บทที่ 18.กับสามีเพื่อนอย่างนั้นรึ?
บทที่ 18.กับสามีเพื่อนอย่างนั้นรึ?
บทที่ 18.กับสามีเพื่อนอย่างนั้นรึ?
ท่ามกลางไอน้ำที่ลอยอวล สาวงามในสระหันขวับมาด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าสวยหวานฉายแววขวยเขินปนตกใจ นึกว่าเพื่อนรักเข้ามาแกล้งเล่น
แต่พอเห็นชัดๆ ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือผู้ชาย แถมยังเป็นเซียวจวินหลิน ความขวยเขินบนใบหน้าของเสิ่นจืออินก็แข็งค้างทันที ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอับอายและโกรธเกรี้ยว
“กรี๊ด!”
เสียงกรีดร้องเพิ่งจะหลุดจากลำคอ ฝ่ามือใหญ่ก็พุ่งเข้ามาตะปบปิดปากนางไว้แน่น
“เชรดเข้! เป็นเจ้าได้ไงเนี่ย!”
เซียวจวินหลินขมวดคิ้วแน่น มืออีกข้างโอบไหล่เนียนลื่นของนาง กดร่างทั้งร่างจมลงไปในน้ำ เหลือโผล่พ้นน้ำแค่ศีรษะที่เปียกโชก
“ร้องทำบ้าอะไร! แล้วเจ้ามาทำอะไรที่บ้านข้า?”
เซียวจวินหลินเพิ่งนึกขึ้นได้ เมื่อเช้าเหมือนซูฉานจิ้งจะบอกว่าเสิ่นจืออินมาหา
เสิ่นจืออินขวัญหนีดีฝ่อ ดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิตอยู่ในน้ำ ปากส่งเสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ ดวงตางามเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวและโกรธแค้น
“ปล่อย... อื้ออ... ไอ้คนเลว!” นางด่าอู้อี้ พยายามผลักไสเซียวจวินหลินออกไป
เซียวจวินหลินปล่อยมือ ทำหน้าไร้เดียงสา ก่อนเบะปาก
“ใครจะไปตรัสรู้ว่าเป็นเจ้า หมอกลงหนาขนาดนี้ ข้าก็นึกว่าเป็นเมียข้าน่ะสิ ซวยชะมัด ดันมาเสียเปรียบเจ้าซะงั้น”
“เจ้า! ไอ้ลามก! เจ้าเป็นคนจับข้าแท้ๆ! แถมยังเห็นข้าแก้ผ้าหมดแล้วด้วย!”
เสิ่นจืออินที่มุดอยู่ในน้ำโผล่ออกมาแค่หัว แทบจะเป็นลมเพราะคำพูดโยนความผิดหน้าด้านๆ ของเซียวจวินหลิน
กำลังจะอ้าปากด่ากราด แต่เสียงของซูฉานจิ้งก็ดังแว่วมาจากนอกประตูโรงอาบน้ำ
“จืออิน? ข้าเอาชุดใหม่มาให้แล้วนะ”
สิ้นเสียง ประตูก็ถูกผลักเข้ามา หน้าของเสิ่นจืออินซีดเผือดลงทันตา ถ้าซูฉานจิ้งมาเห็นนางอาบน้ำอยู่กับสามีตัวเอง
ให้นางกระโดดลงแม่น้ำฮวงโหก็ล้างมลทินนี้ไม่หมด
ซูฉานจิ้งเดินเข้ามา สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“อะไรกัน!”
นางเห็นเพียงเซียวจวินหลินยืนอยู่ในสระคนเดียว ก็ตกใจสะดุ้ง
“เซียวจวินหลิน? เจ้ามาทำอะไรที่นี่! แล้วจืออินล่ะ?”
เซียวจวินหลินหันมามองหน้าตาย “จืออินอะไร? เสิ่นจืออิน? ไม่เห็นนะ”
ซูฉานจิ้งกวาดตามองอย่างระแวง พอเห็นว่าในสระไม่มีคนอื่นจริงๆ ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
แต่นางก็ยังอดเตือนไม่ได้
“วันหลังจะเข้ามา ช่วยบอกกล่าวกันก่อนได้ไหม! ข้าชินกับการอาบน้ำกับจืออินมาตั้งแต่เด็ก เกิดเจ้าทะเล่อทะล่าเข้ามา เห็นนางโป๊เข้า มันจะไม่ดี!”
“เจ้ากลัวข้าเจอนางขนาดนี้ แอบนินทาข้าให้ฟังไว้เยอะสิท่า?” เซียวจวินหลินเอนหลังพิงขอบสระอย่างเกียจคร้าน ย้อนถาม
“ข้าเปล่าสักหน่อย!” ซูฉานจิ้งรีบปฏิเสธทันควัน
“งั้นก็ไม่มีอะไรต้องห่วง” เซียวจวินหลินแค่นหัวเราะ
“เจ้าคงไม่คิดหรอกนะ ว่าข้าจะพิศวาสนาง? พูดกันตามตรง หน้าตาจืดชืดแบบนั้น ไม่อยู่ในสายตาข้าหรอก”
พูดจบ เขาก็สูดปาก “ซี๊ด” เหมือนเจ็บแผล
ซูฉานจิ้งสงสัย รีบถาม “เป็นอะไรไป?”
“เปล่า” เซียวจวินหลินขมวดคิ้ว “แผลที่โดนหมากัดคราวก่อน โดนน้ำร้อนแล้วแสบนิดหน่อย”
แก้มซูฉานจิ้งร้อนผ่าว รู้สึกเหมือนโดนเขาหลอกด่าเรื่องเมื่อคืน ตอนนั้นนางห้ามใจไม่อยู่จริงๆ ถึงได้กัดไป
แต่พอได้ยินเซียวจวินหลินวิจารณ์เสิ่นจืออินแบบนั้น ในใจนางกลับรู้สึกดีใจลึกๆ อย่างประหลาด
นางแกล้งทำเสียงขึ้นจมูก
“ปากแข็ง จืออินเป็นถึงสาวงามเลื่องชื่อแห่งเมืองหลวง ฝีมือพิณเป็นเลิศหาตัวจับยาก คนตามจีบยาวเหยียดจากประตูเมืองทิศตะวันออกไปยันทิศตะวันตก เจ้า... เจ้าไม่สนใจนางเลยจริงๆ หรือ?”
“ไม่”
เซียวจวินหลินตอบสั้นๆ ได้ใจความ ซูฉานจิ้งจึงวางใจลงโดยสิ้นเชิง
นางสะบัดหน้า “ฮึ! ให้มันจริงเถอะ!” แล้วเดินจากไป
รอจนเสียงฝีเท้าซูฉานจิ้งเงียบหายไป เสิ่นจืออินถึงได้ “ซู่” พุ่งตัวขึ้นจากน้ำ หอบหายใจแฮกๆ
นางปาดน้ำออกจากหน้า ไม่สนแล้วว่าจะโป๊หรือไม่ ชี้หน้าด่าเซียวจวินหลิน
“เซียวจวินหลิน! ข้ามีตรงไหนไม่คู่ควรกับเจ้า! ถึงไม่อยู่ในสายตาเจ้าฮะ?”
เซียวจวินหลินผายมือ ทำหน้าซื่อตาใส
“ข้าก็แค่พูดความจริง เทียบกับเพื่อนรักของเจ้าแล้ว เจ้ามันก็แค่ของเกรดรอง ยังไงซะ นางก็ขึ้นชื่อว่าเป็นสาวงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ไม่ใช่หรือ?”
เสิ่นจืออินจุกจนพูดไม่ออก หน้าอกกระเพื่อมไหวรุนแรงด้วยความโมโห
นางทั้งอายทั้งโกรธ ถลึงตาใส่เซียวจวินหลิน แล้วตะเกียกตะกายขึ้นจากสระอย่างทุลักทุเล
“ห้ามมองนะ!”
“อ้อ”
เซียวจวินหลินหมุนตัวหันหลังให้อย่างว่าง่าย
จากนั้นก็หยิบกระจกบานเล็กออกมา ศึกษาหลักการสะท้อนแสงเงียบๆ
แม้กระจกจะมัวหมองด้วยไอน้ำ แต่ก็ยังสะท้อนภาพเรือนร่างโค้งเว้าเย้ายวนที่ริมสระได้อย่างชัดเจน
เซียวจวินหลินชมภาพ ‘สาวงามผลัดผ้า’ ด้วยความเพลิดเพลินใจ
จนกระทั่งเสิ่นจืออินสวมเสื้อผ้าเสร็จแล้วกระแทกประตูออกไป
……
เดินออกมาจากเรือนได้ไม่ไกล เสิ่นจืออินที่กำลังใจลอย ก็เดินไปชนเข้ากับซูฉานจิ้งที่กำลังเดินตามหานางอยู่พอดี
“จืออิน? เจ้าหายไปไหนมา ไม่ใช่ว่าเสื้อเปียก ข้าเลยไปเอาชุดใหม่มาให้เปลี่ยนหรอกหรือ?”
ซูฉานจิ้งมองสำรวจเพื่อนด้วยความเป็นห่วง “เอ๊ะ? แล้วทำไมถึงกลับมาใส่ชุดเปียกๆ นี่อีกล่ะ?”
“มะ... ไม่มีอะไร”
เสิ่นจืออินหลบสายตา ไม่กล้ามองหน้าเพื่อน “จู่ๆ ข้าก็ปวดท้องน่ะ ต้องรีบกลับแล้ว!”
พูดจบ ไม่รอให้ซูฉานจิ้งตอบรับ นางก็กุมท้องวิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามอง
ซูฉานจิ้งยืนงงอยู่กับที่ จังหวะนั้น เซียวจวินหลินก็เดินออกมาจากอีกด้านหนึ่งของสวน
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็เหลือบไปเห็นบ่าวรับใช้คนหนึ่งกำลังหาบน้ำผ่านมา
“เหล่าผู่ หยุดก่อน”
เซียวจวินหลินเรียกเสียงเรียบ ซูฉานจิ้งได้ยินเสียง ก็หันมองด้วยความสงสัย
เหล่าผู่วางถังน้ำลง โค้งคำนับตัวสั่นงันงก “ท่านซื่อจื่อมีอะไรให้บ่าวรับใช้ขอรับ?”
เซียวจวินหลินไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินวนรอบตัวเขาหนึ่งรอบ ทันใดนั้นก็ซัดฝ่ามือออกไป ลมปราณอันเกรี้ยวกระกราดพุ่งกระแทกกลางอากาศ!
“แควก!”
เสื้อผ้าเนื้อหยาบเก่าๆ บนตัวเหล่าผู่ฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
เครื่องเงินและอัญมณีล้ำค่าร่วงกราวลงมาจากอกเสื้อเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง
“พวกเจ้าคนแซ่ผู่ ชอบลักเล็กขโมยน้อยกันทั้งตระกูลเลยหรือไง?”
น้ำเสียงของเซียวจวินหลินเย็นเยียบ เหล่าผู่เข่าอ่อนทรุดฮวบลงกับพื้น ขวัญหนีดีฝ่อ โขกศีรษะขอชีวิตไม่หยุด
“ซื่อจื่อไว้ชีวิตด้วย! ไว้ชีวิตด้วยขอรับ! บ่าว... บ่าวแค่ชั่ววูบ! ลูกชายบ่าวติดหนี้พนัน ถ้าไม่หาเงินไปใช้คืน มันจะโดนตัดมือตัดตีนแล้วขอรับ!”
เขาปาดเหงื่อที่หน้าผาก คิดในใจว่าจบเห่แล้ว อุตส่าห์แอบขโมยมาตั้งหลายรอบ มั่นใจว่าแนบเนียนไม่มีใครจับได้
ทำไมจู่ๆ ท่านซื่อจื่อถึงจับได้คาหนังคาเขา?
“ลูกเจ้าติดหนี้ เจ้าเลยมาเบิกเงินที่จวนข้าอย่างนั้นรึ?”
เซียวจวินหลินเลิกคิ้ว ยิ้มเยาะ
ซูฉานจิ้งเดินเข้ามาเห็นชายชราหมอบกราบอยู่กับพื้น ก็เกิดความสงสาร “เซียวจวินหลิน เขาดูน่าสงสารออก ช่างมันเถอะน่า?”
“ช่างมันเถอะ? ได้สิ!”
เซียวจวินหลินยิ้มกว้าง ทันใดนั้นเขาก็ยกฝ่ามือขึ้น รวบรวมลมปราณระดับสี่ไว้ที่ฝ่ามือ!
เหล่าผู่กำลังโล่งใจ ลุกขึ้นยืนพลางคิดว่าท่านซื่อจื่อยังไงก็ใจอ่อนกว่าท่านอ๋องผู้เฒ่า แค่ระวังตัวหน่อย ช่วงนี้เก็บตัวเงียบๆ รอเรื่องซาค่อยขโมยใหม่
“ขอบพระคุณซื่อจื่...”
คำขอบคุณยังไม่ทันหลุดจากปาก ฝ่ามือของเซียวจวินหลินก็กระแทกเข้าใส่หน้าอกเขาเต็มแรง พลังวัตรอันหนักหน่วงทำเอาหน้าอกยุบลงไปทันที