บทที่ 19.เซียวจวินหลินผู้ใจกว้างดั่งมหาสมุทร
บทที่ 19.เซียวจวินหลินผู้ใจกว้างดั่งมหาสมุทร
บทที่ 19.เซียวจวินหลินผู้ใจกว้างดั่งมหาสมุทร
“ปัง!”
เสียงทึบหนักดังขึ้น เสียงร้องขอชีวิตของเหล่าผู่เงียบกริบทันที ร่างกายของเขาทรุดฮวบลงอย่างอ่อนปวกเปียก เส้นชีพจรหัวใจถูกกระแทกแตกสลายในพริบตา
ฉากนี้ทำให้ซูฉานจิ้งตกใจจนตัวสั่น
ทว่าผ่านไปเพียงครู่เดียว
“ลุงจ้าว”
จ้าวมั่นฝูรีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาทันที “ซื่อจื่อ นี่คือ...”
“หัวขโมย จัดการส่งคนไปเก็บกวาดลูกชายขี้พนันของมันด้วย จวนเจิ้นเป่ยอ๋องไม่เลี้ยงดูเชื้อสายของพวกสวะ อีกอย่าง... ลุงดูแลบ่าวไพร่ไม่ดี หักเงินเดือนหนึ่งพันตำลึง”
จ้าวมั่นฝูอึ้งกิมกี่ “ซื่อจื่อ... บ่าว...”
“ไสหัวไป!”
“ขอรับ!”
จ้าวมั่นฝูนั่งยองๆ กอดเข่า แล้วเริ่มกลิ้งตัวออกไปจริงๆ
ซูฉานจิ้งยืนตะลึงมองเหตุการณ์ทั้งหมด ความหนาวเหน็บแล่นพล่านไปทั่วร่าง
นางเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่า ที่แท้เซียวจวินหลินก็โหดเหี้ยมอำมหิตและเลือดเย็นได้ขนาดนี้
นี่ใช่ผู้ชายคนเดียวกับที่เคยยอมนางทุกอย่าง แม้แต่จะพูดเสียงดังใส่ยังไม่กล้าคนนั้นหรือ?
มองดูศพที่ยังอุ่นๆ บนพื้น ซูฉานจิ้งขมวดคิ้ว “เซียวจวินหลิน ลุงจ้าวภักดีต่อเจ้าขนาดนี้ ไม่ต้องหักเงินเขาหรอกมั้ง?”
เซียวจวินหลินตอบเสียงเรียบ “เจ้าคิดว่าเขาจะยอมจ่ายรึไง? ตั๋วเงินที่เขาทำขาดคราวก่อนป่านนี้ยังไม่คืนเลย ถามทีไรก็ทำไขสือ อ้างว่าแก่แล้วขี้ลืมทุกที”
เขาแค่พูดขู่ไปอย่างนั้น เพื่อให้บ่าวไพร่คนอื่นในตระกูลเซียวรู้ว่า ขนาดพ่อบ้านใหญ่ทำผิดยังโดนลงโทษ คนอื่นจะได้รู้จักระวังมือระวังเท้ากันบ้าง
แต่ซูฉานจิ้งในตอนนี้คงไม่เข้าใจศาสตร์แห่งการปกครองคนหรอก
เซียวจวินหลินมองนางด้วยสายตาสงบนิ่ง “เดี๋ยวเจ้ามีธุระอะไรต่อไหม?”
“มะ... ไม่มี...” ซูฉานจิ้งส่ายหน้าโดยอัตโนมัติ
“ไม่มีก็ดี” มุมปากเซียวจวินหลินยกยิ้มอย่างมีเลศนัย “ไปกับข้าที่หนึ่ง”
“ปะ... ไปไหน?”
“จวนองค์ชายสาม”
หลังจากที่ทั้งสองจากไป ในมุมมืด อวิ๋นเจาในชุดสาวใช้ก็ผูกกระดาษข้อความที่เพิ่งเขียนเสร็จกับขาพิราบ แล้วปล่อยมันบินขึ้นฟ้าไป
……
หนึ่งจอกชาต่อมา จวนองค์ชายห้า
เจียงฮั่นอ่านจดหมายลับในมือ
ในจดหมายบรรยายละเอียดว่าวันนี้องค์ชายหกและองค์ชายเก้าเดินทางไปจวนเจิ้นเป่ยอ๋องด้วยตัวเอง แย่งกันดึงตัวเซียวจวินหลินมาเป็นพวก
แต่เซียวจวินหลินกลับไม่ปฏิเสธใครสักคน แสดงท่าทีคลุมเครือ
“ร้ายนักนะเซียวจวินหลิน!” เจียงฮั่นตบจดหมายลงบนโต๊ะ ร้องอ๋อทันที
“นี่มันเห็นพวกเราพี่น้องเป็นลิงหลอกเจ้า กะจะโก่งราคาค่าตัวล่ะสิ!”
“องค์ชาย”
บ่าวรับใช้วิ่งเข้ามารายงาน “สายสืบรายงานว่า จวนองค์ชายหกส่งเครื่องแก้วหลากสีจากแดนตะวันตกไปหนึ่งคันรถ ส่วนจวนองค์ชายเก้าก็เตรียมสาวงามนักเต้นระบำสิบคน ทั้งหมดกำลังจะถูกส่งไปที่จวนเจิ้นเป่ยอ๋องแล้วขอรับ!”
เจียงฮั่นขมวดคิ้ว เดินไปเดินมาอย่างร้อนรน
ไอ้โง่สองตัวนั่น ติดกับดักจริงๆ รีบแจ้นไปเอาใจเซียวจวินหลินกันใหญ่?
“ไม่ได้การ ข้าต้องส่งของกำนัลไปเพิ่มเพื่อแสดงความจริงใจ!”
แต่จะส่งอะไรดี ที่จะเป็นสิ่งที่เซียวจวินหลินต้องการที่สุดในตอนนี้?
ขณะที่เขากำลังกลุ้มใจ เสียงหวานนุ่มนวลของสตรีก็ดังมาจากหลังฉากกั้น
“ฮั่นเอ๋อ มีเรื่องอันใดให้กังวลใจรึ?”
หญิงวัยกลางคนในชุดเรียบง่ายเดินออกมาอย่างช้าๆ
นางดูอายุราวสามสิบต้นๆ รูปโฉมงดงามสะดุดตา กลิ่นอายอ่อนโยนแฝงความรู้ ดุจดอกกล้วยไม้ในหุบเขา นางคือพระสนม ม่อหลิน มารดาผู้ให้กำเนิดองค์ชายห้านั่นเอง
“เสด็จแม่”
ม่อหลินหยิบจดหมายบนโต๊ะขึ้นมาอ่าน เมื่อเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด ริมฝีปากก็คลี่ยิ้มบาง
“เรื่องนี้ ไม่ต้องรีบร้อน ท่านซื่อจื่อผู้นี้ จะนั่งตำแหน่งเจิ้นเป่ยอ๋องได้มั่นคงหรือไม่ ยังเป็นเรื่องที่ต้องดูกันยาวๆ พวกเราแค่นิ่งดูสถานการณ์ไปก่อนก็พอ”
……
จวนองค์ชายสาม
นับตั้งแต่เจียงจ้านทำเรื่องขายหน้าประชาชีที่หน้าประตูจูเชวี่ย ซ้ำยังถูกซูเฉิงด่าเปิงระหว่างทางไปหาซูฉานจิ้ง
เขาก็เก็บตัวเงียบขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่ยอมพบหน้าใคร แต่พอได้ยินบ่าวรายงานว่าซูฉานจิ้งมาหา
ความหม่นหมองในดวงตาของเขาก็หายวับไปทันที กลับมากระปรี้กระเปร่า ตื่นเต้นรีบวิ่งออกไปต้อนรับ
ทว่าเมื่อเห็นเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ข้างหลังซูฉานจิ้ง รอยยิ้มบนหน้าเขาก็แข็งค้าง
“เซียวจวินหลิน? เจ้ามาทำไม!”
“ท่านซื่อจื่อ!”
พระชายาเอก ตู๋กูชิวเสีย กลับเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหา ย่อกายคารวะเซียวจวินหลินด้วยรอยยิ้มที่เหมาะสม
“ขอบพระคุณท่านซื่อจื่อที่เป็นห่วง ถึงกับเดินทางมาเยี่ยมอาการองค์ชายด้วยตนเอง”
พูดจบก็นางก็ถอยกลับมายืนข้างเจียงจ้าน กระซิบเสียงเบา “ซื่อจื่ออุตส่าห์มาเยี่ยมไข้ ท่านพี่อย่าได้เสียมารยาท รักษาหน้าตาเชื้อพระวงศ์ด้วยเพคะ”
ตอนนี้คนทั้งเมืองต่างลือกันว่าองค์ชายสามถูกวิญญาณร้ายเข้าสิง ถึงได้เสียจริตกลางเมือง ใครๆ ก็คิดว่าเจียงจ้านป่วยหนัก
ถ้าคนอื่นมาเยี่ยม เจียงจ้านก็คงเชื่อ
แต่พอเป็นเซียวจวินหลิน...
“เจ้าหวังดีขนาดนั้นเชียว?” เจียงจ้านถามเสียงแข็ง
“องค์ชายสามพูดอะไรแบบนั้น” เซียวจวินหลินวางมาดผู้ใจกว้างดั่งมหาสมุทร ตบไหล่เจียงจ้านปุๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ
“ท่านกับพระชายาซื่อจื่อเติบโตมาด้วยกัน ความผูกพันลึกซึ้ง ตอนนี้ท่านล้มป่วย ข้าในฐานะสามี ย่อมต้องพานางมาเยี่ยมเยียน เพื่อไม่ให้นางเป็นห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ จริงไหม?”
หน้าของซูฉานจิ้งซีดเผือดลงทันตา คำพูดนี้ฟังดูใจกว้าง แต่เนื้อในคือมีดที่กรีดลงกลางใจเจียงจ้านและนางชัดๆ
“องค์ชายสาม พระองค์... พระวรกายแข็งแรงดีไหมเพคะ?”
ซูฉานจิ้งจำต้องฝืนยิ้ม ถามไถ่ออกไปตามมารยาท
เจียงจ้านได้ยินเสียงห่วงใยจากยอดดวงใจ ความน้อยเนื้อต่ำใจและความซาบซึ้งก็ตีตื้นขึ้นมาในอก ความขุ่นเคืองทั้งหมดมลายหายไป กลับกลายเป็นความเข้มแข็งขึ้นมาทันที
“จิ้งเอ๋อ ข้าไม่เป็นไร แค่เจ้ามาหา ข้าก็หายดีเป็นปลิดทิ้งแล้ว”
ตู๋กูชิวเสียมองดูทั้งสองคนส่งสายตาหวานซึ้งใส่กันอย่างไม่เกรงใจใคร สีหน้าเริ่มปั้นยากขึ้นทุกที
ทันใดนั้น นางรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมา พอเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาที่ยิ้มเหมือนไม่ยิ้มของเซียวจวินหลิน
ตู๋กูชิวเสียเข้าใจทันที ทั้งหมดนี้... คือสิ่งที่เซียวจวินหลินจงใจให้นางเห็น
แม้เรื่องรักสามเส้าระหว่างเจียงจ้านกับซูฉานจิ้งจะเป็นที่รู้กันในหมู่ขุนนาง
ถึงขนาดลือกันว่าเจียงจ้านเกือบจะขัดราชโองการสมรสพระราชทานเพื่อซูฉานจิ้ง
แต่หลังจากซูฉานจิ้งแต่งงานกับเซียวจวินหลิน และเจียงจ้านแต่งนางเข้าจวน ข่าวลือก็ซาลงไป
แต่ตอนนี้ ในสายตาตู๋กูชิวเสีย... เรื่องนี้ มันไม่จบง่ายๆ แน่
“เอาล่ะ ในเมื่อเยี่ยมไข้เสร็จแล้ว พวกเราก็ควรกลับกันได้แล้ว”
เซียวจวินหลินบรรลุเป้าหมาย คว้ามือซูฉานจิ้งเตรียมจะกลับ
ก่อนจากกัน เจียงจ้านยังตะโกนไล่หลังด้วยความซาบซึ้งใจ
“เซียวจวินหลิน เมื่อก่อนข้ามองเจ้าผิดไป ไม่นึกว่าเจ้าจะเป็นคนใจกว้างขนาดนี้! ขอบใจนะ!”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”
เซียวจวินหลินยิ้มรับ ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวพ้นประตูจวนองค์ชายสาม ซูฉานจิ้งก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
นางกระชากคอเสื้อเขา “บอกมา! เจ้ามีจุดประสงค์อะไรกันแน่!”
“จุดประสงค์?” เซียวจวินหลินทำหน้าใสซื่อ “ข้าจะเป็นคนใจกว้าง อยากช่วยสานฝันให้เจ้ากับเจียงจ้านไม่ได้หรือไง?”
ดวงตางามของซูฉานจิ้งฉายแววเย็นชา “เจ้าเห็นข้าโง่เหมือนเจียงจ้านรึไง!”