บทที่ 21.พระชายาสามที่มาประเคนถึงที่
บทที่ 21.พระชายาสามที่มาประเคนถึงที่
บทที่ 21.พระชายาสามที่มาประเคนถึงที่
ขณะเดียวกัน ท่ามกลางราตรีที่เริ่มหนาวเหน็บ ห้องหนังสือจวนเจิ้นเป่ยอ๋อง
เซียวจวินหลินเพิ่งจะจัดการสารลับจากแดนเหนือเสร็จไม่กี่ฉบับ ก็ได้ยินเสียงรายงานจากพ่อบ้านจ้าว
“ซื่อจื่อ พระชายาสามขอเข้าพบด่วนเจ้าค่ะ”
เซียวจวินหลินส่ายหัวยิ้มบางๆ ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้
ปลา... กินเบ็ดแล้ว
เมื่อตู๋กูชิวเสียในชุดคลุมสีดำดูลึกลับแต่เย้ายวน เดินตามพ่อบ้านเข้ามาในห้องหนังสือ ภาพแรกที่นางเห็นคือเซียวจวินหลินที่กำลังนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์
“พระชายาสาม ไยถึงชอบมาหาข้ายามวิกาลนัก?”
“เซียวจวินหลิน!”
ความโกรธและความน้อยเนื้อต่ำใจ พังทลายกำแพงแห่งการเสแสร้งของนางจนหมดสิ้น
ตู๋กูชิวเสียก้าวเร็วๆ เข้ามาหา จ้องหน้าเซียวจวินหลินเขม็ง เสียงสั่นเครือด้วยแรงอารมณ์
“เซียวจวินหลิน! สามีข้า... เขากับซูฉานจิ้ง ตกลงมีความสัมพันธ์กันยังไงแน่!”
“พูดจาอะไรแบบนั้น ฮูหยินข้า จะไปมีความสัมพันธ์อะไรกับสามีท่านได้?”
ตู๋กูชิวเสียขบเม้มริมฝีปากล่าง “เห็นข้าโง่หรือไง! วันนี้ที่เจ้าจงใจพาซูฉานจิ้งไปหาเจียงจ้าน ก็เพื่อจะบอกใบ้ข้าว่า สองคนนั้นกำลังแอบลักลอบได้เสียกันใช่ไหม!?”
เซียวจวินหลินวางถ้วยชาลง เงยหน้าขึ้นมองนาง ใบหน้าหล่อเหลาพลันฉายแววโศกเศร้าและเดียวดาย “เฮ้อ... ในเมื่อท่านก็ดูออกแล้ว จะมาถามข้าอีกทำไม?”
ท่าทีของเขาทำเอาตู๋กูชิวเสียใจหายวาบ “ข้าต้องการให้เจ้าพูดออกมาจากปาก! ว่าพวกเรา... ถูกคนรักหักหลังเหมือนกันใช่ไหม?!”
เซียวจวินหลินลุกขึ้น เดินเข้าไปหานางช้าๆ ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเศร้าที่ไม่อาจจางหาย “ท่านอยากรู้ความจริง?”
“ใช่!”
เซียวจวินหลินมายืนซ้อนหลังตู๋กูชิวเสีย ปลดชุดคลุมสีดำที่อำพรางกายออก เผยให้เห็นเรือนร่างเย้ายวนภายใต้ผ้าโปร่งบางที่ซ่อนรูป “บอกท่านไป ก็เท่ากับมอบจุดอ่อนข้าให้ท่านจับน่ะสิ? แต่ถ้า... เราเป็นคนบนเตียงเดียวกันแล้ว เรื่องนั้นค่อยคุยกันได้ทุกเรื่อง”
“เจ้าคนหน้าด้าน!”
ตู๋กูชิวเสียขยับตัวหนีโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที
แต่เซียวจวินหลินกลับรุกคืบประชิดตัว ดึงร่างนางเข้ามาในอ้อมกอด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยมนต์สะกด
“สามีท่าน ทรยศท่าน! ท่านไม่อยากแก้แค้นคืนบ้างหรือ? หรือว่า... ท่านไม่กล้า?”
ตู๋กูชิวเสียโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม
แต่เซียวจวินหลินยังทิ้งไพ่ตายใบสุดท้าย “อ้อ ข้าเข้าใจแล้ว สำหรับเจียงจ้าน ท่านสู้ซูฉานจิ้งไม่ได้ ท่านเลยกลัวสินะว่า สำหรับข้าแล้ว... ท่านก็สู้ซูฉานจิ้งไม่ได้เหมือนกัน”
ประโยคนี้ทำลายกำแพงในใจของตู๋กูชิวเสียจนพังทลาย
“ใครว่าข้าสู้ไม่ได้!”
นางคือตู๋กูชิวเสีย บุตรีอัครเสนาบดีผู้สูงศักดิ์ ทั่วหล้านี้นอกจากองค์หญิงแล้ว ใครจะมีชาติกำเนิดสูงส่งกว่านาง?
เรื่องอะไรนางต้องกลัวว่าจะแพ้ลูกสาวกั๋วกง!
นางหมุนตัวกลับ ผลักเซียวจวินหลินลงไปนั่งบนเก้าอี้ แล้วเริ่มปลดสายคาดเอวของตนเอง
“ในเมื่อซูฉานจิ้งแย่งผู้ชายของข้า ข้าก็จะแย่งผู้ชายของนางบ้าง!”
ตู๋กูชิวเสียเชยคางเซียวจวินหลินขึ้น “เปิ่นเสียวเจี่ย ยังไม่เคยลองมาก่อน ท่านซื่อจื่อ... อย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ!”
เซียวจวินหลินยิ้มมุมปาก สะบัดมือวูบเดียว ลมปราณซัดเทียนในห้องดับพรึ่บ
เหลือเพียงเงาร่างสองเงาที่กอดรัดฟัดเหวี่ยง ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา
……
สามชั่วยามผ่านไป
ตู๋กูชิวเสียนอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มไหม มองเซียวจวินหลินด้วยสายตาซับซ้อน กัดริมฝีปากแดงฉ่ำเอ่ยถาม
“ทีนี้... เจ้าบอกข้าได้หรือยัง?”
“บอกอะไร?” เซียวจวินหลินทำหน้าใสซื่อ
ตู๋กูชิวเสียขมวดคิ้ว ลุกขึ้นนั่ง “บอกมาสิ ว่าเจียงจ้านกับซูฉานจิ้ง แอบไปมั่วกันอีท่าไหน!”
เซียวจวินหลินกระพริบตาปริบๆ “หือ? พูดจาเลอะเทอะ พระชายาซื่อจื่อจะไปมั่วกับผัวชาวบ้านได้ยังไง?”
เขาค่อยๆ สวมเสื้อผ้าอย่างใจเย็น แล้วพูดความจริงออกมาอีกข้อ “ซูฉานจิ้งแต่งให้ข้าทั้งที่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง พระชายาสามอย่าได้กล่าวหาคนอื่นมั่วซั่วนะ”
ตู๋กูชิวเสียได้ฟังถึงกับชะงัก แล้วตระหนักได้ถึงความผิดปกติ “เดี๋ยว... เจ้าหมายความว่ายังไง?!”
เซียวจวินหลินผูกสายคาดเอวเสร็จสรรพ หันกลับมามอง
“หมายความว่า เรื่องที่เราเพิ่งทำกันไปเมื่อกี้ สองคนนั้นเขาไม่เคยทำกัน”
ตูม… สมองของตู๋กูชิวเสียอื้ออึงไปหมด นางนั่งอึ้งมองหน้าเซียวจวินหลิน ทำอะไรไม่ถูก
นางไม่ได้ถูกเจียงจ้านทรยศ แต่... แต่นางทรยศเจียงจ้านไปแล้ว?
“ข้านึกว่าสองคนนั้นมีอะไรกัน ข้าถึงยอมเจ้า... เมื่อกี้เจ้ายังทำท่าเหมือนจะตายให้ได้... ข้ารู้แล้ว! เซียวจวินหลิน! เจ้าหลอกข้า!!”
ตู๋กูชิวเสียคว้าหมอนปาใส่เขาเต็มแรง แล้วรีบดึงผ้าห่มมาคลุมปิดร่างกายอันเปลือยเปล่า น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลทะลักออกมา
“เจ้าหลอกข้า! เจ้าหลอกข้า!!”
เซียวจวินหลินรับหมอนไว้ได้สบายๆ รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งดูเจ้าเล่ห์
“พอได้แล้ว เจียงจ้านมันจ้องจะเคลมซูฉานจิ้งจริงๆ แต่ผู้หญิงที่ข้าเซียวจวินหลินจะเอาคืน มันไม่มีปัญญาแย่งไปได้หรอก ซึ่งในจำนวนนั้น... รวมถึงท่านด้วย พระชายาสาม”
ความโกรธของตู๋กูชิวเสียเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว “เจ้าหมายความว่ายังไง!?”
เซียวจวินหลินเก็บเสื้อผ้าบนพื้นโยนให้นาง “หมายความว่า ในเมื่อเราเป็นผัวเมียกันแล้วหนึ่งคืน ก่อนถึงพิธีแต่งตั้งอ๋อง รบกวนพระชายาช่วยพูดจาดีๆ ถึงข้าต่อหน้าท่านพ่อตาตู๋กูอัครเสนาบดีหน่อยนะ”
ตู๋กูชิวเสียใจหายวาบ นางเข้าใจจุดประสงค์ของเซียวจวินหลินแล้ว
ไม่ใช่แค่ตัณหาราคะ... แต่เขาต้องการอำนาจของพ่อของนาง
“ผู้ชายสารเลว! เจ้ามันอำมหิต!”
ข่าวลือว่าเซียวจวินหลินรักมั่นในตัวซูฉานจิ้งเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ นางนึกไม่ถึงว่าตัวจริงของเซียวจวินหลินจะเลวได้ขนาดนี้ และมีแผนการลึกล้ำขนาดนี้!
“ไร้พิษสงมิใช่ชายชาตรี เชิญ”
เซียวจวินหลินผายมือส่งแขก
เป้าหมายบรรลุแล้ว… ถึงจะยังไม่เคยเจอหน้าท่านอัครเสนาบดีตู๋กู แต่ตอนนี้ถือว่าเป็นลูกเขยไปครึ่งตัวแล้ว มั่นคงแน่นอน
ตู๋กูชิวเสียโกรธจนตัวสั่น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นางทำได้เพียงกัดฟัน สวมเสื้อผ้าอย่างลวกๆ แล้วกระแทกประตูเดินหนีไป
เซียวจวินหลินจุดเทียนอีกครั้ง เริ่มกางแผนที่กองทัพแดนเหนือออกมาศึกษา “พรุ่งนี้เป็นวันฝังศพท่านพ่อราคาถูก คงต้องมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นอีกแน่… แถมพิธีแต่งตั้งอ๋องยังมีเวลาอีกตั้งเดือน ข้าจะรอดไปถึงวันนั้นไหมยังไม่รู้เลย หรือจะหนีออกจากเมืองหลวงไปดื้อๆ? มีทหารนับล้านในมือ จะให้ก่อกบฏยึดอำนาจเลยก็ยังไหว!”