ข้าจะรวบรวมขุนนาง ร่วมกันถวายฎีกา ทูลขอให้ฝ่าบาทรีบจัดพิธีแต่งตั้งเซียวซื่อจื่อเป็นอ๋องโดยเร็วที่สุด!”
……
ในเวลาเดียวกันที่จวนองค์ชายสาม
เจียงจ้านนั่งหน้าถมึงทึงอยู่ในห้องหนังสือ เบื้องหน้าเขามีชายชุดดำหลายคนยืนเรียงราย แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบ
คนเหล่านี้คือ ‘เงาทมิฬจู่ลู่’ หน่วยสังหารเดนตายที่ว่านกุ้ยเฟยแอบชุบเลี้ยงไว้
พวกมันรวบรวมมาจากยอดนักฆ่าในยุทธภพ มีหน้าที่กำจัดศัตรูที่ขัดแย้งกับว่านกุ้ยเฟยอย่างลับๆ
ใครที่เคยวิจารณ์ว่านางเป็นนางจิ้งจอกล่มเมือง...
ใครที่เคยแย่งความโปรดปรานของฮ่องเต้ไปจากนาง...
คนพวกนั้นที่หายสาบสูญไป ล้วนเป็นฝีมือของเงาทมิฬจู่ลู่ทั้งสิ้น
“พรุ่งนี้วันฝังศพเจิ้นเป่ยอ๋อง เซียวจวินหลินจะต้องเป็นคนแบกโลงศพด้วยตัวเอง โอกาสของพวกเจ้า มีแค่ครั้งเดียว!”
น้ำเสียงของเจียงจ้านเต็มไปด้วยจิตสังหาร
“เมื่องานสำเร็จ ข้ามีรางวัลให้อย่างงาม!”
“ฆ่า!!”
หัวหน้าเงาทมิฬโค้งรับคำสั่ง ก่อนจะวูบหายไปในความมืดดุจภูตพราย
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เจียงจ้านก็เดินออกจากห้องหนังสือด้วยความตื่นเต้น
“เซียวจวินหลินเอ๋ยเซียวจวินหลิน เจ้าบีบข้าเองนะ!”
เจียงจ้านบังเอิญเห็นตู๋กูชิวเสียเดินกลับเข้ามาในจวนพร้อมสาวใช้พอดี
ตั้งแต่ถูกนางเมินใส่คราวก่อน เจียงจ้านกลับรู้สึกโหยหาพระชายาเอกผู้นี้มากขึ้น
ยิ่งคืนนี้ ภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้าของตู๋กูชิวเสียแดงระเรื่อดุจลูกท้อสุกปลั่ง แววตาฉ่ำหวาน ดูเย้ายวนยิ่งกว่าซูฉานจิ้งเสียอีก
เจียงจ้านใจเต้นแรง ความรู้สึกผิดที่ห่างหายไปนานผุดขึ้นมา เขาเดินเข้าไปทักทาย “ฮูหยิน ไปไหนมาหรือ?”
ตู๋กูชิวเสียเห็นเขา ก็รู้สึกผิดจนไม่กล้าสบตา รีบถอยห่างโดยสัญชาตญาณ
“ท่านแม่คิดถึง ข้าเลยกลับไปจวนอัครเสนาบดีมาเจ้าค่ะ”
พูดจบ นางก็รีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปาก แสร้งไอเบาๆ สองสามที
“องค์ชาย ข้า... ข้าโดนลมเย็นระหว่างทาง สงสัยจะเป็นหวัด กลัวจะเอาโรคมาติดพระองค์เพคะ”
พูดจบก็รีบจ้ำอ้าวหนีไป
“เดี๋ยวสิ! ฮูหยิน! ชิวเสีย!”
เจียงจ้านมองแผ่นหลังอรชรด้วยความเสียดาย ยิ่งนางหนี ใจเขายิ่งคันยุบยิบ “คราวก่อนจิ้งเอ๋อช่วยเซียวจวินหลินเล่นงานข้า! ส่วนฮูหยินคงรอความโปรดปรานจากข้าจนเหงาแย่แล้ว... เห็นทีข้าต้องหาโอกาส สานสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยากับนางจริงๆ จังๆ เสียที!”
……
วันรุ่งขึ้น ภายในห้องนอนใหญ่ จวนเจิ้นเป่ยอ๋อง
เซียวจวินหลินที่เดินลมปราณ ‘คัมภีร์วิถีสวรรค์ฝังนภา’ และ ‘คัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นไท่ชู’ มาตลอดทั้งคืน
ทำให้พลังวัตรเสถียรอยู่ที่ระดับสี่ แต่หากจะเลื่อนขั้นไปอีก คงต้องใช้เวลาสักระยะ
“เดี๋ยวเสร็จธุระวันนี้ จะไปหาซูฉานจิ้ง หลอกเอา ‘คัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นไท่ชู’ ขั้นที่สี่มาให้ได้!”
แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่าง เป็นลำแสงระยิบระยับ
เซียวจวินหลินบิดขี้เกียจ กำลังจะก้าวเท้าออกจากห้อง เสียงระบบก็ดังขึ้นในหัว
[รีเฟรชระบบข่าวกรอง]
[ข่าวที่ 1: เมื่อคืนฮ่องเต้วางกับดักสังหาร สั่งการให้คนใช้อ้างว่าเป็นข่าวด่วนจากแดนเหนือ หลอกล่อให้ท่านส่งมอบตราพยัคฆ์ในวันนี้]
[ข่าวที่ 2: หน่วยสังหารเงาทมิฬจู่ลู่ของว่านกุ้ยเฟย วางค่ายกลดักซุ่มเรียบร้อย เตรียมลงมือลอบสังหารท่านหลังจบพิธีฝังศพ]
[ข่าวที่ 3: เมื่อคืนตู๋กูชิวเสียฝันถึงท่าน ตอนนี้เพิ่งตื่น กำลังเปลี่ยนผ้าปูที่นอนที่เปียกชุ่ม...]
เซียวจวินหลินสูดหายใจลึก “แม่*เอ๊ย! เป็นวันอันตรายอีกแล้วสินะ! ลุงจ้าว!”